Η γενιά του Grexit...του Τάσου Φούντογλου

 

Θα γίνουμε τελικά η γενιά του Grexit; Η γενιά που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και κατέληξε μια γενιά σε πλήρη διάλυση και φευγάτη; H γενιά που επέτρεψε σε ονειροπόλους και φαντασμένους συμπολίτες της να πετάξουν την χώρα από την Ευρώπη και το κοινό μας μέλλον για ένα αριστερό καπρίτσιο; Για μια πλασματική αίσθηση εθνικής ανεξαρτησίας; Για να μην στεναχωρηθεί ο πενηντάρης συνταξιούχος και δεν τους ξαναδώσει την ψήφο του; Για να μην απογοητευτούν οι συντεχνίες των ΔΕΚΟ, που όταν πάνε να τις ιδιωτικοποιήσουν αποτελούν δημόσια περιουρία και όταν τίθεται θέμα ενιαίου μισθολογίου μετατρέπονται εν μια νυκτί σε ιδιωτικές και εισηγμένες στο Χρηματιστήριο; Για να μην ξεβολευτούν οι χιλιάδες πελάτες των βουλευτικών γραφείων που τρούπωσαν σε άχρηστες θέσεις του δημόσιου τομέα και για να μην αντιδράσουν οι εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι που φοροδιαφεύγουν προκλητικά;
Μάλλον ναι. Δεν θα αναφερθώ στο τι συνεπάγεται για την χώρα η έξοδος από το ευρώ. Αφενός

Πήραμε τον Αλέξη στο λαιμό μας...της Ρέας Βιτάλη

Ας διαβάσουμε την ιστορία μας και αλλιώς.Αλέξης, γεννηθείς το 1974. Το 2015 πιάνει την πρώτη του δουλειά. Το stage του κάνει, αν το καλοσκεφτείς. Επάνω μας.
Του έλαχε να κυβερνήσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή της ώρα.

Και γιατί να μου φταίει ο Αλέξης;
Με τρομάζει πρωτίστως με τι τεράστια ευκολία παραδίδουμε τις τύχες μας, σε «Αλέξηδες».
Πόσο φρικτά αποκομμένοι είμαστε από τον υπόλοιπο σύγχρονο κόσμο της ελεύθερης οικονομίας και των προσόντων που απαιτεί.
Αλλά και των ωραίων αντίθετων. Των φιλοσοφημένων. Υπάρχουν και τέτοιοι.

Με θλίβει ο επαρχιωτισμός μας, ότι μαγκιά είναι να μη φοράς γραβάτα, και όχι ότι μαγκιά είναι να μη σε φοράει η γραβάτα.
Τα προσόντα της άρπα κόλας, που χειροκροτούμε διαχρονικά. Και η βεβαιότητά μας ότι όλα, ως δια μαγείας, θα τα καταφέρουμε.
Το ισοπεδωτικό μας «έλα μωρέ». Το ακοπίαστο.
Πυρήνας η αγία ελληνική μας οικογένεια. Με ό,τι συνεπάγεται.
Και το κράτος μας ακόμα, μια αγία ελληνική οικογένεια.
Βάζω στοίχημα ότι τον Αλέξη σαν γιο τον καμαρώνουμε. «Το παιδί», τον αποκαλεί η φωνή της

