Γελάς. Δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά. Γέμισε, βλέπεις, η ζωή μας κακέκτυπα Εθνικών Διχασμών, εδώ Πολυτεχνείων, τρισκατάρατων Πηλιογούσιδων και ρομαντικών Μπελογιανναίων που, αν δεν γελάσεις, θα αναγκαστείς να κλάψεις. Και δεν θες να κλάψεις επειδή ένα τσούρμο ηλιθίων
περιδιαβαίνει στους δημόσιους χώρους μας με το φανάρι ενός ακόμα
κυνικού Διογενή ψάχνοντας για ανθρώπους έτοιμους να θυσιαστούν και
πρόθυμους να θυσιάσουν για τον κοινό σκοπό. Αυτόν της καλοπέρασής του
τσούρμου.Έχεις τους δικούς σου νεκρούς να κλάψεις και τον δικό σου Γολγοθά να ανεβείς και δεν σκοπεύεις να χαραμίσεις την ευαισθησία των δακρυικών σου αδένων για κάνεναν πούστη εκεί όξω απ΄ την παράγκα. Και όλα αυτά γιατί μια μόνιμη αγωνία κατατρύχει αυτήν την χώρα και τις γενιές που λαθροβιούνε εντός της. Να γεννήσουμε και εμείς τα δικά μας σύμβολα ηρωικής αντίστασης, να διακηρύξουμε τις δικές μας μικρές και μεγάλες ιδέες που άλλοτε μεγαλοπιάνονται σε μια Σεβρ και άλλοτε σπάνε τα μούτρα τους σε μια Λωζάνη, να αποκτήσουμε και εμείς τις δικές μας εθνικές καταστροφές. Και όλα αυτά για έναν φόβο. Μην μας κακοχαρακτηρίσουν οι επόμενοι ως μαλθακούς και υποταγμένους. Ως αποστάτες από το διαρκές μπάχαλο που ακολουθεί εξ απαλών αυτήν την χώρα. Γιατί χώρα δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ποτέ μας. Το μπάχαλο όμως το αποθεώνουμε με κάθε ευκαιρία.
Ψάχνουμε απελπισμένα το δικό μας Πολυτέχνειο και τις νέες ηρωικές μορφές του. Εδώ
Αναρτήσεις
