Eθνική Ομάδα, ίδια η Ελλάδα!...του Δ.Μπουλούκου

Η πορεία και όλα τα συναισθήματα που γέννησε η Εθνική ομάδα με την παρουσία της στο Μουντιάλ, αντικατοπτρίζουν τα χαρακτηριστικά της ίδιας της Ελλάδας.

Πάντα πίστευα ότι το ποδόσφαιρο δεν διαφέρει από την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία και ουσιαστικά αποτελεί κομμάτι της, με όλα τα καλά και τα κακά που προκύπτουν από αυτό.Κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα με την παρουσία της Ελλάδας στο Μουντιάλ, από την πρώτη μέρα ως την τελευταία.

Όλα ξεκίνησαν με την συνηθισμένη επιφύλαξη και τη γνώριμη ελληνική γκρίνια, που μετά τα «άκαρπα» φιλικά χωρίς νίκη, μεταφράστηκε σε ανησυχία για την επιθετική γραμμή και την παραγωγικότητα της στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Βέβαια, πριν από την έναρξη του Μουντιάλ, δεν μπορούσε κανείς να το βροντοφωνάξει, επειδή θα ήταν ο κακοπροαίρετος κι ο εμπαθής πριν ακόμα γίνει η σέντρα της μεγάλης ποδοσφαιρικής γιορτής.

Μετά τη λήξη του πρώτου αγώνα και την ήττα από την Κολομβία (η οποία αποδείχθηκε ότι ήταν η ομάδα

Η εθνική ομάδα και οι νεοέλληνες...

Μια εξαιρετική ανάλυση του Σπύρου Σταυρίδη

Μία (ακόμη) επιτυχία εθνικής ομάδας αρκεί για να "διαβάσει" κανείς ξεκάθαρα ποιοι είμαστε οι νεοέλληνες. Ένα τεράστιο πλήθος λαθρεπιβάτες έτοιμοι να οικειοποιηθούν ό,τι θετικό εκείνων που έβριζαν, που αναινδίαστα γλύφουν εκεί που έφτυναν αρκεί να χώσουν τη μούρη τους στο κάδρο της επιτυχίας. Χαμαιλέοντες αναλυτές της φραπεδιάς, με όνειρο ζωής να εμφανιστεί μπροστά τους ένα μαρκούτσι για να αναφωνήσουν το εθνικό "πού είναι το κράτος" πριν ξαναγυρίσουν στη ραστώνη της διαβίωσης από το κράτος δλδ την σιωπηρή μειοψηφία που καινοτομεί, παράγει, δεν συμβιβάζεται, δεν αποδέχεται να διαπλεχτεί, τηρεί όλες τις υποχρεώσεις του από αυτοσεβασμό στα τελευταία γνήσια ελληνικά γονίδια που διατρέχουν τις φλέβες του πριν ο τουρκόσπορος ραγιαδισμός και ο μεταπολιτευτικός λαϊκισμός γίνουν τα καρκινικά κύτταρα του λαού μας. 

Από δίπλα οι καθωσπρεπιστές, εκείνοι που... δυσκολεύονται τόσο να αναγνωρίσουν ότι στην επιτυχία φτάνεις δικαίως -αλλά και μόνο- όταν εργάζεται μεθοδικά, οργανωμένα και

Η Ελλάδα ή η αίσθηση του τραγικού... Του Thibaud Leplat**

(μετάφραση από τα γαλλικά: Θάνος Σίδερης)

Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση η ίδια ιστορία. Δεν είναι ποτέ φαβορί. Ωστόσο ανήκει στους ελάχιστους Ευρωπαίους που προκρίθηκαν στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αλλά γιατί, λοιπόν; Γιατί κανείς δεν αγαπάει την Ελλάδα;

Είναι η στιγμή να ζητηθεί από τον αναγνώστη ν’ αφεθεί στην ονειροπόληση. Φανταστείτε ότι καταλαβαίνετε αυτό το αλφάβητο κι αυτή τη γλώσσα με τους οικείους τόνους – οι συριγμοί της πορτογαλικής, η αιχμηρότητα της γαλλικής, η αυστηρότητα της γερμανικής. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σα να είχατε γεννηθεί σε ένα νησί της Μεσογείου. Θα ζούσατε απέναντι από την Λιβύη και την Τουρκία, αλλά θα ήσασταν η καρδιά της Ευρώπης, το συναισθηματικό της κέντρο. Θα ήσασταν οι εφευρέτες όλων αυτών των πραγμάτων που δεν λένε τίποτα στους παγκοσμιοποιημένους εμπόρους, αλλά που αποτελούν την κοινότητα των ανθρώπων: το θέατρο, η δημοκρατία, η φιλοσοφία, οι αγώνες. Θα κορόιδευαν αυτές τις απολαύσεις όπως θα κορόιδευαν κι εσάς, και την ομάδα σας τόσο μικρή, τόσο άθλια. Θα επαναλάμβαναν πως... ο μεγαλύτερος άθλος του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια – ο δικός σας, εκείνος της νίκης στο Euro 2004 – δεν ήταν παρά ένα λυπηρό ατύχημα της ιστορίας, ένας τρόπος να μηδενίσει το κοντέρ. Σίγουρα. Αλλά θα προτιμούσε κανείς να ταχτοποιήσει αυτό το γεγονός κάτω από τη στοίβα των αναμνήσεων προκειμένου να το ξεχάσει όσο το δυνατόν πιο συνειδητά. Εντούτοις, χθες το βράδυ, δώσατε ένα