Τα δάκρυα των Βραζιλιάνων και το «άγιο δισκοπότηρο»...του Χρ.Δολαψάκη*

Τρίτη 8 Ιουλίου. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βραζιλίας γνωρίζει την πιο
ντροπιαστική ήττα της Ιστορίας της και μάλιστα στο ίδιο της το σπίτι.
Εκατομμύρια Βραζιλιάνοι σοκάρονται, απορούν, καταριούνται, κλαίνε. Κι
όμως, δεν ήταν κάποιοι άλλοι αυτοί που πριν από την έναρξη του Μουντιάλ
διαμαρτύρονταν για την διοργάνωση, τη διαφθορά και την ανέχεια.
Κάθε 4 χρόνια, με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο, αναζωπυρώνεται η
συζήτηση για το ποδόσφαιρο ως κοινωνικό φαινόμενο: Είναι ένα απολίτικο
«όπιο του λαού»; Μια «συναισθηματική πανώλη»; Μία επικερδής επιχείρηση;
Ένα «πολιτισμένο θέαμα ελεγχόμενης βίας»; Μια λυρική ταύτιση με
«φαντασιακές κοινότητες» όπως το έθνος και η πατρίδα; Ένας όμορφος
τρόπος για να παραμένουν οι φτωχοί υποταγμένοι και πειθήνιοι;

Πάντως, ενώ διανοούμενοι, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι προσπαθούν να
δώσουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, το γεγονός παραμένει: Το 2010
3,2 δισ. άνθρωποι παρακολούθησαν έστω και 1 λεπτό τηλεοπτικής κάλυψης
του Μουντιάλ με τους περισσότερους στην Κίνα, η οποία δεν συμμετείχε καν
 σε αυτό. Ένα ασύλληπτα μεγάλο κοινό για να αφήσει τους κυνηγούς του
κέρδους αδιάφορους. H FIFA κρατά στα χέρια της το «άγιο δισκοπότηρο» του
 κέρδους: Είναι αυτή που όταν αποφασίζει σε ποια χώρα θα γίνει το
Παγκόσμιο Κύπελλο, δίνει το έναυσμα σε ένα όργιο διαφθοράς και σπατάλης,
 με τις ευλογίες κυβερνήσεων και διαφημιστικών εταιριών.

Είναι σίγουρα μακρινό παρελθόν οι εποχές που οι εθνικές ομάδες
ταξίδευαν με πλοία για να φτάσουν στον προορισμό τους και οι παίκτες

Η Ελλάδα ή η αίσθηση του τραγικού... Του Thibaud Leplat**

(μετάφραση από τα γαλλικά: Θάνος Σίδερης)

Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση η ίδια ιστορία. Δεν είναι ποτέ φαβορί. Ωστόσο ανήκει στους ελάχιστους Ευρωπαίους που προκρίθηκαν στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αλλά γιατί, λοιπόν; Γιατί κανείς δεν αγαπάει την Ελλάδα;

Είναι η στιγμή να ζητηθεί από τον αναγνώστη ν’ αφεθεί στην ονειροπόληση. Φανταστείτε ότι καταλαβαίνετε αυτό το αλφάβητο κι αυτή τη γλώσσα με τους οικείους τόνους – οι συριγμοί της πορτογαλικής, η αιχμηρότητα της γαλλικής, η αυστηρότητα της γερμανικής. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σα να είχατε γεννηθεί σε ένα νησί της Μεσογείου. Θα ζούσατε απέναντι από την Λιβύη και την Τουρκία, αλλά θα ήσασταν η καρδιά της Ευρώπης, το συναισθηματικό της κέντρο. Θα ήσασταν οι εφευρέτες όλων αυτών των πραγμάτων που δεν λένε τίποτα στους παγκοσμιοποιημένους εμπόρους, αλλά που αποτελούν την κοινότητα των ανθρώπων: το θέατρο, η δημοκρατία, η φιλοσοφία, οι αγώνες. Θα κορόιδευαν αυτές τις απολαύσεις όπως θα κορόιδευαν κι εσάς, και την ομάδα σας τόσο μικρή, τόσο άθλια. Θα επαναλάμβαναν πως... ο μεγαλύτερος άθλος του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια – ο δικός σας, εκείνος της νίκης στο Euro 2004 – δεν ήταν παρά ένα λυπηρό ατύχημα της ιστορίας, ένας τρόπος να μηδενίσει το κοντέρ. Σίγουρα. Αλλά θα προτιμούσε κανείς να ταχτοποιήσει αυτό το γεγονός κάτω από τη στοίβα των αναμνήσεων προκειμένου να το ξεχάσει όσο το δυνατόν πιο συνειδητά. Εντούτοις, χθες το βράδυ, δώσατε ένα