Ο Εθνικός Διχασμός της πλάκας….του Τ. Φούντογλου

Γελάς. Δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά. Γέμισε, βλέπεις, η ζωή μας κακέκτυπα Εθνικών Διχασμών, εδώ Πολυτεχνείων, τρισκατάρατων Πηλιογούσιδων και ρομαντικών Μπελογιανναίων που, αν δεν γελάσεις, θα αναγκαστείς να κλάψεις. Και δεν θες να κλάψεις επειδή ένα τσούρμο ηλιθίων περιδιαβαίνει στους δημόσιους χώρους μας με το φανάρι ενός ακόμα κυνικού Διογενή ψάχνοντας για ανθρώπους έτοιμους να θυσιαστούν και πρόθυμους να θυσιάσουν για τον κοινό σκοπό. Αυτόν της καλοπέρασής του τσούρμου.
Έχεις τους δικούς σου νεκρούς να κλάψεις και τον δικό σου Γολγοθά να ανεβείς και δεν σκοπεύεις να χαραμίσεις την ευαισθησία των δακρυικών σου αδένων για κάνεναν πούστη εκεί όξω απ΄ την παράγκα.  Και όλα αυτά γιατί μια μόνιμη αγωνία κατατρύχει αυτήν την χώρα και τις γενιές που λαθροβιούνε εντός της. Να γεννήσουμε και εμείς τα δικά μας σύμβολα ηρωικής αντίστασης, να διακηρύξουμε τις δικές μας μικρές και μεγάλες ιδέες που άλλοτε μεγαλοπιάνονται σε μια Σεβρ και άλλοτε σπάνε τα μούτρα τους σε μια Λωζάνη, να αποκτήσουμε και εμείς τις δικές μας εθνικές καταστροφές. Και όλα αυτά για έναν φόβο. Μην μας κακοχαρακτηρίσουν οι επόμενοι ως μαλθακούς και υποταγμένους. Ως  αποστάτες από το διαρκές μπάχαλο που ακολουθεί εξ απαλών αυτήν την χώρα. Γιατί χώρα δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ποτέ μας. Το μπάχαλο όμως το αποθεώνουμε με κάθε ευκαιρία.
Ψάχνουμε απελπισμένα το δικό μας Πολυτέχνειο και τις νέες ηρωικές μορφές του.  Εδώ

Η μεγάλη πτώση...του Π.Μανδραβέλη

Είναι γνωστό το ανέκδοτο κάποιου που έπεσε από έναν ουρανοξύστη και, πριν σκάσει στο έδαφος, σε κάθε όροφο έλεγε: «Δόξα τω Θεώ. Μέχρι στιγμής αποφύγαμε τα χειρότερα». Κάπως έτσι, σε ελεύθερη πτώση, είναι τους τελευταίους μήνες η χώρα. Ενώ τα πρώτα σημάδια της χρεοκοπίας είναι ορατά, το επικοινωνιακό σύστημα της κυβέρνησης μονολογεί: «Δόξα τω Θεώ. Μέχρι στιγμής δεν χρεοκοπήσαμε».
Ετσι, ενώ «πρώτη φορά» το κράτος βάζει χέρι στα αποθεματικά των δημόσιων οργανισμών και των ασφαλιστικών ταμείων, ακούμε τους κυβερνώντες να λένε: «Ε, και τι έγινε; Τα repos δίνουν καλύτερα επιτόκια». Πάει ο 50ός όροφος... Καθυστερούν οι πληρωμές συντάξεων και μισθών; Ετοιμο το παραμύθι: «Το σύστημα ΔΙΑΣ χαλάει κάθε τρεις και λίγο». Πάει και ο 49ος όροφος... Υπάρχει στάση πληρωμών στην αγορά; «Ελα μωρέ τώρα!». Πάει και ο 48ος όροφος... Εκφράζουν τη δυσαρέσκεια μέχρι την αποστροφή τους όλοι οι εταίροι, αυτοί δηλαδή που ήταν και παραμένουν οι πιστωτές έσχατης ανάγκης για τη χώρα; «Κάνουμε φοβερή διαπραγμάτευση και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μέχρι στιγμής αποφεύχθηκαν τα χειρότερα», παπαγαλίζουν όλοι οι «φίλοι της

Εμπειρίες…..

Μια εμπειρία μου το 2014 μετά από χρόνια μνημονιακών καταστροφών…..Μια μερα μετα απο μια εφημερια κουραστικη και εχοντας δει απο το πρωι αρκετους ασθενεις πολλοι απο τους οποιους ανασφαλιστοι και χωρις να εχουν τα βασικα για να επιβιωσουν ,ενας  “συναδελφος” με ρωταει με υφακι γιατι παρολη την κουραση συνεχιζω και βλεπω και κανω εξετασεις σε αυτους που δεν εχουν μια, και ασφαλεια μηδαμινη ενω οι ιδιοι οι ανθρωποι μας αντιμετωπιζουν τους γιατρους και το υπολοιπο προσωπικο πολλες φορες σαν εχθρους ;;;
Του απαντησα οτι την βοηθεια που εχει αναγκη ο εξαθλιωμενος συμπολιτης μας δεν θα του την δωσει ουτε ο τραπεζιτης, ουτε ο εφοπλιστης ,ουτε ο πλοιοκτητης ουτε κανενας που ολη την ζωη του βλεπει τον ανθρωπο σαν νουμερο και κερδος ..αλλα θα την δωσει αυτος που εχει δει τον πονο που

Οι Ελληνες γιατροί ειναι καλύτεροι ή χειρότεροι από τους Γερμανούς συναδέλφους τους;

