Αδέλφια Σοσιαληστές!

«Δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων»

Ανδρέας Παπανδρέου, 1977 
για το καθεστώς Καντάφι

Στις ρίζες της χρεοκοπίας, του Σταθη Ν. Καλυβα*

Οταν σπούδαζα στην Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, οι περισσότεροι 'Eλληνες φοιτητές που συναντούσα είχαν αποφοιτήσει από «πρότυπα» δημόσια σχολεία που επέλεγαν τους μαθητές τους με εξετάσεις και ήταν στελεχωμένα με εκπαιδευτικούς που συνδύαζαν υψηλά ακαδημαϊκά προσόντα και ερευνητική διάθεση. Ορισμένα, μάλιστα, είχαν ιδρυθεί από κληροδοτήματα και δωρεές ιδιωτών και είχαν ιδιαίτερη παράδοση. Τα πιο γνωστά ήταν το Βαρβάκειο, η Ευαγγελική, η Ιωνίδειος και το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι απόφοιτοι που είχα γνωρίσει τότε ήταν παιδιά με (υπερβολική ίσως) σοβαρότητα, ιδιαίτερη προσήλωση στις σπουδές τους και μεγάλος πάθος για μάθηση. Οι περισσότεροι κατάφεραν να διακριθούν και είναι σήμερα ιδιαίτερα επιτυχημένοι στο πεδίο που επέλεξαν να υπηρετήσουν. Η επιτυχία τους σχετίζεται άμεσα με την παιδεία τους.

Κληρονομικώ δικαιώματι, του Σ. Κασιμάτη

Εξ αφορμής δημοσιευμάτων σχετικώς με την (όλως «ξεκούδουνη» και ενδεχομένως παρεξηγήσιμη) παρουσία του Πρίγκιπος Νικολάου των Παπανδρέου στο πλευρό γνωστού επιχειρηματία, κατά την τελετή εγκαινίων νοσοκομειακής μονάδας ελληνικών επιχειρηματικών συμφερόντων στην Αλβανία, ο Πρίγκιψ απέστειλε επιστολή σε εφημερίδα των Αθηνών, απόσπασμα της οποίας παραθέτω: «Δηλώνω για μία ακόμη φορά ότι η παρουσία μου, άτυπη μεν, αλλά ουσιαστική σαν όνομα, θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένη και ως καθήκον μου, και μάλιστα σε μια τόσο δύσκολη οικονομική περίοδο. Είμαι βέβαιος ότι κάθε πολίτης θα ήταν πρόθυμος να κάνει το ίδιο, εντός και εκτός της χώρας μας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για διεθνείς επενδυτικές ευκαιρίες. Αλλωστε, με τον ίδιο τρόπο ενεργούσα και επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου σε παρόμοιες εθνικές προκλήσεις».

Ας σημειωθεί ότι τα μεν περίεργα ελληνικά οφείλονται στην ιδιότητα του Πρίγκιπος ως λογοτέχνη, το δε υπεροπτικό ύφος στην ευγενή καταγωγή. Επίσης, ας μου επιτραπεί να τολμήσω την πρόβλεψη ότι από τις υποθέσεις του Πρίγκιπος Νικολάου θα προκληθεί το πρώτο σοβαρό πρόβλημα στην βασιλεία του Γεωργίου Β΄ των Παπανδρέου...

Πυρά κατά Ν. Παπανδρέου για την εμφάνισή του στην Αλβανία!

Αναστάτωση προκαλεί στο ΠαΣοΚ η παρουσία του κ. Ν. Παπανδρέου στα εγκαίνια του Νοσοκομείου «Υγεία», ιδιοκτησίας Ανδρέα Βγενόπουλου, προχθές το βράδυ στα Τίρανα. Η εμφάνιση του κ. Παπανδρέου δίπλα στο «αφεντικό» της ΜΙG, με τον οποίο βρίσκεται σε μόνιμη αντιπαράθεση η κυβέρνηση, εξόργισε αρκετούς στο κυβερνών κόμμα οι οποίοι θυμούνται ακόμη την αγωγή που είχε καταθέσει κατά του κ. Γ. Παπανδρέου, τις επιθέσεις κατά του κ. Ν. Σηφουνάκη και του κ. Δ. Ρέππα και τις απαξιωτικές αναφορές του σε άλλους υπουργούς.

Με δύο μισθωμένα Αirbus 319 της Ολυμπιακής, ο ισχυρός άνδρας της ΜΙG μετέφερε στην Αλβανία περί τους 200 ιατρούς του «Υγεία», αλλά και του «Μητέρα», τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υγείας κ. Αντ. Δημόπουλο, τον αδελφό του Πρωθυπουργού κ. Ν. Παπανδρέου και πολλούς άλλους. Στα εγκαίνια ήταν παρόντες ο κ. Σαλί Μπερίσα και σύσσωμο το αλβανικό υπουργικό συμβούλιο. Παρά τα θερμά λόγια του κ. Βγενόπουλου προς την κυβέρνηση, που ξάφνιασαν επίσης τους παρισταμένους, η παρουσία του κ. Ν. Παπανδρέου στην πρώτη σειρά των προσκεκλημένων αναζωπύρωσε τις επιθέσεις της παλιάς φρουράς του ΠαΣοΚ προς τον αδελφό του Πρωθυπουργού, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν χάνει ευκαιρία να εμφανίζεται όπου υπάρχουν διαπλεκόμενασυμφέροντα».

Οπως πληροφορείται «Το Βήμα», ορισμένοι στο ΠαΣοΚ ρώτησαν όντως «τι γύρευε ο κ. Παπανδρέουμαζί με τον κ. Βγενόπουλο»και η απάντηση που τους δόθηκε ήταν ότι δεν προσεκλήθη ο αδελφός του Πρωθυπουργού από τον κ. Βγενόπουλο, αλλά από τον καθηγητή Παιδιατρικής του «Μητέρα» και γιατρό των παιδιών του κ. Παπανδρέου κ. Χρ. Μπαρτσόκα, με τον οποίο ο κ. Παπανδρέου διατηρεί φιλικές σχέσεις. Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι κκ. Παπανδρέου και Βγενόπουλος είχαν στην Αλβανία, πέραν της τυπικής χειραψίας, και συνομιλία. Φίλοι του αδελφού του Πρωθυπουργού έσπευσαν να πληροφορήσουν χθες «Το Βήμα» ότι η συνομιλία ήταν τυπική και σημείωναν με νόημα ότι ο κ. Παπανδρέου μάλιστα αντέδρασε, υπενθυμίζοντας στον κ. Βγενόπουλο ότι «έχεις εκκρεμότητες στην Ελλάδα,τις οποίες θα λύσει η Δικαιοσύνη».

(πηγη ΤΟ ΒΗΜΑ)

Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «όλοι μαζί τα φάγαμε» του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Ο ένας χρόνος που πέρασε από τις εκλογές του 2009 και την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου δεν αποτελεί, με τη συμβατική έννοια, «εποχή». Είναι όμως «χρόνος» με την ουσιαστική έννοια, καθώς μέσα σε λίγους μήνες άλλαξαν συθέμελα η Ελλάδα και οι Ελληνες. Αυτό το καταιγιστικό διάστημα ακούσαμε πολλά, γίναμε ειδήμονες στα οικονομικά, φτάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο, χωρίς να το καταλάβουμε. Κυριολεκτικά. Λέξεις και φράσεις έγιναν επικοινωνιακά συνθήματα, μπερδεύθηκαν στο μυαλό μας, ξεθώριασαν, έχασαν το αρχικό τους νόημα, μετατράπηκαν στο αντίθετό τους.

Υπουργικό συμβούλιο, Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009: «Τα λεφτά υπάρχουν», είχε ήδη ειπωθεί προεκλογικά. Αγνωστο αν ο κ. Πάγκαλος ψιθύριζε το «όλοι μαζί τα φάγαμε» από τότε Από το «λεφτά υπάρχουν» ώς το «όλοι μαζί τα φάγαμε» η απόσταση είναι τεράστια. Η κυβέρνηση όμως κατάφερε να τη γεφυρώσει. Θεωρητικά βεβαίως, μέσα από λεκτικούς ακροβατισμούς και εννοιολογικές αντιφάσεις. Αλλωστε η εξουσία χρησιμοποιούσε πάντοτε δύο πρόσωπα. Ενα για το πραγματικώς «είναι» και ένα για το «φαίνεσθαι». «Τάξις και ηθική» που έλεγε στην ταινία και ο «άσωτος» Αυλωνίτης...

1 «Λεφτά υπάρχουν». Η αρχική πράξη του δράματος. Η προεκλογική και μετεκλογική επιμονή του πρωθυπουργού στην ορθότητά της, ερμηνεύεται φιλοσοφικά: χρήματα υπάρχουν γενικώς, αλλά σε λάθος τσέπες. Ερχεται σε σύγκρουση με το «δεν υπάρχει σάλιο», του Α. Λοβέρδου, για τα ασφαλιστικά ταμεία. Εφάμιλλη ωστόσο ποιοτικά με τη φράση του Α. Σαμαρά, ότι «έως το τέλος του 2011 θα μηδενίσω το έλλειμμα»!

