Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

Λαϊκισμός ή σοβαρότητα;..της Αντ.Λυμπεράκη

Από την Αντιγόνη Λυμπεράκη στην athensvoice.gr

100 χρόνια πριν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ διαπίστωνε τo δίλημμα «Σοσιαλισμός Ή Βαρβαρότητα;». Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις, μου ήρθε ξαφνικά η πεποίθηση πως το αντίστοιχο δίλημμα σήμερα είναι «Λαϊκισμός Ή Σοβαρότητα;»
Και εξηγούμαι: το τελευταίο διάστημα είχαμε επιδείξεις και από τη δεξιά και από την αριστερή πτέρυγα του λαϊκισμού. Ο αριστερός λαϊκισμός χαρακτηρίζεται από διγλωσσία και ασάφεια για να κρύψει το πραγματικό του πρόγραμμα. Ο δεξιός-εκσυγχρονιστικός λαϊκισμός χαρακτηρίζεται από διγλωσσία και ασάφεια προκειμένου να μετακυλήσει αλλού τις ευθύνες για τις πράξεις, παραλείψεις και επιλογές του. 
Έτσι, από τη μια μεριά η τεξανή παραδοχή του προέδρου Τσίπρα για την παραμονή στο ευρώ

Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013

Ο ΙΣΑ μακριά από Λαϊκίστικες Κορώνες της Βίας και της Ισοπέδωσης.

Η Ενότητα και οι Αγώνες θα φέρουν τη Λύση στο Χώρο της Υγείας
Επ αφορμής αδικαιολόγητης ανακοίνωσης μειοψηφούσας παράταξης στον Ιατρικό Χώρο, ο ΙΣΑ διευκρινίζει τα παρακάτω:
1) Μετά την προγραμματισμένη συνάντηση του ΙΣΑ με την ηγεσία του ΥΥΚΑ, την περασμένη Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013, κανείς εκ των Μελών του ΔΣ δεν ανακοίνωσε με χαρά τις αλλαγές που τους ανακοινώθηκαν.
2) Ο ΙΣΑ, απλά γνωστοποίησε, ως όφειλε, τις άμεσες αλλαγές που προγραμματίζονται για τα δημόσια Νοσηλευτικά Ιδρύματα, όπως προέκυψαν μετά από ενημέρωσή του στην εν λόγω επίσκεψη.
3) Ο ΙΣΑ εμμένει στην άποψή του, ότι οποιεσδήποτε αλλαγές χρήσης στα Νοσηλευτικά Ιδρύματα

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Νταλάρας, Νταλάρας, Νταλάρας…‏του Τ.Φούντογλου*

Nα ξεκαθαρίσω προκαταβολικά τη θέση μου. Μιά, εκ του προχείρου, ομολογία πίστεως για λόγους στοιχειώδους επικοινωνίας μεταξύ μας.
Ο Γιώργος Νταλάρας δεν ανήκει στη χορεία των αγαπημένων μου καλλιτεχνών. Το αντίθετο μάλιστα. Λατρεύω να «ταξιδεύω» με ορισμένα από τα τραγούδια του αλλά αντιπαθώ τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Ίσως είναι αυτή η προσποιητή ευγένεια και η γλυκερή καλοσύνη που αναδύει η χροιά της φωνής του, ίσως και όχι. Ομολογώ πως δεν ασχοληθήκα ποτέ μου στα σοβαρά με τα γιατί της αντιπάθειάς μου αυτής και δεν σκοπεύω, σίγουρα, να το πράξω αυτό σήμερα, εδώ μπροστά σας.
Επίσης, να δηλώσω εξαρχής πως αντιπαθώ μετα βδελυγμίας τη βία από όπου και αν προέρχεται και όποια μορφή και αν λαμβάνει. Είτε, δηλαδή, αρπάζει κάποιος το δοκάρι και το προσγειώνει με