Πολλοί με ρωτάνε κατά καιρούς, σήμερα με ρώτησε ακόμα ένας, αν οι γιατροί που δουλεύουν στην Ελλάδα είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από τους Γερμανούς συναδέλφους τους. Συνήθως δε, όσοι ρωτάνε συμπληρώνουν την ερώτηση με το σχόλιο “έχω ακούσει ότι οι γιατροί στην Ελλάδα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν” κλπ.
Λοιπόν. Για να τα ξεκαθαρίσουμε. Θα προσπαθήσω να απαντήσω ξεκάθαρα γιατί έχω κουραστεί να γράφω τα ίδια και τα ίδια αλλά κυρίως έχω βαρεθεί να ακούω παπαριές:
Οι γιατροί της Γερμανίας είναι κλάσεις ανώτεροι από τους γιατρούς στην Ελλάδα:
– Οι μεν είναι επιστήμονες (με τα καλά τους και τα κακά τους), οι δε τσαλαβουτάνε για να επιβιώσουν.
-Οι μεν έχουν ένα σύστημα υγείας (με τα καλά του και τα κακά του), για τους δε η λέξη σύστημα είναι άγνωστη λέξη (απλώς δουλεύουν, όσοι θέλουν, σε νοσηλευτικά ιδρύματα που υπάγονται σε δημόσιο φορέα υγείας, που δε θυμίζει σε καμιά περίπτωση και σε καμιά του εκφανση σύστημα).
– Οι μεν πουλάνε τον εαυτό τους, οι δε πουλάνε παπατζιλικι (έχω μερικές χιλιάδες παραδείγματα).

Τρεις μήνες παρακολουθώ «κλόουν» της κακιάς συμφοράς…του Αργύρη Κωστάκη

Εδώ και τρεις μήνες έχω την αίσθηση κάποιες στιγμές, ότι  με έχουν βάλει με το ζόρι να παρακολουθώ διάφορους πολιτικούς «κλόουν» και «ζογκλέρ» σε ένα «τσίρκο» της κακιάς συμφοράς. Και το θέμα είναι ότι τα «αστεία» που κάνουν προκαλούν θλίψη αντί για χαρά και τα «ακροβατικά» είναι επικίνδυνα για τους θεατές. Αφήνω στην άκρη τις χαοτικές δηλώσεις υπουργών και στελεχών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ , γιατί πλέον εθιστήκαμε ως κοινωνία στην απόλυτη σύγχυση και παράνοια. Στην ευτέλεια με τους οβελίες στα στρατόπεδα και τα τσάμικα στις παρελάσεις.

Στο μόνο που ελπίζω είναι στη λογική του πρωθυπουργού και του στενού «πυρήνα» του, αλλά και στην επικράτηση των ψύχραιμων απόψεων στο ευρωπαικό ιερατείο. Κατά τα άλλα αφήνω τον χρόνο να αποδείξει την αλήθεια, με βάση «το παράδοξο της γάτας του Σρέντιγκερ«. Υπενθυμίζω ότι το 1935

Άλλη μια απλήρωτη εφημερία...του Π.Ιωάννου

Εφημερία χθες. Με ξύπνησε το πρωί ο Χάρης για να δω μια νεφρολογική ασθενή στα επείγοντα, και όπως έμπαινα είδα έναν έντρομο νέο της ηλικίας μου να σπρώχνει ένα καροτσάκι με μια γυναίκα πάλι της ηλικίας μου στον διάδρομο και να ψάχνει αριστερά και δεξιά. Αφότου μπήκα άκουσα φωνές στον διάδρομο, τον νεαρό που είχα δει πριν να ωρύεται, να χτυπάει τους τοίχους, να κλωτσάει τις πόρτες και να βρίζει ασύστολα ψάχνοντας για καρδιολόγο για την κοπέλα του, κατηγορώντας τους πάντες και τα πάντα στο σύστημα υγείας. Πάγωσα. Ο άνθρωπος ήταν επικίνδυνος. Ο άλλος ειδικευόμενος, ο Κώστας, παράτησε αυτό που έκανε και έβαλε την κοπέλα μέσα, ενώ εγώ συνέχισα αυτό που έκανα κι έφυγα. Φεύγοντας, μετά από τρεις ώρες, πέρασα από τα επείγοντα, από περιέργεια, και είδα τους δύο ειδικευόμενους λιώμα πάνω στα γραφεία, να κλείνουν εκκρεμότητες για να φύγουν. Ρώτησα τον έναν από αυτούς τι είχε τελικά η πιτσιρίκα, και μου είπε πως τελικά δεν είχε τίποτα, αλλά μετά δεν μπορείς να τους πεις κάτι για τη συμπεριφορά τους. Γιατί αφού τους εξετάσεις και τους πάρεις εργαστηριακά, γίνονται όλοι αρνάκια, ανυπόμονοι να βγουν οι εξετάσεις για να φύγουν. Θυμήθηκα πόσα παρόμοια σκηνικά έχουν γίνει, όταν στο παρελθόν είχαν πάει να με