2 Λιτότητα=ευθύνη. Ο πρωθυπουργός θεωρητικοποίησε το παράδειγμα του συνταξιούχου που πρότεινε να δώσει τον μισθό του για να σωθεί η Ελλάδα. Συνδυάζεται προφανώς με τα μενού μεσογειακής διατροφής και τα προγράμματα fitness, που σχεδιάζει η κυβέρνηση μέσω του υπουργείου Υγείας, Διατροφής και Αθλησης.

3 Φόρος=αλληλεγγύη. Πρόκειται για μεταθετική ιδιότητα που θα μπορούσε να έχει πραγματικό αντίκτυπο, εάν, πρώτον, πλήρωναν όλοι τον φόρο που τους αναλογεί και, δεύτερον, τιμωρούνταν παραδειγματικά όσοι παρανόμως τον απέφευγαν. Πώς λέμε περαίωση; Καμία σχέση.

4 Μνημόνιο. Αποτελεί την έκφραση του «αναγκαίου κακού». Περιλαμβάνει ένα δεσμευτικό πλαίσιο αρχών και μέτρων (περικοπών κατά βάση) για τη σύναψη δανειακής σύμβασης με το μηχανισμό στήριξης (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ). Χρησιμοποιείται από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ως «μπαμπούλας». Πιθανότατα θα καθορίζει τη ζωή μας έως το 2020!

Είναι μετάφραση του αγγλικού όρου «memorandum» που χρησιμοποιούν οι Αγγλοσάξονες για κάθε ετεροβαρή, λεόντειο συμφωνία. Το ΔΝΤ άλλωστε αποφεύγει να συνάπτει τυπικές διεθνείς συνθήκες με τα κράτη. Προτιμά αυτή την ευέλικτη μορφή του πλαισίου αρχών και υποχρεώσεων, ώστε να μην υπάρχουν τυπικώς δεσμευτικά και άρα δικαστικώς ελέγξιμα νομικά κείμενα.

5 ΔΝΤ. Το ακρωνύμιο του μισητού σε όλο τον κόσμο Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έγινε το σύμβολο της εθνικής και οικονομικής υποτέλειας της χώρας. Συχνά ωστόσο οι προτάσεις του είναι πιο ήπιες από αυτές των Ευρωπαίων.

6 Κρίση. Αφαιρετικός όρος για τη δυσλειτουργία του οικονομικού συστήματος. Προσδιορίζει το σύνολο των δραστηριοτήτων της ζωής μας, ως κράτους, οικονομίας, κοινωνίας, μεμονωμένων ατόμων, συλλογικών εκφράσεων. Συνήθως ταυτίζεται με την εκτόξευση του ελλείμματος και του χρέους, την ύφεση, το κλείσιμο μαγαζιών, τη μείωση αποδοχών και κατανάλωσης, την αύξηση των φόρων, την υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης, την πτώχευση. Ενίοτε αποτελεί και αντίδραση σε λάθος φάρμακο.

7 Spreads. Δεν υπάρχει Ελληνας που να μην έμαθε το δυσθεώρητο ύψος τους. Χρησιμοποιείται ως δείκτης της οικονομικής αξιοπιστίας ενός κράτους απέναντι στις «αγορές» (δηλ. 3-4 μεγάλους πιστωτικούς οίκους και 3 διεθνείς οίκους αξιολόγησης). Στην ουσία είναι ένα είδος εκβιασμού, που οδηγεί είτε στην κρατική είτε στην ιδιωτική πτώχευση. Καθορίζει το περιθώριο κέρδους των αεριτζήδων του χρήματος, στο χρηματιστήριο χρέους-δανεισμού. Καθορίζονται από τη διαφορά επιτοκίων μεταξύ χωρών που παράγουν (Γερμανία) και χωρών που κυρίως καταναλώνουν (Ελλάδα). Επηρεάζεται ιδιαίτερα και από την αβελτηρία των κυβερνήσεων.

8 Τρόικα. Ρωσικός όρος της σταλινικής εποχής για την «τριανδρία», την τριπλή ιεραρχία στην κατανομή της εξουσίας. Προέρχεται και από την άμαξα με τρία άλογα. Ταυτίζεται με την απόλυτη άσκηση κυριαρχίας σε βάρος της χώρας από εκπροσώπους τριών διεθνών ενώσεων και οργανισμών: εκπρόσωπων της Ε.Ε., του ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

9 Greek statistics. Ευρωπαϊκό ευφυολόγημα αναξιοπιστίας των οικονομικών στοιχείων που δίναμε στην Ε.Ε. Ιδιες ή παρόμοιες «ζαβολιές» έκαναν όμως σχεδόν όλα τα κράτη της.

10 Χρεοκοπία, πτώχευση, αναδιάρθρωση χρέους-hair cut. Πακέτο λέξεων, που ακούγονται σαν απειλή προς ατίθασους «μαθητές». Παράδειγμα: κίνδυνος χρεοκοπίας εάν δεν μπούμε (ή βγούμε από) στο Μνημόνιο. Η αναδιάρθρωση (κούρεμα στην αγγλική οικονομική αργκό) είναι πτώχευση σε πιο εκλεπτυσμένη (sic) εκδοχή.

11 Αντιεξουσιαστές (υπουργοί) στην εξουσία. Το έωλο αυτό εφεύρημα του πρωθυπουργού χρησιμοποιείται για να δείξει τον μάταιο, προσωρινό χαρακτήρα της εξουσίας. Δεν φαίνεται να απέδωσε, αν υπολογίσουμε την αδημονία των στελεχών (ακόμη και όσων εξέφραζαν επιφυλάξεις για το Μνημόνιο) να καταλάβουν υπουργική καρέκλα στον πρόσφατο ανασχηματισμό.

12 Επανάσταση του αυτονόητου. Χρησιμοποιείται για δύσκολες καταστάσεις. Οταν δηλαδή δεν έχεις τίποτα άλλο πια να πεις και να προτείνεις. Αρκεί να ορίζεις εσύ αυτό που θεωρείς κάθε φορά αυτονόητο...

13 Fast track. Η νομοθετική δικαίωση της πράσινης, γρήγορης ανάπτυξης. Συχνά και σε βάρος του περιβάλλοντος, του αιγιαλού, της νομιμότητας.

14 Πράσινη ανάπτυξη. Να βάζεις φωτοβολταϊκά, να διαχειρίζεσαι ρύπους, να νομιμοποιείς ημιυπαίθριους και αυθαίρετα, να δημιουργείς καζίνο στο Ελληνικό, να αυξάνεις τα διόδια για καθαρά εισπρακτικούς λόγους. Γενικώς, να είσαι έτοιμος για κάθε «μπίζνα» με το περιβάλλον. Οικογενειακό ή μη.

15 Ναι, γίνεται. Παραλλαγή του προεκλογικού συνθήματος Ομπάμα «Ναι, μπορούμε» (Yes we can). Χρησιμοποιείται για τόνωση κυβερνητικού ηθικού, ενόψει και περιφερειακών εκλογών. Από την απάντηση λείπει ωστόσο η ερώτηση, αλλά και ο σκοπός.

16 Αρμοδιότητες. Κατά προτίμηση υπουργικές. Συνδυάζονται με αναζήτηση αρχι-συντονιστή του κυβερνητικού έργου, λόγω φόρτου εργασίας του πρωθυπουργού, και συνεχείς τριβές μεταξύ επίδοξων συντονιστών (Πάγκαλου, Ραγκούση, Παμπούκη, Γερουλάνου κ.ά.). Εδώ κι ένα χρόνο, η δήθεν επιτελική κυβέρνηση δείχνει χαμένη ανάμεσα στις αρμοδιότητες των 50 μελών της και την ονομασία των υπουργείων της.

17 Opengov.gr. Το διαδικτυακό στοίχημα διαφάνειας και δημόσιας διαβούλευσης της κυβέρνησης. Καλός θεσμός, εάν βεβαίως όλες οι νομοθετικές πρωτοβουλίες περνούσαν πράγματι από εκεί. Γιατί όπου θέλει η κυβέρνηση (π.χ. τρομονόμο), νομοθετεί «κρυφά».

18 «Καλλικράτης» - ιθαγένεια. Δυο βήματα δημοκρατικού εκσυγχρονισμού που έμειναν λειψά. Ο αρχαίος αρχιτέκτονας έδωσε το όνομά του σε ένα μάλλον υπερσυγκεντρωτικό σε εξουσίες αλλά χωρίς πόρους σύστημα διοικητικής αποκέντρωσης, ενώ η ιθαγένεια δεν συνοδεύθηκε με μέτρα προσωρινής προστασίας και αναγνώρισης των μεταναστών.