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Ο λαϊκισμός του κ. Λοβέρδου με την συνταγογράφηση και την φαρμακευτική δαπάνη!(drtsili)

Οι φαρμακευτικές δαπάνες των ταμείων στην Ελλάδα είναι πάνω από τις εξοπλιστικές, δήλωσε στον ΣΚΑΪ και τον Άρη Πορτοσάλτε ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος. Είπε χαρακτηριστικά ότι στην χώρα μας γίνονται ετησίως 3,5 εκατομμύρια αξονικές τομογραφίες, που είναι ακριβώς διπλάσιες από... οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ληγμένα φάρμακα που πετιόνται ετησίως από τα νοικοκυριά, το κόστος των οποίων ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ.

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΧΩΝΕΨΕΙ ΤΗΝ ....ΙΣΟΠΑΛΙΑ!

 Ο κ.Λοβέρδος στα πλαίσια της τακτικής ανοίγματος προς την κοινωνία και τις λαικές μάζες και στην προσπάθεια του να μας αποδείξει ότι σκύβει με ευθύνη και προσοχή πάνω στα προβλήματα του Ελληνικού λαού όλο το σαββατοκύριακο  ασχολήθηκε από το προσωπικό του blog με το μείζον πολιτικό ζήτημα της ισοπαλίας του Ολυμπιακού με τον ΟΦΗ... Άλλωστε η μεγαλομανία και η ξερολίαση του

Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Η Υγεία μπορεί να περιμένει,ο Ολυμπιακός όχι!

Quantcast Πάνε τόσο… πρίμα τα θέματα στο χώρο της Υγείας,  που ο Ανδρέας Λοβέρδος βρίσκει (πάντα) χρόνο για την ψυχαγωγία του. Ένα από τα αγαπημένα του χόμπι, για τους μη γνωρίζοντες,  είναι και ο Ολυμπιακός, η ομάδα με τους περισσότερους φιλάθλους- ψηφοφόρους.
Προχθές λοιπόν ο υπουργός, αφήνοντας για λίγο τις… γκρίνιες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού που λένε ότι τα έχει κάνει μπάχαλο στο χώρο της υγείας, κατηφόρισε για τον Πειραιά προκειμένου να παρακολουθήσει την αγαπημένη

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Οχι άλλοι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία», του Παντελη Μπουκαλα.


Tετάρτη, 7 Οκτωβρίου του 2009. Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της νέας κυβέρνησης, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης του μηνός, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, πιθανόν επηρεασμένος και από το γεγονός ότι κατέρριπτε ένα ρεκόρ μάλλον παγκόσμιο (τρίτος πρωθυπουργός από την ίδια οικογένεια, σε ευθεία διαδοχή) και δείχνοντας έτοιμος να ξαναδοξάσει την επαγγελία που είχε συνοψιστεί στο σύνθημα «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία», είπε και το εξής παραμυθητικό: «Είμαστε οι ενδιάμεσοι μεταξύ του πολίτη και της διοίκησης. Είμαστε αντιεξουσιαστές της εξουσίας». Κι ο λόγος του, που δικαίωνε όσους επιμένουν ότι στην ιστορία της πολιτικής ρητορικής πρέπει να υπάρξει ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στη σχολή του παπανδρεϊσμού, έγινε πρωτοσέλιδος τίτλος, αφορμή για δεκάλεπτες «σημειολογικές» αναλύσεις στην τηλεόραση και κυρίως αιτία για να ταραχτούν τα φαντάσματα του Μπακούνιν, του Κροπότκιν και του Ντουρούτι.
Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου του 2010. Στο πρώτο Υπουργικό

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Ο Λοβέρδος ανακάλυψε τη συγγνώμη, ψάχνει το φιλότιμο...