Απάντηση, από φίλη ΜΗ γιατρό

Απάντηση από ΜΗ γιατρό στο δημοσίευμα του κ. Λ. Μ, ειδικευόμενου ιατρού: Αγαπητέ κ. Μ. την ανάρτησή σας στο Facebook τη διάβασα πρώτα Εδώ.  Ξεκινώντας, να πω ότι έχετε μεγάλο δίκιο να αγανακτείτε για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι ειδικευόμενοι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Αυτά που γράφετε για τα ωράρια και τις υποχρεώσεις σας είναι πέρα για πέρα αληθινά – τα διαπιστώνει εύκολα ο κάθε καλοπροαίρετος ασθενής ή συνοδός ασθενούς που προσέρχεται σε νοσοκομείο. Αυτά που γράφετε για τις αμοιβές σας δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να τα αμφισβητήσω.

Το αποτέλεσμα της δημοσίευσης ήταν αναμενόμενο ως ένα σημείο: να σάς συγχαίρουν οι φίλοι σας ειδικευόμενοι γιατροί που γίνατε “φίρμα” ανά το πανελλήνιο, shares likes κλπ κλπ. Όμως κάνατε ένα τεράστιο λάθος: ρίξατε στο ίδιο “τσουβάλι” των “καλών” από τη μια ΟΛΟΥΣ τους ειδικευόμενους, και των “κακών” από την άλλη ΟΛΟΥΣ τους Επιμελητές και Διευθυντές.
Και εγώ θα σάς αναφέρω την περίπτωση της μητέρας μου, η οποία αν επέζησε με άριστη ποιότητα ζωής από το Μάρτη του 2014 μέχρι το Γενάρη του 2015 οφείλεται σε ένα Διευθυντή, και αν αυτή τη στιγμή περιμένει με αξιοπρέπεια το θάνατο στο σπίτι της (χωρίς εμετούς, καθετήρες, ορούς, levine) οφείλεται σε έναν Επιμελητή Β. Και φυσικά στις δικές μου επίμονες προσπάθειες για να γίνει η

Αντιμνημονιακός με το αζημίωτο...του Π.Μανδραβέλη

Ως «συνεπής αντιμνημονιακός» αυτοπροσδιορίστηκε στην συνέντευξή του ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, και μπράβο του. Μόνο, που όπως κάνουν και πολλοί άλλοι, ξέχασε να βάλει τον απαιτούμενο αστερίσκο στον αυτοπροσδιορισμό του. Υπήρξε αντιμνημονιακός ως πολιτικός ή ως δικηγόρος με το αζημίωτο; Η κατάργηση του μνημονίου, στόχο για τον οποίο ξόδεψε χιλιάδες εργατοώρες στα τηλεοπτικά παράθυρα, είχε και προμήθεια  12%.
Υπάρχουν πολλά κενά και περισσότερα ερωτηματικά στις εξηγήσεις που έδωσε ο κ. Κατρούγκαλος μετά την αποκάλυψη ότι ήταν μέτοχος σε εταιρία δικηγόρων που έκανε αγωγές στο ελληνικό δημόσιο για επαναπρόσληψη απολυμένων με προμήθεια 12%.
Το πρώτο ερωτηματικό είναι γιατί ενώ έγινε ευρωβουλευτής αποφάσισε το καλοκαίρι του 2014 να