19 Τέταρτος δρόμος (για τον σοσιαλισμό). Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ομολογεί την αποτυχία του τρίτου δρόμου, δηλαδή του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου, που κλήθηκε να υπηρετήσει. Παράλληλα, κλείνει πονηρά το μάτι προς τον άγριο νεοφιλελευθερισμό. Αυτόν που ανάγκασε την κυβέρνηση να βαφτίσει εν μια νυκτί τα κοινωνικά άδικα μέτρα σε αναγκαία μεταρρύθμιση.

20 «Ολοι μαζί τα φάγαμε». Η προσπάθεια του Θ. Πάγκαλου να αποσείσει την κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, στη δημοσιονομική και οικονομική κατάρρευση της χώρας, δεν πέτυχε τα αναμενόμενα. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι κάποιοι έφαγαν πολύ παραπάνω.
(ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Ότι πουν οι Αμερικάνοι...

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η απάντηση που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου σχετικά με το αν η χώρα μας θα προχωρήσει σε νομικές ενέργειες κατά των διεθνών οίκων και των κερδοσκόπων. Ο πρωθυπουργός, χωρίς προφανώς να το πολυσκεφτεί, απάντησε ότι ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε συνεννόηση με την αμερικανική πλευρά, η οποία διαθέτει... ανθρώπους ειδικούς στα θέματα αυτά.΄

Δηλαδή με λίγα λόγια, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, απάντησε ότι η χώρα θα κινηθεί νομικά εναντίον όσων έδωσαν την χαριστική βολή στην οικονομία της χώρας, αν και εφόσον μας δώσουν το πράσινο φως οι Αμερικάνοι.

Προφανώς, έτσι εννοούν στο ΠΑΣΟΚ το πολιτικό θάρρος...

(πηγη parapolitika.gr)

Πράσινη αποβλάκωση!

Η "πράσινη" κυβέρνηση με τα νέα τέλη κυκλοφορίας, φορολογεί τα υβριδικά αυτοκίνητα όπως και τα συμβατικά καταργώντας την προγενέστερη (επί αντι-οικολογικής επαράτου δεξιάς ορισθείσα) πριμοδότησή τους.

Άλλη μια πράσινη οικολογική πρωτοποριακή πατέντα!

Άλλη μια ΠΑΣΟΚΙΚΗ κωλοτούμπα!

Δεδομένου ότι τα υβριδικά είναι αρκετά πιό ακριβά ως τιμή αγοράς από τα αντίστοιχα συμβατικά, η κυβέρνηση με τα νέα μέτρα συνειδητά αποθαρρύνει την χρήση τους!

ΕΥΓΕ ΓΙΩΡΓΑΚΗ, ΤΙΝΑ και το κακό συναπάντημα!
(πηγη atithasos.blogspot.com)

Η μη αυτονόητη «επανάσταση του αυτονόητου», του Παντελη Μπουκαλα

Πολύ βαριά έννοια η επανάσταση για να επιτρέπεται η κατάχρησή της από τη δημαγωγική ρητορική, που τη διαβάλλει και μηδενίζει την αξία της. Κι όμως, το καλοκαίρι, κι αφού εξαντλήθηκαν τα αποθέματα σε «αλλαγές» και «απαλλαγές», «αναμορφώσεις», «επανιδρύσεις», «μεταρρυθμίσεις» και «νέες εποχές», οι αρχηγοί των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία βάλθηκαν να επαναστατικολογούν, υπό τη σκιά του δεσποτικού Μνημονίου. Αρχεία αυστηρά δεν κρατάω, μάλλον ο κ. Αντ. Σαμαράς ωστόσο ανήγγειλε πρώτος την υπ’ αυτόν επερχόμενη «επανάσταση του αυτονόητου», μιας και έκρινε φρόνιμο να μην επαναφέρει στο προσκήνιο την ατυχήσασα ευρεσιτεχνία της «υπέρβασης». Με καλά αντανακλαστικά ως προς την υιοθέτηση όρων με ανυπόληπτο νοηματικό αντίκρισμα, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου δεν άργησε να κηρύξει και αυτός την «επανάσταση του αυτονόητου». Στην ομιλία του μάλιστα στη ΔΕΘ μάς διαβεβαίωσε ότι η εν λόγω επανάσταση άρχισε ήδη, από την Πάρο ίσως ή κάποιο άλλο θερινό μετερίζι. Από τη Θεσσαλονίκη επίσης, λίγες ημέρες αργότερα, ο κ. Σαμαράς προχώρησε ένα βήμα παραπέρα (κατά φαντασίαν ή κατά δήλωση), κηρύσσοντας τούτη τη φορά την «αληθινή επανάσταση». Μέρες του 1821, λοιπόν, με τους Πελοποννήσιους και πάλι πρωτοκαπετάνιους, έστω και για τις ανάγκες μιας εθιμοτυπικής ομιλίας στην Έκθεση, όπου οι αγορητές μάλλον εκτίθενται παρά εκθέτουν.

Την επανάσταση που επαγγέλλεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα την κρίνουμε στον καιρό της, όποτε επέλθει, κι αν βέβαια η ιστορία φανεί μαζί του τόσο γενναιόδωρη. Καθόλου αυτονόητη δεν μοιάζει, πάντως, η κατά ΠΑΣΟΚ «επανάσταση του αυτονόητου», τους καρπούς της οποίας υποτίθεται ότι απολαμβάνουμε ήδη. Και δεν είναι αυτονόητη για πολλούς λόγους. Πρώτον και κύριον, επειδή, για να συνεννοηθούμε και ενδεχομένως να συναινέσουμε, πρέπει να οριστεί αυστηρά τι εστί αυτονόητο, με όρους πολιτικούς και ιδεολογικούς και όχι τους παραδοσιακούς της λεξικογραφίας, ώστε να εξακριβωθεί, όσο είναι δυνατόν, πόσα αυτονόητα είναι κοινά για όλους, έχοντες και κατέχοντες, κυβερνώντες και κυβερνώμενους, διαρκώς πιεζόμενους και μονίμως χαλαρούς· και ξέρουμε πολύ καλά πως ούτε καν ο πατριωτισμός δεν υπήρξε ποτέ πανδήμως αυτονόητος. Εντάξει, τα λεξικά, πιστά στη συντακτική λογική τους, υπογραμμίζουν ότι αυτονόητο είναι το αφ’ εαυτού εννοούμενο, το εκ της αμέσου αντιλήψεως καταφανές, κάτι που το καταλαβαίνουν όλοι δίχως περαιτέρω εξηγήσεις. Είναι αυτονόητο, λ.χ., πως ένα πλοίο που πορεύεται σε τρικυμισμένο πέλαγος, με τον καπετάνιο να αποφεύγει την ευθύνη του τιμονιού, τους αξιωματικούς να ερίζουν αμέριμνοι για το μέγεθος της ισχύος τους, και με το υπόλοιπο πλήρωμα αλαφιασμένο, ανοργάνωτο, ασυντόνιστο, θα ναυαγήσει, ας έχει και τον Αη Νικόλα μαζί του και τον Ποσειδώνα. Νά όμως που το ΠΑΣΟΚ επιμένει να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι το σκάφος αυτό όχι μόνο δεν θα ναυαγήσει παρά θα βρει λιμάνι απάνεμο να δέσει, όπου μάλιστα θα φτάσει βαρυφορτωμένο «σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής», προς κοινή διανομή.

Μιας και κρατάει τα ηνία, όσο του το επιτρέπουν οι εξωχώριοι επιτηρητές, το ΠΑΣΟΚ απαιτεί να συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις του, να προσαρμόσουμε τη σκέψη και τα αισθήματά μας στο δικό του νεωτερίζον λεξιλόγιο. Απαιτεί να συνεννοηθούμε ασπαζόμενοι άνευ ενστάσεων τη δική του γλώσσα, το δικό του ιδιόλεκτο, βαρυφορτωμένο τεχνάσματα και βαρύγδουπες κενολογίες, τα δικά του εντέλει αυτονόητα. Απαιτεί, δηλαδή, να λέμε «υπευθυνότητα» τη λιτότητα, όπως ο πρωταθλητής της ευφημιστικής ταχυδακτυλουργίας πρωθυπουργός, «αλληλεγγύη» τους φόρους, «δημοσιονομική εξυγίανση» την περικοπή των μισθών και των συντάξεων, «δημογραφική ανανέωση» τη διεύρυνση των ορίων ηλικίας προς συνταξιοδότηση, «διαβούλευση» την περιφρόνηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας (και μπορείς να περιφρονείς ακόμα κι όταν λες θεατρικά ότι συμμερίζεσαι και συμπάσχεις) και βέβαια «φως στην άκρη του τούνελ» το σκοτάδι που δεν λέει να αραιώσει.