Από την ειδησεογραφία: "Ανδρέας Λοβέρδος :Το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση κατέφυγε σε δημαγωγία και λαϊκισμό"

Σώπα ρε μεγάλε! Και έχεις και το θράσος να μας το λες;...
Γιατί δεν παραιτήθηκες τότε;
Τι ήσασταν, οκτάχρονα που δεν καταλαβαίνατε τι κάνατε;
Συνειδητά δημαγωγούσατε και λαϊκίζατε για να αρπάξετε την εξουσία.
Το ίδιο κάνατε και στο παρελθόν, ξανά και ξανά, όταν βρεθήκατε στην αντιπολίτευση.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

Αν ο λαϊκισμός ήταν θρησκεία, η Ελλάδα θα ήταν Πακιστάν, του Στεφανου Κασιματη


Επαγγελματική διαστροφή με έκανε, προχθές το βράδυ, να παρακολουθήσω την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση σε ιδιωτικό κανάλι των εννέα υποψηφίων για την περιφέρεια Αττικής. Οχι ολόκληρη, καθώς ήταν αληθινή δοκιμασία για τα νεύρα· πάντως αρκετά, ώστε να καταλάβω την πολιτική θέση του κάθε υποψηφίου και το πεδίο της αντιπαράθεσης. Οι αναφορές στα προβλήματα της περιοχής και στις δυνατότητες του περιφερειάρχη είχαν τη θέση υποχρεωτικών παρεκβάσεων στη συζήτηση. Το κύριο ζήτημα που απασχολούσε τους υποψηφίους ήταν να εκφράσουν την εναντίωσή τους στο Μνημόνιο και μάλιστα από τη θέση του «πολίτη». Ακόμη και ο Γιάννης Σγουρός, ο οποίος ως υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να στραφεί ευθέως κατά της κυβέρνησης, υποχρεώθηκε προς το τέλος της συζήτησης να δηλώσει ότι «φυσικά, ως πολίτης, διαφωνώ με το Μνημόνιο, αλλά...» κ. λπ.

Η αντίθεση των πολιτικών όλου του φάσματος στο Μνημόνιο, έπειτα από τρεις δεκαετίες βασιλείας του λαϊκισμού στην πολιτική ζωή, δεν εκπλήσσει. Εκείνο που εκπλήσσει και εξοργίζει (εμένα τουλάχιστον) είναι η διαστρέβλωση του όρου «πολίτης» από τα χείλη εκείνων που διεκδικούν την ψήφο του. Την έχουν καταντήσει ευφημισμό. Στην αντίληψη των περισσότερων πολιτικών, ο πολίτης είναι ένα είδος ζώου, χωρίς δυνατότητα ανάλυσης της πραγματικότητας, χωρίς κρίση, χωρίς ευθύνη. Λειτουργεί με το θυμικό και οι αντιδράσεις του περιορίζονται στο πιο ρηχό επίπεδο της αντίθεσης μεταξύ ηδονής και πόνου: του δίνεις, λ. χ., εκατό ευρώ και χαίρεται, του παίρνεις εκατό ευρώ και θυμώνει. Αυτός ο «πολίτης» είναι κάτι σαν διασταύρωση ανάμεσα σε ζωάκι και καθυστερημένο παιδάκι. Εχει πάντα δίκιο, ποτέ δεν ευθύνεται και η δουλειά του πολιτικού είναι να τον κατευνάζει και να τον ικανοποιεί.

Αυτή είναι η πολιτική κουλτούρα μας στα χρόνια του παπανδρεϊσμού από το 1981 ώς σήμερα και μη σας θίγει η διαπίστωση. (Αλλωστε, οι αναγνώστες τούτης της εφημερίδας εξαιρούνται αυτοδικαίως). Και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο το επίπεδο των πολιτικών είναι τόσο χαμηλό στις μέρες μας. Οταν επικρατεί ο «πολίτης» του τύπου που περιέγραψα παραπάνω, τι χρειάζεται ο σκεπτόμενος άνθρωπος στην πολιτική; Ενας κουτοπόνηρος ωφελιμιστής και γλείφτης κάνει τη δουλειά περίφημα! Δεν απειλείται μάλιστα η υγεία του από την αηδία και τις τύψεις.