Για τους φίλους ΜΗ γιατρούς

Ισως δεν το ξέρετε, αλλά όταν απευθύνεστε σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, ο πρώτος και ο τελευταίος που θα σας δει και πιθανόν να δώσει την οριστική λύση στο πρόβλημά σας είναι κατά 95% κάποιος/α ειδικευόμενος/η.
Ειδικευόμενος κανονίζει την εισαγωγή σας, ειδικευόμενος παίρνει το αίμα σας και αξιολογεί τις εργαστηριακές τιμές, ειδικευόμενος καλεί άλλους ειδικευόμενους να σας συνεκτιμήσουν, ειδικευόμενος τρέχει μέρα-νύχτα για ό,τι χρειαστείτε, αφού 9 στις 10 επιμελητής μετά το μεσημέρι δεν κυκλοφορεί στις περισσότερες κλινικές.
Ειδικευόμενος θα κάνει ΚΑΡΠΑ στα επείγοντα ή τον όροφο, ειδικευόμενος θα υποδεχτεί και θα διασωληνώσει τον πολυτραυματία, ειδικευόμενος πολύ πιθανόν να σας χειρουργήσει κιόλας (παρόλο που οι συγγενείς σας θα “πλησιάσουν” τον Καθηγητή ή τον Διευθυντή).
Ο ειδικευόμενος είναι γιατρός. Δεν είναι “ρε φίλε”, “μάστορας” ή “κοπελιά”. Ισως να του απομένουν

Ελλάδα, μια χώρα για τα μπάζα...του Τ.Φούντογλου

Για να καταλάβεις την ελληνική πραγματικότητα πρέπει να απομακρυνθείς με κάποιον τρόπο από αυτήν. Να λάβεις τις απαραίτητες αποστάσεις, να απογαλακτιστείς από τη διάχυτη νεοελληνική μιζέρια, που καταστρέφει καθημερινά όποιο εγκεφαλικό κύτταρο τολμήσει να σκεφτεί λιγάκι διαφορετικά και να αρθρώσει έναν αντίλογο, και {να σταματήσεις να δηλητηριάζεσαι με κάθε ευκαιρία} από αυτό το γνωστό, πλήν ασύγγνωστο, που μονίμως ακούγεται από τα στόματα όλων «έλα μωρέ, δεν γίνονται αυτά στο Ελλάντα». Και με επτά λέξεις ξεμπερδεύει μια ολόκληρη χώρα από τις ενοχές της και την υποχρέωσή της να τα αλλάξει όλα, σε αυτό το μικρό μπουρδέλο με τις εκατοντάδες αποχρώσεις του κόκκινου έξω από τις μεγαλοπρεπείς του θύρες.

Η σύγκριση, φίλε μου. Αυτή η πόρνη που ξεμπροστιάζει τους μύθους, με τους οποίους μάθαμε να ζούμε. Φεύγεις από την πιο ερωτική πόλη του κόσμου, την καλλονή του Θερμαϊκού, τη Θεσσαλονική, πας μια βόλτα στη Βαρκελώνη, μια πρώην βιομηχανική πόλη που αξιοποίησε στο έπακρο έναν Γκαουντί, μια Μπαρτσελόνα και κάτι Ολυμπιακούς Αγώνες, και όταν επιστρέφεις στην πόλη του έρωτα βλέπεις όλη την ασχήμια να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, αντάμα με τον ΜΠΑΟΚ της καρδιάς σου, τα τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους ξεχειλισμένους κάδους από τα

Οι ροφοί ξανάρθαν και θα ξαναέρθουν!...του Τάσου Φούντογλου

Τα «παιδία» παίξανε πάλι στους φανούς, χαριεντίστηκαν με τους συμπολίτες τους, έβγαλαν σέλφι και χτύπησαν παλαμάκια ο ένας στον άλλον. Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα. Ένα χαμηλών ικανοτήτων πολιτικό προσωπικό, ανίκανο να αντιληφθεί πως εν μέσω κρίσης και με την ανεργία στο 30% δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να χοροπηδάει σαν κατσίκι σε γάμους και σε πανηγύρια. Πώς να το πούμε διαφορετικά; Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος, από αυτούς που αρέσκονται να ψηφίζουν οι ομογάλακτοι ψηφοφόροι, για να επικαλείσαι τον κοινωνικό ρόλο που αντιστοιχεί στο αξίωμα σου, προκειμένου να μην αφήνεις, εσύ και η Βασίλω, πανηγύρι για πανηγύρι και εκδήλωση για εκδήλωση, όταν τόσους μήνες τώρα αδυνατείς να ανταποκριθείς στοιχειωδώς στον πολιτικό σου ρόλο. Αυτόν δηλαδή που σου ανέθεσαν οι πολίτες. Για να συμβάλλεις στην παραγωγική ανασυγκρότηση της περιοχής. Να συνδιαμορφώσεις ένα σύγχρονο και φιλικό επενδυτικό περιβάλλον. Να καλέσεις παλιούς και νέους επιχειρηματίες της περιοχής και να εξετάσεις πως μπορούν οι πόροι και οι δομές της αυτοδιοίκησης να τους ενισχύσουν. Να προωθήσεις συνεταιριστικές πρωτοβουλίες παραγωγών . Να οργανώσεις την δική σου αντίληψη για τον υγειονομικό χάρτη της περιοχής και να εντοπίσεις τα σημεία εκείνα στα οποία μπορείς να παρέμβεις αποτελεσματικά βελτιώνοντας τις παροχές των υπηρεσιών υγείας. Να να να να. Για αυτά, υποτίθεται, σε ψήφισε πρωτίστως ο κόσμος. Άσε τους βολεμένους και τους «δεν κόβει και πολύ», των οποίων τα κριτήρια του εκλέγεσθαι είναι παρόμοια με εκείνα που χρησιμοποιούν για την επιλογή κιλότας από τον Νιάημερο.
Υπάρχουν και άλλοι που στέκονται απορημένοι απέναντι σε αυτόν τον συρφετό του «χάχα», μην