Ποιους έστειλε ο ΟΠΑΠ στην Αφρική;

Όλα τριγύρω αλλάζουν και στον ΟΠΑΠ… τα ίδια μένουν. Ή όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας «Τι είχες Γιάννη , τι είχα πάντα».

Την περίοδο που κόβονταν οι συντάξεις και οι μισθοί των ελλήνων πολιτών , ο ΟΠΑΠ ξόδευε κάτω από πέπλο πλήρους αδιαφάνειας το ποσό των….. 1,7 εκατ. ευρώ για ταξίδια «κάποιων» στο Μουντιάλ στην Αφρική .Το ανωτέρω κόστος βαρύνει τα αδιάθετα κέρδη, τα οποία η ΟΠΑΠ οφείλει με διάφορες προωθητικές ενέργειες να επιστρέφει στους παίκτες, σύμφωνα με το Π.Δ. 7/97.

Αφορούσε την προωθητική ενέργεια «ΑΜΕΣΗ ΝΙΚΗ» για την προβολή του παιχνιδιού ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ, με βραβεία ταξίδια – εισιτήρια για τους αγώνες της Εθνικής Ελλάδος Ποδοσφαίρου στη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξήχθη στη Ν. Αφρική.

Το Δ.Σ. της ΟΠΑΠ είχε αποφασίσει και είχε εγκρίνει ότι στην περίπτωση που οι αναδειχθέντες ως δικαιούχοι των ως άνω βραβείων ταξιδίων – εισιτηρίων παίκτες δεν εμφανιστούν για την παραλαβή τους έως τις 2.6.2010, τα εισιτήρια αυτά να διανεμηθούν σε πράκτορες της ΟΠΑΠ Α.Ε. και σε υπαλλήλους του Ομίλου.

Πράγματι σύμφωνα με τον πίνακα που κατέθεσε στη Βουλή ο διευθύνων σύμβουλος της ΟΠΑΠ Α.Ε. Γιάνης Σπανουδάκης φαίνεται ότι αντί παικτών που δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος τους , ταξίδεψαν στην Αφρική 82 Πράκτορες, 19 Υπάλληλοι του ΟΠΑΠ και 12 Δημοσιογράφοι.

Με μια τεράστια διάφορα. Ο κ.Γιάνης Σπανουδάκης δεν αναφέρει τα ονόματα όλων αυτών που «αποφασίστηκε» τελικά να ταξιδέψουν στην Αφρική με έξοδα των Ελλήνων πολιτών και παιχτών, και φυσικά ούτε με ποια διαφανή διαδικασία και ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι ….ταξιδιώτες ( πράκτορες, υπάλληλοι και δημοσιογράφοι)!

Το περίεργο λοιπόν είναι ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου να κηρύσσει παντού τη διαφάνεια και ο ΟΠΑΠ να μην δίνει στη δημοσιότητα ποιοι ταξίδεψαν με «δημόσιο» χρήμα στο Νότιο Αφρική.

Φυσικά το έντιμο και το ορθό θα ήταν να δώσουν τα ονόματα στη δημοσιότητα. Γιατί αλήθεια δεν το κάνει η κυβέρνηση και ο ΟΠΑΠ;

Δεν μπορεί να μιλάει η κυβέρνηση για ανοιχτή διαβούλευση και ανοιχτές διεργασίες και την άλλη να μην αναφέρει ονόματα και στοιχεία. Εκτός και αν το… open governor του Γ. Παπανδρέου εξαιρεί τον ΟΠΑΠ !

ΥΓ. Ειδικά για τους 12 δημοσιογράφους και επειδή οι καιροί είναι …πονηροί , θα μπορούσε η κυβέρνηση να δώσει στην δημοσιότητα τα ονόματά τους;
Έτσι , για να ξέρουμε τι λέει και τι γράφει ο καθένας τους και …γιατί!

(ΠΗΓΗ politis-gr)