Ο «πολίτης» στον οποίο απευθύνονται όσοι δαιμονοποιούν το Μνημόνιο δεν χρειάζεται να απασχολεί το μυαλουδάκι του με ερωτήματα όπως τα εξής: Αν δεν βρούμε δανεικά, πώς θα πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Αν δεν μειώσουμε τα ελλείμματα, πού θα βρούμε δανειστές; Μήπως τις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο (π. χ., η εφαρμογή των κοινοτικών κανονισμών στις προμήθειες του Δημοσίου) θα έπρεπε να τις είχαμε εφαρμόσει μόνοι μας; Είναι λογικό να αναγνωρίζουμε κεκτημένα δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις ή μήπως αυτό, σε συνδυασμό με τη διόγκωση του Δημοσίου, οδηγεί εν τέλει στην κοινωνική αδικία;

Για τον «πολίτη» που εξέθρεψε ο λαϊκισμός είναι αρκετό να πιστεύει ότι το Μνημόνιο το επιβάλλουν οι κακοί ξένοι (που, κατά βάθος, πάντα μας φθονούν) και ότι, επίσης, υπάρχει ένας μαγικός τρόπος, ώστε οι μισθοί και οι συντάξεις να αυξάνονται στο διηνεκές, χωρίς ποτέ να εγείρεται ζήτημα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Ετσι! Επειδή και μόνον είμαστε μάγκες και καραμπουζουκλήδες... Παραφράζοντας ελαφρώς τα λόγια ενός φίλου της στήλης από το Λονδίνο, δεν θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα ο ισχυρισμός ότι «αν ο λαϊκισμός ήταν θρησκεία, η Ελλάδα θα ήταν Πακιστάν».

Υστερα από τριάντα χρόνια εξαχρείωσης, δεν είναι τυχαίο ότι οι πολιτικοί δεν τολμούν να παρουσιάσουν καθαρά στον κόσμο την πραγματικότητα. Δεν μπορούν οι δυστυχείς να κάνουν αλλιώς! Η στάση τους υπαγορεύεται από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Διότι αν οι ψηφοφόροι συνειδητοποιήσουν ποτέ το μέγεθος της αποτυχίας του κράτους μας (failed state στην ορολογία της επιστήμης, όσο και αν μας πονά ο όρος...), αλλά και τη σημασία του δανεισμού που μας εξασφαλίζει το Μνημόνιο, σε συνδυασμό με τις επιβαλλόμενες μεταρρυθμίσεις, τότε το πολιτικό τοπίο όπως το γνωρίζουμε σήμερα θα αλλάξει δραματικά και πολλοί από εκείνους που σήμερα στελεχώνουν τα κόμματα θα εξαφανισθούν διά παντός από τη δημόσια σκηνή. Επενδύουν, λοιπόν, τις ελπίδες τους στη συντήρηση της ακινησίας και στην άρνηση των μεταρρυθμίσεων. Στο κάτω κάτω, όπως έδειξαν και οι δηλώσεις «πόθεν έσχες», αν η Ελλάδα καταρρεύσει, η ηγέτιδα τάξη της θα τα καταφέρει να επιβιώσει, ώστε να βρίσκεται εδώ και την επαύριο για να ηγηθεί.

Αν εξαιρέσει κανείς τη χθεσινή δήλωση του Πάγκαλου στη Βουλή («η απάντηση στην κατακραυγή των πολιτών “πώς φάγατε τα λεφτά;” είναι ότι σας διορίσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο, τα φάγαμε όλοι μαζί»), αυτό που παρακολουθούμε ως «πολιτική ζωή» είναι ο αγώνας μίας ακόμη συντεχνίας, της συντεχνίας των λαϊκιστών, να επιβιώσει εις βάρος των υπολοίπων, καθώς βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού. Εύγε στον Πάγκαλο για την παραδοχή της σκληρής αλήθειας, αλλά ίσως δεν είναι τυχαίο ότι αναγνωρίζει τις ευθύνες του εις τας δυσμάς του πολιτικού βίου του...