Δεν υπάρχουν σωτήρες...του Γ.Μαυρεπή*

Όσο είσαι μικρός, ζεις τα καλύτερα με τα λιγότερα. Όσο μεγαλώνεις, αναρωτιέσαι εάν μπορείς να παράγεις λιγότερα και να έχεις περισσότερα. Όταν ενηλικιώνεσαι απλά ξέρεις την αλήθεια: Έχεις δώσει περισσότερα και πρέπει να ζήσεις με τα λιγότερα. Αυτή είναι η ζωή στην Ελλαδίτσα μας.
Οι περισσότεροι ξέρουμε πλέον την αλήθεια. Ξέρουμε τι έγινε, ξέρουμε τι θα γίνει. Ξέρουμε επίσης τι θα έπρεπε να είχαν κάνει οι «άλλοι». Το μόνο που δεν ξέρουμε και ποτέ δεν θα μάθουμε να κάνουμε, είναι τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε «εμείς»: Ατομικά, ως λαός και ως έθνος.
Στις εποχές της ανασφάλειας και της απελπισίας ζητάμε ένα όνειρο και μία ελπίδα. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Τα... δώρα χάθηκαν κάτω από το... Χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα δεδουλευμένα κόπηκαν σαν το Χριστουγεννάτικο δέντρο. Μπερδευτήκαμε. Τα δικά τους έμειναν δικά τους και τα δικά μας μάθαμε πως είναι κι αυτά δικά τους. Δεν αντιληφθήκαμε πως ήταν όλα δανεικά. Το μόνο που μας έμεινε είναι να ονειρευόμαστε και να

Κίνητρα για να μη φεύγουν οι νέοι γιατροί στο εξωτερικό: Ποιον κοροϊδεύουμε;

Health Report.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ν. Φουντουλάκης

Αναπλ. Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

Με τον πρωθυπουργό να δηλώνει στην πλατεία Συντάγματος το βράδυ των εκλογών ότι στις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης είναι η επιστροφή των νέων επιστημόνων που ξενιτεύτηκαν λόγω της κρίσης, είναι ανάγκη ορισμένα πράγματα να ειπωθούν με το όνομά τους και να μπουν στη θέση τους, τουλάχιστον όσον αφορά τους γιατρούς. Αυτό πρέπει να γίνει, αν θέλουμε πραγματικά να επιστρέψει όποιος κόσμος θα πρέπει να επιστρέψει.

1. Η Ελλάδα έχει ήδη περίπου 70-80.000 γιατρούς, με τη χώρα να μην αντέχει

Πύρρειος νίκη ή όχι;

του Γιάννη Λούλη

Αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, έγραψα ένα άρθρο στο «Έθνος» με τίτλο «Πύρρειος νίκη». Αυτό αναδημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, στο site Tvxs, με τίτλο «Λούλης προς Σαμαρά: Θα είστε σύντομη παρένθεση». Εκεί το βρήκα πριν λίγες ημέρες και το θυμήθηκα. Κάποιοι ίσως ισχυριστούν ότι υπήρξε προφητικό, αν και μένει να επιβεβαιωθεί. Πιστεύω πως απλώς ακολουθούσε έναν απλό συλλογισμό.
Αυτός είχε ως εξής: Τα δύο πρώην κυρίαρχα κόμματα ήταν «σε κατάσταση παρακμής». Ήταν γυμνά σε στελεχιακό δυναμικό. Είχαν αδύναμες ηγεσίες. Είχαν απέναντί τους προβλήματα που υπερέβαιναν τις δυνάμεις τους. Είχαν φθαρμένη εικόνα. Αντιμετώπιζαν μεγάλες προκλήσεις. Στη μάχη του μη χείρον είχαν απέναντί τους έναν πολιτικό, που «εκφράζει κάτι διαφορετικό στο ρυτιδιασμένο πολιτικό τοπίο». Και κατέληγα: «Αν ο Τσίπρας δεν κάνει το μεγάλο λάθος, θα επωφεληθεί από την αναπόφευκτη φθορά της κυβέρνησης ανατρέποντας το σημερινό εύθραυστο κομματικό τοπίο». Τα δύο παρακμιακά κόμματα έστρωσαν,