Πώς να συμφωνήσει λοιπόν κανείς σε μια γλώσσα που δεν είναι η δική του και η οποία διαβάλλει τα ονόματα και διαστρέφει τα πράγματα; Επί παραδείγματι, σαν αυτονόητος προτείνεται και δοξολογείται ο «νέος πατριωτισμός». Πατρίδα μας είναι η Ελλάδα, όπως τη σχηματίζουμε από το πόστο του ο καθένας και με το μερτικό της ευθύνης του, την αγαπάμε, πονάμε να τη λοιδορούν οι επιτηρητές, πληγωνόμαστε ακόμα κι όταν οι εξεταστές της τρόικας ειρωνεύονται τους υπουργούς μας, επειδή ένα κομμάτι της χλεύης τους, όχι μικρό, πλήττει κι εμάς τους εκτός εξουσίας, είτε γιατί επιλέξαμε τη μια ή την άλλη κυβέρνηση είτε γιατί οι υπουργοί μας αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την απαξίωσή τους. Ποιο νόημα δίνουν όμως στον «νέο πατριωτισμό» οι υποστηρικτές του; Το νόημα της αγόγγυστης υποταγής στην ψευδονομοτέλεια του Μνημονίου, την ίδια ώρα μάλιστα που οι αυτονοήτως σπουδαίοι πατριώτες (ανάμεσά τους πιθανόν και κρατικοί αξιωματούχοι της μιας ή της άλλης περιόδου και οπωσδήποτε πολλοί ευνοηθέντες από τις πράσινες και τις γαλάζιες κυβερνήσεις) εξακολουθούν να διοχετεύουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, για να αβγατίσουν εκεί και να επιστρέψουν εν καιρώ τω δέοντι ώστε να ενισχύσουν την οικονομία μας (άλλο αυτονόητο κι αυτό). Γιατί λοιπόν να μη θεωρηθεί αυτονόητο ότι ο «νέος πατριωτισμός» προβλέπει τον ίδιο καταμερισμό ευθύνης, χρέους και θυσιών με τους παλαιότερούς του;

Για τους «αυτονόητους επαναστάτες», τόσο τους εν αναμονή Νεοδημοκράτες όσο και τους εν όπλοις του ΠΑΣΟΚ, είναι αυτονόητο ότι «αν δεν αλλάξουμε, θα βουλιάξουμε». Θα ’λεγε ψέματα όποιος ισχυριζόταν ότι, τη χρονιά που διανύουμε, οι περισσότεροι δεν προσπάθησαν να αλλάξουν τη ζωή τους, ποιος λίγο-ποιος πολύ· ούτως ή άλλως η συνθήκη του βίου μας κλονίστηκε από τη βία των νέων δεδομένων και πολλές από τις αυτοπαραμυθητικές ψευδαισθήσεις κατέπεσαν. Κι ωστόσο, οι ίδιοι εκείνοι που απαιτούν να αλλάξουμε, και που θα όφειλαν να δώσουν το καλό παράδειγμα, παραμένουν μακαρίως δέσμιοι της παράδοσής τους και αδιάφοροι για τις προς τρίτους αυστηρές εντολές τους. Αν το «αλλάζουμε» σημαίνει (αυτονοήτως, τι άλλο) ότι δουλεύουμε μεθοδικότερα, συντονισμένα, με σαφές πρόγραμμα και αποδοτικό καταμερισμό υποχρεώσεων και αρμοδιοτήτων, τερματίζοντας τη σπατάλη, αρνούμενοι τις βολές μας και παύοντας να κρυβόμαστε πίσω από τις συνήθεις αλληλοκαταγγελίες και αλληλοενοχοποιήσεις, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε αλλού παραδείγματα και όχι στον χώρο του νυν κυβερνώντος κόμματος ή του κόμματός που, ποντάροντας αποκλειστικά και μόνο στην κίνηση του εκκρεμούς, αναμένει να ξανάρθει η σειρά του για να επαναλάβει τα ίδια ναυαγοσωστικά ρητορεύματα και να διαπράξει τα ίδια λάθη. Οι «επαναστάτες του αυτονόητου» προορίζουν τον κόπο της επανάστασής τους για τους άλλους. Αυτονοήτως...
(ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Το Κατάρ ήθελε να αγοράσει όλο το Ελληνικό!

Πριν από ενάμιση χρόνο, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωνε ότι «το ξεπούλημα και των τελευταίων ελεύθερων χώρων που έχουν απομείνει στην πόλη μας αποτελεί μια εγκληματική πολιτική, και όχι μια αναπτυξιακή πολιτική», αναφερόμενος στον χώρο όπου εκτεινόταν το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Την εβδομάδα που πέρασε, ωστόσο, υπέγραψε με τον Εμίρη του Κατάρ μνημόνιο... αξιοποίησης του, το οποίο προκαλεί ήδη ποικίλες αντιδράσεις, λόγω των καταγγελιών ότι η περιοχή θα μετατραπεί σε Λας Βέγκας.

«Σε ό,τι αφορά το Ελληνικό, δεν υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά στο Μνημόνιο Συνεργασίας που υπογράφηκε. Πιθανόν να αποτελέσει μέρος των συζητήσεων», διευκρίνισε στην «Κ» ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης, αλλά από την άλλη κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που είχε με τους Καταρινούς ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο εμίρης Αλ Θάνι φέρεται να τον ρώτησε: «Θέλω να αγοράσω ολόκληρο το... Ελληνικό. Πόσο μου το πουλάς;»

(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Σκίτσο του Α. Πετρουλάκη στην Καθημερινή

Διχοτόμηση του Αιγαίου προτείνει η Άγκυρα!

Αναγνώριση «ζωτικών συμφερόντων» απαιτεί η Τουρκία
Εντείνονται τα παζάρια για τη διευθέτηση των ζητημάτων που σχετίζονται με το Αιγαίο. Η Άγκυρα διεκδικεί βραχονησίδες και νησίδες του Αιγαίου, που δεν αναφέρονται σε Διεθνείς Συνθήκες. Με εντατικούς ρυθμούς και προς την κατεύθυνση που ορίζουν τα «ζωτικά συμφέροντα» του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και οργανισμών, συνεχίζονται οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας για τη διευθέτηση των διμερών διαφορών σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο. Το στίγμα της προωθούμενης συμφωνίας, η οποία εμπεριέχει το σπέρμα μελλοντικών εντάσεων στην περιοχή, δίνουν τα όσα αποκαλύπτονται σχετικά με τις αξιώσεις που προβάλλει η Τουρκία και συζητάει η Ελλάδα, σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί «λύση» που θα επιτρέψει τη συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, κάτω από την ομπρέλα των ισχυρών πολυεθνικών συμφερόντων και του ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διαπραγματευτές της κυβέρνησης της Τουρκίας θέτουν τις παρακάτω τρεις απαιτήσεις:

* Στην όποια συμφωνία προκύψει, να γίνεται ρητή και ξεκάθαρη αναφορά στα «τουρκικά ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο».
* Η Ελλάδα να απεμπολήσει το δικαίωμά της να ορίσει ζώνες αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης, ανεξάρτητα από το εύρος της υφαλοκρηπίδας.
* Στη συμφωνία να αναφέρεται ρητά ότι τελειώνει διά παντός η συζήτηση για το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Χωρικά ύδατα «δαντέλα»
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι δύο διαπραγματευτικές ομάδες έχουν σχεδιάσει σε χάρτες τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών, λαμβάνοντας κατά περίπτωση ως εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων άλλοτε τα 6 μίλια και άλλοτε τα 8. Στην περίπτωση που οι δύο πλευρές καταλήξουν σε συμφωνία, θα προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα απεμπολήσει οριστικά και αμετάκλητα το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως έχει δικαίωμα από τις Διεθνείς Συνθήκες. Η πληροφορία αυτή «δένει» απόλυτα με τις προειδοποιήσεις Νταβούτογλου, ότι η Τουρκία θα άρει το Casus Belli για τα 12 μίλια μόνο αν πάρει τα ανάλογα ανταλλάγματα, τα οποία όπως όλα δείχνουν συνίστανται στις διαβεβαιώσεις από την Ελλάδα, ότι δεν πρόκειται ποτέ να κάνει χρήση του δικαιώματος που της προσφέρει το Διεθνές Δίκαιο.

Η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα προσπαθεί να αποφύγει τη ρητή διατύπωση στην συμφωνία περί «τουρκικών ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο» που απαιτεί η Άγκυρα και αντιπροτείνει μια αναφορά στη Συμφωνία της Μαδρίτης. Πρόκειται για την συμφωνία Σημίτη - Ντεμιρέλ, προϊόν της αμερικανικής διαμεσολάβησης μετά το επεισόδιο των Ιμίων, στην οποία για πρώτη φορά η Αθήνα αναγνώρισε τουρκικά ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το «αντάλλαγμα» που προσφέρει στην ελληνική κυβέρνηση η Αγκυρα, προκειμένου να οριστικοποιηθεί η διχοτόμηση του Αιγαίου, είναι η αναγνώριση της υφαλοκρηπίδας των νησιών. Ωστόσο, η τουρκική «προσφορά» έχει ελάχιστη σημασία, από τη στιγμή που η εν λόγω συζήτηση θα διευκρινίσει και ζητήματα κυριαρχίας επί νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου, που σύμφωνα με την Άγκυρα δεν αναφέρονται στις Διεθνείς Συνθήκες.