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ανιχνεύοντας τα αίτια του αριστερόστροφου λαϊκισμού στη Ν.Δ., του Στεφανου Κασιματη


Υπάρχει μία μερίδα του κόσμου -και δεν νομίζω να σας λέω κάτι καινούργιο- που θα μπορούσε θαυμάσια στις εκλογές να δώσει την ψήφο του είτε στην Κεντροδεξιά είτε στην Κεντροαριστερά. Το έχει κάνει άλλωστε επανειλημμένως στο παρελθόν, κάθε φορά όμως υπό μία προϋπόθεση, που είναι πάντοτε η ίδια: Οτι η επιλογή τους υπαγορεύεται από την αντίληψη του γενικότερου συμφέροντος της χώρας, όπως αυτή προκύπτει από τη λογική ανάλυση της κατάστασης των πραγμάτων.

Πείτε τους ανθρώπους αυτούς «μεσαίο χώρο», «σοβαρούς ανθρώπους» ή όπως αλλιώς σας αρέσει, έχουν πάντως συγκεκριμένα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά: Εχουν μια σχετική οικονομική άνεση (χωρίς απαραιτήτως να είναι πλούσιοι), έχουν μόρφωση, χάρη στην οποία οι πνευματικοί ορίζοντές τους υπερβαίνουν τη μιζέρια των ιδεολογιών και του συμπλεγματικού μικροελλαδισμού, τέλος, οι άνθρωποι αυτοί ασκούν, κατά κανόνα, επιρροή στο κοινωνικό περιβάλλον τους.

Μιλώ για τους ανθρώπους οι οποίοι αποστρέφονται τον δογματισμό και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα με τη στάση του σκεπτικισμού, εξετάζοντας δηλαδή κάθε φορά το πρόβλημα υπό το πρίσμα της λογικής και χωρίς φανατισμό. Τους ανθρώπους για τους οποίους ο λόγος προηγείται και καθορίζει τις επιλογές τους. Ισως η στάση τους εξηγείται επειδή ανήκουν στη μεσαία τάξη και, ως εκ τούτου, έχουν συναίσθηση του πόσον επισφαλής είναι η κοινωνική θέση τους: Δεν είναι πλούσιοι, ώστε να νιώθουν την ασφάλεια ότι οι ίδιοι θα επιζήσουν από τη γενική καταστροφή, δεν είναι όμως ούτε και φτωχοί, ώστε η καταστροφή να μην απειλεί τη θέση τους.

Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι αυτοί ψήφισαν το 1996 τον Κώστα Σημίτη, κρίνοντας ότι η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ διασφάλιζε τα συμφέροντά της - και ως προς αυτό δικαιώθηκαν, όπως απεδείχθη από τη διεθνή στήριξη που βρήκε η χώρα όταν χρεοκόπησε. Ψήφισαν, επίσης, τον Κώστα Καραμανλή, το 2004, πιστεύοντας ότι ήταν αποφασισμένος να καταπιαστεί με το πρόβλημα του υπερτροφικού κράτους και των ελλειμμάτων του - αλλά εκεί διαψεύσθηκαν και το μετάνιωσαν πικρά. Αυτός ο κόσμος (τον οποίο, αν καταλαβαίνω σωστά, εκφράζει τούτη η εφημερίδα) στις συζητήσεις που γίνονται ομολογεί αυτό το οποίο έγραψε προ τριών εβδομάδων στη στήλη του ο Στάμος Ζούλας: Οτι, καλώς η κακώς, δυστυχώς ή ευτυχώς, σήμερα η μόνη αναλαμπή ελπίδας από τον πολιτικό κόσμο εκπορεύεται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου.