Και η μια ψήφος μετράει …η δική σου ! Από το Α έως το Ω, γράφει η Κρυσταλλίδου Θεοπίστη

  

Οι εκλογές στις 25 Ιανουαρίου είναι από τις σημαντικότερες μετά την μεταπολίτευση και για πολλούς μάλιστα σηματοδοτούν το τέλος εποχής για την μεταπολίτευση.
Στις 25 Ιανουαρίου με τη ψήφο μας αποφασίζουμε πραγματικά για το μέλλον μας.
Η εποχή μας αλλάζει, αλλά πώς;
Επιλέγουμε το Ψηφοδέλτιο, που μας εκπροσωπεί με βάση τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις, τη συνέπεια και τη σοβαρότητα των θέσεών του, αλλά και την εμπιστοσύνη μου μας εμπνέει για την ασφαλή έξοδο της χώρας από την κρίση.
Με ποια κριτήρια όμως επιλέγουμε τους εκπροσώπους μας στο κοινοβούλιο, μέσα από ένα σύνολο υποψηφίων;
Σε μια εποχή που ουσιαστικά οι ιδεολογίες χωρίζονται από μια λεπτή αχνή γραμμή και οι

Η δραματική πραγματικότητα...του Στ.Μάνου

Στις εκλογές το δίλημμα θα είναι μεταξύ του θυμού και του φόβου. Θυμού για την οικονομική πολιτική της Ν.Δ./ΠΑΣΟΚ και φόβου για την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φαντάζομαι προφανές ότι αλλιώς ψηφίζει ο καλά πληροφορημένος πολίτης από τον μη πληροφορημένο. Τον περασμένο Νοέμβριο αναρωτήθηκε ο κ. Παπαχελάς ποιος θα πει επιτέλους την αλήθεια στον κόσμο και ποιος θα πάρει την ευθύνη να εξηγήσει πόσα πρέπει να αλλάξουν για να γίνουμε κανονική χώρα.

Πρόσφατο άρθρο του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Θεοδωρόπουλου περιλάμβανε έναν διαφωτιστικό πίνακα για την πραγματικότητα που βιώνουμε. Το 2008, τελευταία χρονιά πριν από την κρίση, το σύνολο των απασχολουμένων στον παραγωγικό τομέα της οικονομίας ήταν 3,74 εκατ. Το 2013 είχαν περιοριστεί κατά 25,5% σε 2,78 εκατ. Οι απασχολούμενοι στον παραγωγικό τομέα είναι σημαντικοί διότι αυτοί συνεισφέρουν τους φόρους και τις εισφορές με τις οποίες πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι και επιδοτούνται τα Ταμεία για να πληρωθούν οι συντάξεις (την περίοδο 2000-2014 τα Ταμεία επιδοτήθηκαν με 200 δισ.). Στην πενταετία της κρίσης ο αριθμός των μη παραγωγικών καταναλωτών που ζουν από τους φόρους και τις εισφορές (δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι) έμεινε ουσιαστικά στάσιμος. Μειώθηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αλλά αυξήθηκε γρήγορα ο αριθμός των συνταξιούχων. Το