Η συνοπτική ουσία των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, του Γιάννη Λούλη

Ποια είναι τα κομβικά ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων; Μερικά από αυτά φωτογραφίζουν το πολιτικό τοπίο, ιδίως στο επίπεδο του ανταγωνισμού των δύο μεγάλων κομμάτων:

1. Στη πρόθεση ψήφου, το ΠΑΣΟΚ υπερέχει με ποσοστά λίγο πάνω από 7%, ενώ μετά τον ανασχηματισμό (Kappa Research) προσεγγίζει το 8%, Η συνολική εικόνα του ανασχηματισμού πάντως δεν υπήρξε θετική (Kappa, Public issue, Alco), αν και οι κεντρικές στοχευμένες αλλαγές (Χρυσοχοϊδης, Λοβέρδος ) έγιναν πολύ θετικά δεκτές. Εν πάσει περιπτώσει η ΝΔ δεν μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει τις επιφυλάξεις για τον ανασχηματισμό και η εικόνα της παραμένει άκρως προβληματική.

2. Τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων είναι ακόμη πιο ευνοϊκά για το ΠΑΣΟΚ και ακόμη πιο δυσμενή απ’ ότι η πρόθεση ψήφου για την ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται ικανότερο να χειρισθεί τα οικονομικά με 18%, ενώ θεωρείται επίσης ικανότερο κυβερνητικά με 17% (GPO, MRB, αντίστοιχα). Με δύο λόγια, με βάση τον αμείλικτο νόμο της σύγκρισης, η κυβερνητική αναξιοπιστία της ΝΔ αποδεικνύεται ισχυρότατο όπλο υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

3. Η εικόνα της ΝΔ είναι εντυπωσιακά αρνητική ακόμη και στους δικούς της ψηφοφόρους: Όπως έδειξε η GPO...
μόνο το 38,4% των ψηφοφόρων της ΝΔ θεωρεί ικανότερο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να χειρισθεί την οικονομική κρίση, με το 52,8% να μην εμπιστεύονται κανένα κόμμα (ούτε αυτό που ψήφισαν το 2009)! Ταυτόχρονα, μόνο το 52,8% των ψηφοφόρων της ΝΔ του 2009 επιλέγουν τον Σαμαρά ως καταλληλότερο Πρωθυπουργό (στο σύνολο του εκλογικού σώματος συγκεντρώνει μόνο 24%).

4. Όπως έδειξε η MRB τα κόμματα του αντιμνημονίου (ανάμεσα τους η ΝΔ) έχουν χειρότερη εικόνα από την κυβέρνηση που εφαρμόζει το μνημόνιο, διότι προφανώς, όσο οργισμένη και να είναι με τα σκληρά μέτρα, θεωρεί ανεύθυνη την στάση της δογματικής αριστεράς και της δεξιάς και λαϊκιστικής ΝΔ.

5. Παρά την φθορά του το ΠΑΣΟΚ είναι εκλογικά και πολιτικά κυρίαρχο όπως έδειξαν GPO, MRB και Kappa Research. Είναι σημαντικό ότι εκφράζεται θετικά για το κυβερνητικό έργο το 40,2%, παρά το συγκεκριμένο βαρύ κλίμα. Άλλωστε δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση που να πείθει το εκλογικό σώμα.

6. Όπως δείχνουν GPO και MRB η ΝΔ αδυνατεί να διεισδύσει στο μεσαίο χώρο και αδυνατεί να έχει κέρδη από το πιεζόμενο ΠΑΣΟΚ. Την ίδια ώρα συνεχίζει να έχει απώλειες προς τον ΛΑΟΣ. Με δύο λόγια η δεξιά στροφή της έχει αποδειχθεί πέρα για πέρα αδιέξοδη.

Συμπεραίνοντας, παρά τις μεγάλες δυσκολίες η φθειρόμενη εικόνα του ΠΑΣΟΚ διατηρεί αντοχές, καθώς οι εναλλακτικές προτάσεις δεν πείθουν. Η ΝΔ δεν πείθει ούτε με τις οικονομικές προτάσεις της, ούτε με την ηγεσία της. Από τα αντιμνημονιακά κόμματα μόνο το ΚΚΕ δείχνει σταθεροποιημένο. Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταρρεύσει. Εκείνα της ΝΔ βρίσκονται στο ναδήρ. Στην ουσία η κυβερνητική παράταξη δεν έχει αξιόπιστο πολιτικό αντίπαλο και κυριαρχεί καθαρά στο τοπίο.

Στιγμές από μια έκθεση, του Παντελη Mπουκαλα

Στοιχείο πρώτο, από την παρουσία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη: Στο υπουργικό συμβούλιο στην «Αποθήκη» ο κ. Παπανδρέου παρότρυνε τους υφισταμένους του να φέρονται ως «αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Επειδή τις ίδιες ακριβώς παραινέσεις είχε απευθύνει και ένα χρόνο πριν, συμπεραίνεται ότι ο λόγος του έπεσε στο κενό. Η εξουσία δεν είναι για να μοιράζεται, να αυτοαναιρείται οικειοθελώς ή να υπονομεύεται από τους ίδιους τους φορείς της, όπως μαρτυρούν οι έριδες μεταξύ υπουργών και συμβούλων για το εύρος των αρμοδιοτήτων τους. Προς τι, λοιπόν, οι προτροπές; Σωστά έχει ειπωθεί πως η εξουσία είναι σαν το βιολί: το κρατάμε με το αριστερό χέρι αλλά το χειριζόμαστε με το δεξί. Και αριστερόχειρας να είναι κάποιος, λ.χ. ο Μπιλ Κλίντον, εξαντλεί την... επιδεξιότητά του και βρίσκει τον τρόπο.

Στοιχείο δεύτερο, η εκμυστήρευση του πρωθυπουργού ότι «πονά βλέποντας να πληρώνουν τα σπασμένα οι αδύναμοι». Και αυτό δεν ακούγεται για πρώτη φορά· ο κ. Ξυνίδης διαβεβαίωνε προ καιρού ότι ο πρωθυπουργός δεν κοιμάται πια από τις έγνοιες. Επιπλέον, ο κ. Παπανδρέου δεν είναι ο μοναδικός που λέει ότι πονάει: η τηλεόραση έχει θολώσει από τα δάκρυα του κ. Λοβέρδου. Συμπεραίνεται, λοιπόν, ότι η συναισθηματική διέγερση, και αυθεντική να είναι, δεν αρκεί για να ανασχηματίσει και την πολιτική μιας κυβέρνησης, να αλλάξει τις προτεραιότητές της, να την απελευθερώσει από δουλείες.

Στοιχείο τρίτο, η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού πως «είναι εναντίον της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται», ως απάντηση στο ερώτημα αν η εκτόξευση ενός παπουτσιού επαλήθευσε την πρόβλεψή του ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες». Αλλά η βία δεν έχει μία μόνο μορφή και δεν είναι οπωσδήποτε υλική. Βία είναι και η περικοπή μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις, ο φορολογικός καταιγισμός, με δέλεαρ μάλιστα το «φως στο τούνελ», που είναι σαν τον ορίζοντα: όσο τον πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται. Συμπεραίνεται, λοιπόν, ότι ο πρωθυπουργός επιθυμεί απλώς να διατηρήσει το μονοπώλιο της βίας, όπως οφείλει κάθε κρατικός ηγέτης. Τυχαία μας παρέδωσε η μυθολογία τη Βία ως αδελφή του Κράτους;

(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Φίλια βέλη: Οι διακοπές του πρωθυπουργού, ο ανασχηματισμός και η φιέστα της Θεσσαλονίκης ενόχλησαν στην Ουάσιγκτον»...

Ο Μιχάλης Ιγνατίου στο «Εθνος»:

- «Τα σχόλια δεν είναι κολακευτικά και τα μηνύματα κυριαρχούνται από ειρωνεία. Ο ανασχηματισμός ήταν μια φαρσοκωμωδία από μόνος του. Το γεγονός ότι χρειάστηκαν διαβουλεύσεις 45 ημερών για να καταλήξει ο πρωθυπουργός στο συγκεκριμένο σχήμα, όπου οι πάντες αναζητούν ακόμα τις αρμοδιότητές τους, έδειξε αναποφασιστικότητα από την πλευρά του πρωθυπουργού, που δεν εκτιμήθηκε από τους δανειστές της Ελλάδας. Είναι βέβαια ικανοποιημένοι για την παραμονή στο υπουργείο Οικονομικών του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, αν και φαίνεται πως η διάσωσή του οφείλεται σε δική τους παρέμβαση».