Το ερώτημα που με απασχολεί όμως είναι πώς και γιατί η Ν. Δ. του Αντώνη Σαμαρά επιτρέπει να συμβαίνει αυτό, παραδιδόμενη σε έναν άνευ προηγουμένου αριστερόστροφο λαϊκισμό με τη συστηματική και κατά κόρον δαιμονοποίηση του Μνημονίου. Τέσσερα είναι τα ενδεχόμενα και θα τα εξετάσω παρακάτω με τη σειρά.

Πρώτον, ο Αντώνης Σαμαράς και ο περί αυτόν κύκλος να μην καταλαβαίνουν την αποξένωση της Ν. Δ. από τη μεσαία τάξη. Πράγμα το οποίο θεωρώ εξόχως απίθανο, όχι για τις ανάγκες της ειρωνείας που πρέπει να διανθίζει το κείμενο, αλλά επειδή δεν τολμώ να διανοηθώ ότι το μεγάλο και ιστορικό κόμμα της Ν. Δ. μπορεί να έχει περιέλθει στα χέρια μιας τόσον ανεπαρκούς ηγεσίας! Επομένως, αυτό αποκλείεται.

Δεύτερον, ενδέχεται η ηγεσία της Ν. Δ. να καταλήγει στην πεπατημένη του «ώριμου φρούτου», εξαιτίας της αδυναμίας της να συλλάβει και να εφαρμόσει μια στρατηγική προς την εξουσία. Η στρατηγική του «ώριμου φρούτου» θα ήταν ίσως εφικτή, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα βρισκόμασταν ακόμη στην προ χρεοκοπίας εποχή. Αν ίσχυε αυτό, τότε θα μπορούσε βασίμως να ελπίζει ο Αντώνης Σαμαράς ότι, με λίγη προσοχή εκ μέρους του, θα έφθανε κάποια στιγμή η ώρα του να κυβερνήσει. Ομως το υπόβαθρο για να λειτουργήσει η θεωρία δεν υπάρχει, αφού οι δυνατότητες διακυβέρνησης μέσω της διεύρυνσης των ελλειμμάτων και της διόγκωσης του δανεισμού έχουν πλέον εκλείψει: There is no free lunch anymore, για να θυμηθούμε τη Θάτσερ.

Τρίτον, μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να έχει πάρει στα σοβαρά τις αναλύσεις ορισμένων εκκεντρικών και sui generis συμβούλων του, οι οποίοι πιστεύουν ότι η μεσαία τάξη θα εξαλειφθεί εντελώς από την κρίση και, επομένως, εκείνος με την πολιτική του οφείλει να γίνει αρεστός στα χαμηλότερα (από πάσης απόψεως) κοινωνικά στρώματα. Πρόκειται για υπολογισμό πολύ παρακινδυνευμένο, ώστε να μπορεί να βασισθεί κανείς σε αυτόν και ακούγεται μάλλον ως προσπάθεια για την εκ των υστέρων εκλογίκευση προσωπικών και πολιτικών ελλειμμάτων, παρά ως κάτι βαθύτερο.

Τέταρτον και χειρότερο είναι ο Αντώνης Σαμαράς, στο βάθος, να μην ενδιαφέρεται πραγματικά να είναι ηγέτης ενός μεγάλου κόμματος εξουσίας. Μπορεί να νιώθει μεγαλύτερη ψυχολογική άνεση με ένα κόμμα μικρότερο, κλειστό, περιχαρακωμένο και ευκολότερα ελεγχόμενο. Στην περίπτωση αυτή δεν μπορούμε να τον μεμφόμαστε για το παραμικρό. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε είναι σε καλό δρόμο! Με τη διαφορά ότι ο δρόμος αυτός δεν οδηγεί στην εξουσία...