Δαιμονισμένοι οι καιροί που ζούμε. Αναμφίβολα. Όχι όμως και πρωτοφανέρωτοι, τουλάχιστον για αυτούς που έμαθαν να αναζητούν τα συμφραζόμενα της εποχής τους σε μακρινούς καιρούς και να ψηλαφούν τα τωρινά με τ΄ ακροδάχτυλα των περασμένων χρόνων. Η ιστορία, βλέπεις, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα και όταν αντιμετωπίζεις τις επαναλήψεις της με τον τρόπο που αράζεις κάθε μεσημέρι μπροστά στη μικρή οθόνη για να παρακολουθήσεις τις επαναλήψεις του «Καφέ της χαράς» τότε η ζωή σου, όντως, καταντά μια κακοφτιαγμένη φάρσα. Από αυτές που εύχεσαι, βαθιά μέσα σου, να συμβούν στο διπλανό σου και σαν τύχουν σε σένα διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου και γεμίζεις τον αέρα με οιμωγές και κραυγές απόγνωσης.
Γύρνα, λοιπόν, το βλέμμα σου στα περασμένα. Πήγαινε πίσω στους καιρούς της Εθνικής Παλιγγενεσίας και άκου ευλαβικά τον πρώτο Κυβερνήτη να ανακοινώνει στο επαναστατημένο πόπολο:
«Σκοπός της αποφάσεως μου είναι να καταταχθήτε υπο την αιγίδα των νόμων και να διαφυλαχθήτε από τας ολεθρίας συνεπείας κυβερνήσεως αυθαιρέτου». Φευ! Ολόκληρη η νεοελληνική μας ιστορία είναι γεμάτη από γενικευμένη ανομία και περιφρόνηση των νόμων και αυθαιρεσίες αιρετών και δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων.
Κάνε μια στάση στις ημέρες του Ιουνίου του 1863 και
Αναρτήσεις
