OI OMOΡΦΕΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙΣ, ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ... της Σοφίας Βούλτεψη

Και για όσους δεν κατάλαβαν, από την πολλή συναίνεση δεν ανοίγουν τα πανεπιστήμια! Η θριαμβολογία για την συναινετική υπερψήφιση του νόμου για την παιδεία – ο οποίος είχε ξαναψηφιστεί επί Νέας Δημοκρατίας και ουδέποτε εφαρμόστηκε – ανήκει κιόλας στο παρελθόν, κείτεται ποδοπατημένη από τις καταλήψεις και τις κινητοποιήσεις στα ανά την Ελλάδα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Αποτελεί την απτή απόδειξη της απόστασης που χωρίζει την πολιτική θεωρία από την πραγματική ζωή. Και κυρίως, αποτελεί την απόδειξη του πολιτικού επαρχιωτισμού που ταλανίζει την Ελλάδα και κάνει μεγαλοπρεπή προβολή του εαυτού του μέσα από κούφια λόγια και επικοινωνιακές στρατηγικές. Η προπαγάνδα εξυπηρετεί και εξυπηρετείται, τροφοδοτεί και

ΔΑΠ – ΝΔΦΚ OIKONOMIKOY: Τα Λαμόγια της Βουλής Διαλύουν το Πανεπιστήμιο…

Ακολουθεί μία πραγματικά σκληρή ανακοίνωση της ΔΑΠ – Οικονομικού με τίτλο «Τα Λαμόγια της Βουλής Διαλύουν το Πανεπιστήμιο…». Εμείς θα σταθούμε στην τελευταία παράγραφο που ευθέως προειδοποιούν τους βουλευτές τους (και ποιους άλλους;) με αποκαλύψεις που θα σπάσουν κόκαλα. Αναφέρουν: Και να ξέρουν ότι αν υποψιαστούμε κάτι τέτοιο, τότε δεν θα δυσκολευτούμε να θυμίσουμε σε όλους τους φοιτητές αλλά και στην υπόλοιπη, αντιδρούσα πανεπιστημιακή κοινότητα το παρόν και, κυρίως, το παρελθόν κάποιων εξ αυτών… Ονόματα μπλεγμένα σε σκάνδαλα, δημόσιες θέσεις με παχυλούς μισθούς, αδερφικές σχέσεις με γνωστούς μιζαδόρους της Βουλής και διάφορες άλλες «σκοτεινές» δραστηριότητες. Και τότε, καλά ξεμπερδέματα… Όπως αντιλαμβάνεστε έχει να γίνει χαμός και το «απόστημα» που θα σπάσει δεν

ΔΑΠ ΤΕΦΑΑ: Στο ίδιο έργο ηθοποιοί ΠΑΣΟΚ – ΝΔ διέλυσαν τη δημόσια δωρεάν παιδεία!

Ακολουθεί ανακοίνωση της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ των ΤΕΦΑΑ που χτυπά αλύπητα τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τη Νέα Δημοκρατία. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ο νέος νόμος που ψήφισαν από κοινού οι συμφοιτητές και συγκάτοικοι στην Αμερική Γιωργάκης Παπανδρέου και Αντωνάκης Σαμαράς μετατρέπει τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ σε ανώνυμες εταιρείες. Θα διοικούνται με κομματικά κριτήρια από εξωπανεπιστημιακούς, θα χρηματοδοτούνται από ιδιωτικές εταιρείες, ενώ όλες οι δημόσιες παροχές προς τους φοιτητές (δωρεάν συγγράμματα, εστίες κλπ) τίθενται εν αμφιβόλω». Όπως αντιλαμβάνεστε η ανταρσία της φοιτητικής νεολαίας δεν είναι μόνο στις τάξεις του

Η άλλη κατάληψη της Νομικής, του Σταυρου Λυγερου.

Εγκαθιστώντας 250 λαθρομετανάστες στη Νομική, οι ντόπιες πολιτικές ομάδες που τους καθοδηγούν δημιούργησαν πολιτικό τετελεσμένο. Η κατάληψη επαναφέρει με οξύτητα στο προσκήνιο ταυτοχρόνως τα ζητήματα του πανεπιστημιακού και του πολιτικού ασύλου. Το πρώτο συνδέεται με την πράξη τους και το δεύτερο με το αίτημά τους. Σε δεύτερο επίπεδο, όμως, δοκιμάζεται η σχέση των λαθρομεταναστών με την ελληνική πολιτεία και κοινωνία.
Σήμερα, τα πανεπιστήμια προσφέρουν άσυλο σε κάθε λογής ιδεολογικοποιημένη αυθαιρεσία και παρανομία. Η συστηματική κατάχρηση έχει

O Παπαμιμίκος ζητά την κατάργηση του Ασύλου!

Ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Α.Παπαμιμίκος μετά την συνάντηση του σήμερα με τον Πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά δήλωσε πως η λύση σε τέτοιου είδους παράνομες πράξεις σαν αυτές στην Νομική που θάβουν και ευτελίζουν το Πανεπιστήμιο είναι «η κατάργηση του Ασύλου» και πρόσθεσε πως σε αυτή την πρόταση σύμμαχος είναι «η ίδια η κοινωνία»
Πρόσθεσε ακόμα πως η έννοια της ελεύθερης διακίνησης ιδεών της ακαδημαικής διδασκαλίας και έρευνας πρέπει να διατηρηθεί στο ακέραιο, αλλά να μπορούν να επέμβουν οι Δημόσιες Αρχές όταν υπάρχει καταγγελία.
Ακόμη ζητά «την άμεση επιστροφή και χρήση από τα Ιδρύματα όλων εκείνων των παρανόμως

ΑΕΙ: σόι πάει το βασίλειο

Την ώρα που κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας ευαγγελίζονται ένα νέο, σύγχρονο και αξιοκρατικό πανεπιστήμιο, τα ανώτατα ιδρύματα της χώρας αποκαλύπτουν τις χρόνιες παθογένειές τους. Οι λίστες οικογενειοκρατίας που ετοιμάζονται να στείλουν τα ιδρύματα στο υπουργείο Παιδείας, ύστερα από σχετική κατεπείγουσα εντολή, επιβεβαιώνουν όλες τις κακές φήμες, αν και η αλήθεια είναι ακόμη χειρότερη.

Μεγάλες σχολές, όπως η Ιατρική και η Νομική Αθηνών, αποδεικνύονται φέουδα ολίγων δεκάδων υψηλόβαθμων καθηγητών, ενώ άλλες μικρότερες είναι απλώς... οικογενειακές σχολές. Η Ιατρική είναι το απόλυτο παράδειγμα. Σε μια σχολή με περίπου 100 καθηγητές α' βαθμίδας, καταγράφηκαν 18 μέλη