- «Στο ΔΝΤ είχαν δείξει εκνευρισμό με την απόφαση του κ. Παπανδρέου να δώσει στον εαυτό του 36 ημέρες διακοπών. Η προτροπή του προς τους υπουργούς να πράξουν το ίδιο άφησε όσους ασχολούνται με την Ελλάδα με το στόμα ανοικτό από την έκπληξη. Ηταν με την ίδια έκπληξη που αντιμετώπισαν και την είδηση της μετακόμισης του πρωθυπουργού, των υπουργών και της συνοδείας τους στη Θεσσαλονίκη. Οχι μόνο για τα έξοδα που θα απαιτηθούν, αλλά για το γεγονός ότι επί τρεις ημέρες δεν θα εργάζεται κανένας υπουργός και θα "παγώσουν" όλα στην κυβέρνηση. Η απόφαση -όποιος και αν την έλαβε- χαρακτηρίζεται αψυχολόγητη και προϊόν του μυαλού ατόμων που ασχολούνται με τις δημόσιες σχέσεις και το προφίλ του κ. Παπανδρέου».

Οι ιεροφάντες του Μνημονίου, του Σταυρου Λυγερου

Τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά η πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης παραμένει αταλάντευτη. Η εμμονή του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι απόδειξη ότι κινείται στον σωστό δρόμο. Ούτε πια επαρκεί το επιχείρημα - εκβιασμός «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Τα στοιχεία για την πορεία της οικονομίας εμφανίζουν άλλη εικόνα. Η κλιμάκωση της ύφεσης δείχνει να επιβεβαιώνει όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι η αναγόρευση του Μνημονίου σε ευαγγέλιο της κυβερνητικής πολιτικής οδηγεί σ’ αυτό που προσπαθεί να αποτρέψει, τη χρεοκοπία.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της ανατροφοδοτούμενης ύφεσης, πρέπει να εφαρμοσθεί παραλλήλως ένα εθνικό σχέδιο εξυγίανσης και ανάπτυξης. Οι γραμμικές περικοπές του Μνημονίου ήταν ο εύκολος δρόμος. Ο δύσκολος είναι στοχευμένες παρεμβάσεις στο επίπεδο και των εσόδων και των δαπανών. Η κλεπτοκρατία, η σπατάλη και ο ανορθολογισμός είναι ακόμα τόσο εκτεταμένα φαινόμενα, που από τη δραστική καταπολέμησή τους μπορούν να εξοικονομηθούν τεράστια ποσά.

Εχει φθάσει πια η ώρα να πληρώσουν όσοι τα προηγούμενα χρόνια έκαναν πάρτι σε βάρος της πολιτείας και της κοινωνίας. Η χώρα ζει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ως εκ τούτου απαιτούνται νέα εργαλεία, τα οποία θα εξαντλούν τις μεγάλες και κατά κανόνα αναξιοποίητες δυνατότητες που διαθέτει η πολιτεία. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, το ζητούμενο δεν είναι να πάνε μερικοί φυλακή. Ζητούμενο είναι τα κάθε είδους αρπακτικά να τεθούν τεκμηριωμένα αντιμέτωπα με το δίλημμα: ή να πληρώσουν ένα (ανάλογα με την περίπτωση) πολύ τσουχτερό πρόστιμο ή να μπουν φυλακή.

Η εξυγίανση μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά, αλλά το παιχνίδι θα κριθεί στο επίπεδο της ανάπτυξης. Καλοί οι αναπτυξιακοί νόμοι και το ΕΣΠΑ, αλλά εδώ χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες για την αξιοποίηση των μεγάλων αναπτυξιακών δυνατότητων της χώρας, που σήμερα λιμνάζουν. Θα μπορούσαν να γίνουν πάρα πολλά χωρίς χρήματα, εάν υπήρχε πολιτική βούληση, επεξεργασμένο σχέδιο και ευελιξία για να επιλυθούν τα όποια οργανωτικά και θεσμικά προβλήματα. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Παπανδρέου αποδεικνύεται απρόθυμη ή ανίκανη να κινηθεί προς μία τέτοια κατεύθυνση. Πορεύεται με αποκλειστικό μπούσουλα το Μνημόνιο. Επειδή, μάλιστα, δεν υφίσταται εναλλακτική λύση εντός του πολιτικού συστήματος (η Ν.Δ. θα πληρώνει για αρκετό χρόνο ακόμα τις αμαρτίες της κυβέρνησης Καραμανλή), προκύπτει ένα μπλοκάρισμα. Ολα δείχνουν ότι βρισκόμαστε προς το τέλος της πρώτης φάσης, που στην κοινωνία κυριαρχούσε ο φόβος για το χειρότερο και η ελπίδα ότι με τα μέτρα θα ξεπεραστεί η κρίση. Η επόμενη φάση θα σφραγισθεί από την απόγνωση και όταν θα έχει συγκεντρωθεί η κρίσιμη μάζα, η απόγνωση θα αρχίσει να μετατρέπεται σε οργή. Τότε, μια αφορμή, ένα τυχαίο γεγονός θα είναι ικανό να προκαλέσει κοινωνική ανάφλεξη.

(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ,ΑΛΛΑ ΦΕΤΟΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟ ΦΩΤΙΕΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ,ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΟΙ ΜΙΚΡΟΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΘΕΜΑ.

ΚΑΗΚΕ ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΟΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ (φωτο) και Η ΚΑΡΥΣΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΦΕΤΟΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΝΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΝΑΛΙΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ... ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΟΠΕΥΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ....

Από τα «μπάνια του λαού» στις «διακοπές χωρίς ενοχές», της Μαριλης Mαργωμενου

Τον παλιό εκείνο τον καιρό, οι φωτογραφίες απ' την Εκατονταπυλιανή αποτελούσαν είδος συλλεκτικό. Βλέπετε, μπορεί η Πάρος να μην είχε γήπεδο του γκολφ, μπορεί να απείχε μισή Ελλάδα από την Πρώτη Σερρών, αλλά ο Κ. Καραμανλής (ο πρεσβύτερος, βεβαίως...) την είχε κυκλώσει από νωρίς στον χάρτη. Kάθε που έπιανε Αύγουστος τα μέλη της οικογένειας Γουλανδρή τον περιμένουν, στο Ρευματονήσι, μεταξύ Πάρου και Αντιπάρου.

Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς απ' τους παλαιούς δημοσιογράφους δεν θα ήθελε να φανταστεί τι θα γινόταν αν ξέβραζε το κύμα εμπρός στον Κ. Καραμανλή τους παπαράτσι που σαν κοπάδι δελφινιών περιτριγύριζαν εφέτος το κανό του Γ. Παπανδρέου. Αλλοι καιροί, άλλα ήθη. Γιατί από το 2005 που ο Γ. Παπανδρέου επισκέφθηκε τις Λεύκες της Πάρου, στο νησί φύσηξε μελτέμι σοσιαλιστικό.

Τη χρονιά εκείνη, ο άνθρωπος που θα γινόταν πρωθυπουργός γνώρισε το μελλοντικό... δεξί του χέρι: εμφανίσθηκε πρώτη φορά μπροστά του ο Γ. Ραγκούσης, ως δήμαρχος Πάρου. Και προφανώς του έμεινε αξέχαστος. Εξ ου και το επόμενο Πάσχα οι ντόπιοι έκπληκτοι είδαν τον Γ. Παπανδρέου να περιφέρει τη λαμπάδα του στα μανουάλια μιας εκκλησίας του απόμερου χωριού Κώστος. Ουδεμία σχέση με το «πολιτικό κόστος». Πρόκειται για τον τόπο καταγωγής του κ. Ραγκούση. Στη συνέχεια ο Γ. Παπανδρέου έκανε στην Πάρο το «Συμπόσιο της Σύμης» (δηλαδή το συμπόσιο που άλλο όνομα έχει και σ' άλλο νησί γίνεται κάθε χρόνο, για να μπερδευτούν οι εχθροί του σοσιαλισμού...).

Η Χρυσή Ακτή

Κάπως έτσι, γράφηκε χρυσοίς γράμμασι στην πολιτική μας ιστορία το όνομα της Χρυσής Ακτής: απ' το επόμενο καλοκαίρι, ο Γ. Παπανδρέου κατέλυσε στο πολυτελές συγκρότημα «Ποσειδών». Πολύ πριν σαλπάρει με το κανό στ' ανοιχτά της Χρυσής Ακτής, ο Γ. Παπανδρέου έτρεχε πάνω - κάτω στην παραλία με το iPod στ' αυτιά ή σκαρφάλωνε στο Αυκουλάκι, το κοντινό βουναλάκι της Πάρου. Ως πρωθυπουργός, βέβαια, κυνηγήθηκε πιο πολύ κι απ' ό,τι η καρέτα - καρέτα απ' τους λαθροθήρες παπαράτσι, κι αναγκαστικά περιορίστηκε στη πιο πριβέ διασκέδαση του κανό. Κι έτσι κάπως φθάσαμε από τα «μπάνια του λαού» στις «διακοπές χωρίς ενοχές». Αλλά πάντα στη Χρυσή Ακτή.