Τα παιδιά μου δεν θα γίνουν γερμανάκια!‏...του Τ.Φούντογλου

Οι καθημερινές αντιπαραθέσεις με φίλους και γνωστούς πολλές φορές. Ενίοτε στα όρια του καθωσπρεπισμού, ενίοτε και λίγο παραπέρα. Υπάρχει οργή παντού. Την αισθάνεσαι να καραδοκεί σε κάθε σημείο του κοινού μας χώρου. Να μας ορίζει μέρα με την μέρα, να μας οπλίζει με εκείνες τις σκέψεις του ακατασίγαστου φθόνου, ίσως και απέχθειας, για την παρουσία του άλλου και να ξεγλιστράει στις λέξεις μας, σκορπώντας ασχήμιες και φτηνές εντυπώσεις.
«Η γλώσσα είναι στοιχείο κοινό και πρακτικό και γι’ αυτό αναγκαστικά ένα όργανο χοντροκομμένο», μας λέει ο Valery για να μας καθησυχάσει. Αλλά παράγινε το κακό του χοντροκομμένου. Πλέον παίρνει την μορφή μιας γενικευμένης δυσαρέσκειας η οποία οξειδώνει σχέσεις, καταστρέφει φιλίες, απομακρύνει ανθρώπους.
Ναι. Ήμασταν η απολιτίκ γενιά. Η γενιά της κατανάλωσης, των i-otidipote, των ταξιδιών στην Ευρώπη, των μεταπτυχιακών και διδακτορικών, της δεδομένης θέσης στο Δημόσιο, κάπως κάποτε, άντε και μιας θέσης σε γραφείο στον ιδιωτικό τομέα. Ήμασταν η γενιά με τις υψηλές προσδοκίες, τα βαρυφορτωμένα όνειρα και τις αγωνίες του μέσου όρου. Οι περισσότεροι δεν ζητούσαμε και πολλά. Μια αξιοπρεπή ζωή και μια ανταπόδοση για αυτά που μας έταξαν οι δυστυχείς γονείς μας. Από τα 16 μας έσερναν σε πολυπληθή φροντιστήρια, ευάριθμα ιδιαίτερα με ακριβοπληρωμένους καθηγητάδες, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, αθλήματα, μουσικά όργανα, μπαλέτα . Στο τελευταίο να υποθέσω όχι όλους μας!
Δεν ήταν ταξικό το ζήτημα της εκπαίδευσής μας. Όλοι με κάποιον τρόπο, ηθικό ανήθικο, με την

To τελευταίο editorial πριν την καταστροφή της Athens Voice....του Φ.Γεωργελέ

Κατεβαίνω την Ακαδημίας και βλέπω στο πανεπιστήμιο το σύνθημα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ένα σύνθημα τουλάχιστον 41 χρόνων παλιό. Πρέπει να γράψω κάτι για όσα συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, για την παρακμή, τις αδυσώπητες κομματικές μάχες για εξουσία και ευρωπαϊκά προγράμματα, δηλαδή χρήμα. Αλλά όταν βλέπω από κάτω το σύνθημα «Λαός και νεολαία τσακίζουν τις σύγχρονες χούντες», δεν θέλω να γράψω κανένα πολιτικό επιχείρημα, δεν μ’ ενδιαφέρει καμία πολιτική αντιπαράθεση με το λογικά αδιανόητο. Το μόνο που μου ’ρχεται αυθόρμητα στο στόμα είναι ένα σαρκαστικό, σιγά, ρε φίλε, μη σκίσεις κανένα καλσόν.

Κι όταν εμένα, ενός μεγάλου, τα υποτιθέμενα νεανικά συνθήματα μου φαίνονται τόσο σκονισμένα, τόσο συντηρητικά, μισού αιώνα παλιά, τότε έχουμε πρόβλημα. Πρόβλημα μεγαλύτερο από το πολιτικό.
Έπειτα βλέπω αυτή τη φωτογραφία στις εφημερίδες.
Και την κοιτάζω ώρα γιατί είναι μια φωτογραφία που με σοκάρει. Γιατί αυτή η φωτογραφία αναδύει μόνο υστερία. Τι θα κάνουν δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι αν κάτι πραγματικά οδυνηρό συμβεί στη ζωή τους; Γιατί αυτή η φωτογραφία δείχνει ότι οι πρωταγωνιστές έχουν ταυτιστεί με το ρόλο τους, πιστεύουν πράγματι ότι ζουν μεγαλειώδεις στιγμές, αντιμετωπίζουν σύγχρονες χούντες στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου με τους φρέντο από το Starbucks στο χέρι. Και αν πιστεύεις ακράδαντα ότι η πραγματικότητα είναι έτσι όπως εσύ την έχεις στο μυαλό σου, τότε, ως γνωστόν, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τα ίδια, σαν να ’ναι η πραγματικότητα του μυαλού σου αληθινή.
Πώς έφτασε αυτή η κοινωνία να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα, να φτιάχνει μια δική της, βολική, εύκολη αλλά ανύπαρκτη; Το καλλιεργεί πάνω από 20 χρόνια. Από την