Πρόκειται βλέπετε για μια αμιγώς σοσιαλιστική παραλία. Στην άμμο της έχουν αφήσει τα ίχνη τους στελέχη βγαλμένα απ' το παλαιοπασοκικό χρονοντούλαπο: οι λουόμενοι ακόμη θυμούνται το ολόσωμο μαγιό της Βάσως Παπανδρέου, τα σορτς του Κ. Λαλιώτη, την ολοένα μειούμενη γενειάδα του Χρ. Παπουτσή... Ομως μη γελιέστε. Μπορεί η Χρυσή Ακτή να είναι βαμμένη πράσινη, αλλά το υπουργικό συμβούλιο της Πάρου είναι διακομματικό: αν η Μαρία Δαμανάκη έχει σπίτι στη Μακριά Μύτη Αλικής, στο Υστέρνι έχουν σηκώσει γαλάζια κάστρα ο Θ. Ρουσόπουλος και ο Γ. Αλογοσκούφης που αγναντεύουν από ψηλά το μπουγάζι, το στενό μεταξύ Νάξου και Πάρου. Εξ ου και το φετινό αστείο των Παριανών, πως «η θάλασσα στο μπουγάζι έγινε πιο αλμυρή... Από τα δάκρυα!». Και καθώς στην άλλη πλευρά του νησιού, στην Πούντα μετράει τα κύματα ώς τις εκλογές ο Δ. Αβραμόπουλος, ο παλαιότερος όλων στο νησί, ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, ενίοτε προσγειώνεται στα παριανά εδάφη με ελικόπτερο που οδηγεί ο ίδιος!

Εδώ και καιρό

Αλλά καθώς η επανάληψη μακροπρόθεσμα καθιστά ακόμη και τα πιο αλλόκοτα των θεαμάτων βαρετά, στην Πάρο κανείς δεν εκπλήσσεται με όλα αυτά, ούτε η βερμουδοφορία Β. Μεϊμαράκη - Γ. Βουλγαράκη προ τριετίας δεν μπόρεσε να σοκάρει τους Παριανούς. Γιατί η έννοια «σελέμπριτι» στην όμορφη Πάρο εδώ και καιρό έχει αποκτήσει άλλο νόημα. Οι αφίξεις τύπου Χόλιγουντ κανέναν δεν εξιτάρουν. Στην Αντίπαρο, ας πούμε, όταν οι ντόπιοι βλέπουν τον Τομ Χανκς ή το Σον Κόνερι, εκπλήσσονται τόσο, όσο οι Μυκονιάτες άμα δουν τον Πέτρο τον Πελεκάνο στην πλατεία του νησιού.

Κι έτσι, πριγκιπικές τιμές απολαμβάνουν μόνον οι διασημότητες νέας κοπής. Οπως ο Π. Γερουλάνος. Εφέτος τον Δεκαπενταύγουστο ενεφανίσθη ξυπόλυτος στη Χρυσή Ακτή και τα πλήθη έσπευσαν να φωτογραφηθούν στο πλάι του. Στις φωτογραφίες, πιο πολύ απ' το χαρμόσυνο ύφος των μισοβρεγμένων λουόμενων λάμπει η αμηχανία του υπουργού: πήγε στην παραλία να ηρεμήσει, και βρέθηκε να ποζάρει με τη βερμούδα ως σουβενίρ από τις διακοπές.

Quo vadis? του Γ.Τριάντη

Οταν επιστρέφεις από το αρχιπέλαγος της προσωρινής αμεριμνησίας, η ξέπνοη πόλη θυμίζει πολυκατάστημα απελπισίας.

Το ίδιο και η χώρα με το συνοφρυωμένο πρόσωπό της. Εις μάτην ψάχνεις για καμιά περαστική χαρμόσυνη είδηση. Ενα κύμα δυσμενών εξελίξεων θολώνει το παρμπρίζ της καθημερινότητας και τη διάθεση: ύφεση που βγάζει τη γλώσσα στις προβλέψεις, σκονισμένα κλειστά μαγαζιά που φαλήρισαν, αλμυρή ακρίβεια και διαρκείς απειλές για νέα, εξοντωτικά μέτρα -ένα «εκμηδενιστικό λέιζερ», που πλήττει καίρια την ψυχολογία και τις λιγοστές ελπίδες της πλειονότητος για αξιοπρεπή διαβίωση... Η βοή «των πλησιαζόντων γεγονότων» -επιδείνωση και αναταραχή- δεν είναι πια μυστική. Καμιά έκπληξη από το επίφοβο, σαφούς προσανατολισμού, «παιχνίδι» του Γ. Παπανδρέου με το Ισραήλ: πίσω από τις μαστοριές της προπαγάνδας και τα άσαρκα «ρήματα καυχήσεως» διακρίνεται καθημερινά το αποτύπωμα που αφήνει πίσω της η συμπεριφορά του «δεδομένου». Η «Αυγή» μιλάει χωρίς περιστροφές για american delivery... Ο ξαφνικός έρωτας με το Ισραήλ -και δη λίγο καιρό μετά την γκανγκστερική επιδρομή εναντίον του στολίσκου και την υφήλια οργή- προδίδει αγχώδη, ευεξήγητη βιασύνη. Χέρι βοηθείας και βακτηρία στο απομονωμένο Ισραήλ το ελληνικό «άνοιγμα», εξυπηρετεί τα μάλα την επιθετική εγρήγορση εναντίον του Ιράν... Οσοι μιλούν για ρεαλιστική επιλογή και ευφάνταστη διπλωματική κίνηση -με δεδομένη την ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ -παραβλέπουν ένα κρίσιμο στοιχείο: τη σημερινή δυναμική της Τουρκίας, προϊόν της γεωστρατηγικής θέσης της, που της επιτρέπει να αυτονομείται προσεκτικά ή και άγαρμπα, αλλά να υπολογίζεται σταθερά από τις ΗΠΑ -επομένως και από το Ισραήλ- ως προνομιακός εταίρος και σύμμαχος. Οπερ σημαίνει ότι η σημερινή ένταση στις σχέσεις τους δύναται λίαν συντόμως να εκλείψει, με ό,τι αυτό θα σημάνει για τα «λιμά χαρτιά» της Ελλάδος στο σύνθετο και κινδυνώδες αυτό παιχνίδι

Ο "έρωτας" Παπανδρέου - Νετανιάχου,του Γ.Δελαστίκ

Η αμοιβαία πολιτική έλξη που αισθάνονται οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και του Ισραήλ δείχνει να είναι ακατανίκητη, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο.
Πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ μετά την αναγνώρισή του από την Ελλάδα και πρώτη επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού στη χώρα μας μέσα σε μόλις έναν μήνα (!) συνιστούν πρωτοφανές γεγονός. Είναι προφανές ότι σηματοδοτεί αλλαγή στρατηγικής εκ μέρους της Αθήνας το ότι σε έναν μήνα έγιναν όσα δεν είχαν γίνει σε... εξήντα και πλέον ολόκληρα χρόνια!

Πέρα από τις υποκριτικές ωραιοποιήσεις, η ουσία είναι πως η κυβέρνηση Παπανδρέου αποφάσισε ότι τη συμφέρει να εγκαταλείψει τους Παλαιστινίους και τους Αραβες και να εναγκαλιστεί πολιτικά τους Ισραηλινούς.

Εμβρόντητος είδε χθες ο κάθε ενημερωμένος παρατηρητής τον Γιώργο Παπανδρέου να υιοθετεί πλήρως τη γραμμή του Νετανιάχου και των Ισραηλινών κατακτητών στο Παλαιστινιακό: ενώ ακόμη και οι Αμερικανοί απαιτούν από τον Νετανιάχου να παγώσει τουλάχιστον προσωρινά η επέκταση των παράνομων ισραηλινών εποικισμών στην Παλαιστίνη, προκειμένου να διευκολυνθεί ο άκρως ενδοτικός πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς στο να προσέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών και της συνθηκολόγησης, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανέφερε ούτε λέξη γι' αυτό! Ούτε λέξη για τους εποικισμούς και την αρπαγή της γης των Παλαιστινίων!

Αυτή η παρά φύση πλήρης εναρμόνιση του Γ. Παπανδρέου, προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με τον ακροδεξιό Μπέντζαμιν Νετανιάχου προκαλεί σοβαρές ανησυχίες, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των συνθηκών στο πλαίσιο των οποίων συντελείται.

Δεν είναι μυστικό ότι το Ισραήλ έχει "λυσσάξει" να πείσει τον Ομπάμα να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Ακόμη και χθες, όπως έγραψε η γερμανική έκδοση των "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" σε σχετικό άρθρο της, "ένας υψηλόβαθμος Ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος είπε ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να δείξει την ετοιμότητά της για μια αεροπορική επίθεση, αν η Τεχεράνη δεν υποκύψει στην ατομική διαμάχη".

Είναι τέτοιο το κλίμα που ένα ακραίο "γεράκι" των νεοσυντηρητικών της κυβέρνησης Μπους, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Τζον Μπόλτον, εξέχων ακροδεξιός, δήλωσε στον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό Φοξ Μπίζνες Νέτγουορκ ότι "αν το Ισραήλ επιχειρήσει επίθεση κατά του ιρανικού πυρηνικού σταθμού στο Μπουσέρ, πρέπει να το κάνει μέσα στις οκτώ επόμενες μέρες!". Ο Μπόλτον δεν έχει πλέον καμία υπεύθυνη θέση στην αμερικανική κυβέρνηση, αλλά οι έξαλλες δηλώσεις του αντανακλούν την υστερική προσπάθεια εξαπόλυσης επίθεσης κατά του Ιράν, που καλλιεργούν οι φιλοϊσραηλινοί ακροδεξιοί Αμερικανοί.

Οι ανησυχίες επιτείνονται από την πολύ παράξενη βιασύνη του Γ. Παπανδρέου να μεταβεί στο Ισραήλ την ώρα που είχε ξεσηκωθεί παγκόσμια κατακραυγή εναντίον του Νετανιάχου, κατ' εντολήν του οποίου οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις είχαν δολοφονήσει εν ψυχρώ εννέα άοπλους Τούρκους ειρηνιστές που συμμετείχαν στον στολίσκο μεταφοράς φαρμάκων και τροφίμων στην αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς Λωρίδα της Γάζας.

Ποιος ήταν, άραγε, ο λόγος που ώθησε τον Γ. Παπανδρέου να πάει στο Ισραήλ την ώρα που οι Ισραηλινοί είχαν απαγάγει σε διεθνή ύδατα, δεκάδες και δεκάδες μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ, περίπου σαράντα Ελληνες πολίτες που συμμετείχαν στην ίδια ανθρωπιστική αποστολή; Τι είναι αυτό που παρακίνησε τον Γ. Παπανδρέου να μας κουβαλήσει στην Αθήνα τον... απαγωγέα (!) των Ελλήνων πολιτών, τον Νετανιάχου;

Αυτές οι σπασμωδικές κινήσεις του Γ. Παπανδρέου δείχνουν να εντάσσονται σε κάποιο πολύ σοβαρότερο και επείγον πολιτικό σχέδιο, το οποίο αγνοούμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό το υποτιθέμενο σχέδιο δεν έχει σε καμία περίπτωση ως κίνητρο την απλή βελτίωση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων ή τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της χώρας μας.

Στερούνται πολιτικής σοβαρότητας οι ισχυρισμοί κυβερνητικών, πατριωτικών αλλά και ακροδεξιών κύκλων ότι δήθεν ο πολιτικός εναγκαλισμός του Γ. Παπανδρέου με τον Μπ. Νετανιάχου θα... "τσακίσει" την Τουρκία και θα την υποχρεώσει σε υποχωρήσεις στο Αιγαίο και στο Κυπριακό!

Εν πρώτοις είναι διασκεδαστικό να ακούει κανείς αυτή την άποψη από άτομα που ήταν... υπέρ του σχεδίου Ανάν και που γενικά υποστηρίζουν άκρως ενδοτικές θέσεις στα Ελληνοτουρκικά.

Επιπλέον, προφανώς υποκρίνονται ότι αγνοούν πως το Ισραήλ είναι αυτό που έχει απεγνωσμένα ανάγκη την Τουρκία και γι' αυτό ο Νετανιάχου θα προστρέξει γονατιστός προς τον Ερντογάν, αν ο τελευταίος του κάνει νεύμα προσέγγισης!

Πολιτική λεπτών ισορροπιών, του Σταυρου Λυγερου

Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Ελλάδα (ανταπόδοση σε χρόνο ρεκόρ της επίσκεψης Παπανδρέου στο Ισραήλ) έχει τροφοδοτήσει φήμες για ριζική αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Για πολλά χρόνια, η Ελλάδα ήταν θερμός υποστηρικτής του παλαιστινιακού κινήματος και διατηρούσε στενές σχέσεις με τις μουσουλμανικές χώρες της περιοχής. Αντιθέτως, το μετακεμαλικό καθεστώς της Τουρκίας είχε συνάψει στρατηγική σχέση με το Ισραήλ. Μεταξύ των άλλων, τα ισραηλινά μαχητικά εκπαιδεύονταν στον τουρκικό εναέριο χώρο και σε αντάλλαγμα το ισχυρό εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ είχε μετατραπεί σε ατζέντη των θέσεων της Αγκυρας στην Ουάσιγκτον.

Στο πλαίσιο της νεοοθωμανικής στρατηγικής και για να δώσει εξετάσεις στη μουσουλμανική κοινή γνώμη, η κυβέρνηση Ερντογάν αναδείχθηκε πρώτος επικριτής της ισραηλινής πολιτικής στο Παλαιστινιακό. Τα γεγονότα είναι γνωστά. Το ρήγμα στις ισραηλινο-τουρκικές σχέσεις εθεωρείτο γεφυρώσιμο όσο παρέμενε στο πεδίο του Παλαιστινιακού. Απέκτησε στρατηγική διάσταση, όταν η Αγκυρα τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν, διαταράσσοντας σοβαρά και τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ομπάμα είχε ξεκινήσει τη θητεία του αναβαθμίζοντας εντυπωσιακά τον ρόλο της Τουρκίας.

Για να εξισορροπήσει την τουρκική πίεση, το Ισραήλ προσέγγισε την Αθήνα και τη Λευκωσία. Παραλλήλως, στηρίζει παρασκηνιακά και το κουρδικό κίνημα. Το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε όταν ισραηλινά μαχητικά πραγματοποίησαν σε συνεργασία με τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις άσκηση στον ευρύτερο εναέριο χώρο πέριξ της Κρήτης.

Τότε είχε γίνει λόγος για άσκηση-πρόβα ισραηλινής αεροπορικής επίθεσης στο Ιράν. Το σίγουρο είναι ότι το Ισραήλ επιδιώκει διακαώς αυτές τις ασκήσεις. Ζητάει μάλιστα σε άσκηση να συμμετέχουν και οι ελληνικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι S-300 για να εξοικειωθούν οι Ισραηλινοί πιλότοι και να αναπτύξουν τρόπους εξουδετέρωσής τους. Αγνωστο εάν το αίτημα έχει γίνει δεκτό.

Οι εξελίξεις έχουν προκαλέσει σε Ελλάδα και Κύπρο έντονη συζήτηση. Μία σχολή σκέψης θεωρεί ότι η Αθήνα πρέπει να αποκρούσει το ισραηλινό φλερτ και να ανταγωνισθεί την Τουρκία σε φιλοπαλαιστινιακή γραμμή. Μία δεύτερη σχολή σκέψης θεωρεί τις εξελίξεις ευκαιρία για τη δημιουργία άξονα με το Ισραήλ με αντιτουρκική αιχμή.

Η δυναμική πολιτική Ερντογάν έχει επικαλύψει και εκτοπίσει την παραδοσιακή ελληνική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Μία πολιτική, άλλωστε, που τα τελευταία 15 χρόνια είχε ατονήσει. Από την άλλη πλευρά, η εξωτερική πολιτική είναι κάτι πολύ περισσότερο από παιχνίδι για να τη στρέφεις καιροσκοπικά ανάλογα με τη συγκυρία.

Η Αθήνα οφείλει για λόγους αρχών να υποστηρίζει την ίδρυση βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους και να διατηρήσει τις καλές σχέσεις της με όλες τις μουσουλμανικές χώρες της περιοχής, από την Αίγυπτο μέχρι το Ιράν. Παραλλήλως, έχει συμφέρον να αναπτύξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ σ' όλους τους τομείς, μη εξαιρουμένου του στρατιωτικού. Δεν έχει κανένα λόγο, όμως, να επιδιώξει τη δημιουργία άξονα. Στην πραγματικότητα, άλλωστε, δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα.

Το σημαντικό είναι η Ελλάδα να επεξεργασθεί μία σφαιρική στρατηγική για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, οργανικό στοιχείο της οποίας θα είναι και οι σχέσεις με το Ισραήλ. Η ανταλλαγή πρωθυπουργικών επισκέψεων, όμως, προέκυψε όχι τόσο από έναν τέτοιο σχεδιασμό, όσο από πιεστικά αιτήματα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μελών του Κογκρέσου. Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να μην παραχωρήσει στο Ισραήλ κάποιες λελογισμένες διευκολύνσεις. Πρέπει, όμως, να εξασφαλίσει συγκεκριμένα πολιτικά ανταλλάγματα.