Σχόλια στο διαδίκτυο για την εμφάνιση Χρυσοχοϊδη στους "Νέους Φακέλους"...

Να τα καταφέρουν και να εμπνεύσουν, του Αλεξη Παπαχελα

Το αποχαιρετιστήριο σχόλιο του ταβερνιάρη στη μακρινή Σαμαρίνα μου έκανε μεγάλη εντύπωση: «Μακάρι βρε παιδί μου να τα καταφέρουν ο Καμίνης και ο Μπουτάρης μπας και αλλάξει τίποτα». Δεν ήταν εξυπνακίστικο σχόλιο του τύπου «για να δούμε τι θα καταφέρουν και αυτοί οι δύο», δεν απηχούσε δηλαδή τον παραδοσιακό ελληνικό κυνισμό που ενδόμυχα θέλει να μην αλλάξει τίποτα. Μου έκανε εντύπωση γιατί είναι προφανές πως πέρα από τη μιζέρια και τη βαβούρα καναλιών και παρελκομένων προσωπικοτήτων, υπάρχει όντως μια άλλη Ελλάδα που το παλεύει, χαίρεται να βλέπει φρέσκα και καθαρά πρόσωπα και ελπίζει ότι κάτι θα αλλάξει.
Το στοίχημα είναι όντως μεγάλο για τους δύο νεοεκλεγμένους δημάρχους. Παραμονεύουν οι

Η χύτρα και η βαλβίδα ασφαλείας, του Aλεξη Παπαχελα

Στα μάτια του περισσότερου κόσμου βλέπεις πλέον τον φόβο, την ανησυχία, την αβεβαιότητα. Κανείς πια δεν πιστεύει τίποτα, δεν εμπιστεύεται κανέναν. Η φράση πoυ ακούς πολύ συχνά είναι «εντάξει να κόψουν, να περάσουμε δύσκολα, αλλά κάποιος να μας πει πότε θα μπει μια τελεία και πότε θα βγούμε από αυτήν τη μαύρη τρύπα». Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να μας το πει με σχετική, έστω, βεβαιότητα. Είναι για παράδειγμα βέβαιο ότι κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο οι αγορές και κατόπιν η τρόικα θα διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται μακριά από τους δημοσιονομικούς στόχους που είχε θέσει για το 2010. Θα κάνουν τα στραβά μάτια οι αγορές και οι δανειστές μας αναγνωρίζοντας την τεράστια προσπάθεια αυτής της χώρας και τα όρια των αντοχών της

Η αλήθεια του ψαρά, του Αλεξη Παπαχελα

Πριν από μερικά καλοκαίρια μια αντροπαρέα φίλων καθόταν σε ένα ουζερί στον μόλο κάποιου νησιού και αμπελοφιλοσοφούσε. Κεντρικό θέμα της συζήτησης ήταν... οι γυναίκες. Ενας ψαράς που καθόταν δίπλα τους άκουγε για πολλή ώρα· στο τέλος δεν άντεξε και παρενέβη: «Να σας πω κάτι; Η γυναίκα δεν είναι πρόβλημα, παιδιά». «Γιατί;» τον ρώτησαν οι αμπελοφιλοσοφούντες φίλοι και εκείνος απάντησε: «Μα, γιατί δεν έχει λύση!» Πώς το θυμήθηκα, θα μου πείτε. Ε να, ακούω διάφορους υπουργούς, οικονομικούς παράγοντες και ξένους ειδικούς να συζητάνε και να ξανασυζητάνε το πρόβλημα συντονισμού του

Με ταχύτητα και διαφάνεια, του Αλεξη Παπαχελα

Για να μπει η χώρα στην τροχιά της ανάπτυξης, θα πρέπει τα επόμενα 1-2 χρόνια να αξιοποιηθεί η κρατική περιουσία και να πουληθούν δημόσιες επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα φιλόδοξο σχέδιο, τόσο μάλιστα φιλόδοξο, που στην προηγούμενη θητεία της ως αντιπολίτευση θα το χαρακτήριζε νεοφιλελεύθερο, «ξεπούλημα των ασημικών» κ.λπ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπάρχει υπουργός ή δημόσιος λειτουργός, ο οποίος μέσα στο υπάρχον κλίμα των Εξεταστικών και της σκανδαλολογίας, θα βάλει την υπογραφή του σε μια αποτίμηση δημόσιας περιουσίας ή μια πράξη πώλησης ή παραχώρησης. Πολύ αμφιβάλλω.
Στο παρελθόν, και το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. έπεσαν έξω στους χαρακτηρισμούς τους σε μεγάλες υποθέσεις. Η Ν.Δ. κατηγορούσε, για παράδειγμα, την αξιοποίηση τουριστικών ακινήτων την περίοδο Σημίτη, ενώ το ΠΑΣΟΚ άφηνε να εννοηθεί ότι είναι ασύμφορη και ύποπτη η αγορά της FINANSBANK από την Εθνική Τράπεζα. Η μεν τουρκική τράπεζα έχει κυριολεκτικώς σώσει την

Το ξέφραγο αμπέλι, του Αλεξη Παπαχελα

Η ανομία είναι μεταδοτική. Κοιτάξτε τώρα τι έχει συμβεί. Το ελληνικό κράτος αποφάσισε εδώ και 25 χρόνια, περίπου, να παράσχει μια ιδιότυπη ασυλία στην ανομία κάθε είδους. Γίναμε η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου θεωρείτο φυσιολογικό να δέρνουν οι διαδηλωτές την αστυνομία με δοκάρια ή να σπρώχνουν έναν αστυνομικό λες και είναι απλώς ο γείτονας με τον οποίο τσακώνονται. Επιτρέψαμε μέσα στα πανεπιστήμιά μας να εδραιωθούν θύλακοι απροκάλυπτης παρανομίας, με το πρόσχημα του ασύλου, με αποτέλεσμα σήμερα κάποιες ακραίες συμμορίες να κάνουν κουμάντο και να εκβιάζουν τους πρυτάνεις για να μην πάνε καν στον διάλογο για την Παιδεία. Τελευταίο κρούσμα οι «άγνωστοι» που επιτέθηκαν με λοστούς σε καθηγητές στο ΑΠΘ. Και βεβαίως δεν μας κάνει εντύπωση να κλείνουν είκοσι επαγγελματίες μπουκαδόροι τα κεντρικά ξενοδοχεία της Αθήνας και να

Πείσμα χωρίς σχέδιο, του Αλεξη Παπαχελα

Αποφάσισε ο κ. Παπανδρέου να αυτοκτονήσει και πάει σε εκλογές; Αυτό ρωτούν πολλοί Ελληνες πολίτες που δεν κατάλαβαν το νόημα της διακαναλικής συνέντευξης του πρωθυπουργού. Το ζήτημα είναι ότι λίγο μας ενδιαφέρει το αν ο σημερινός πρωθυπουργός αποφάσισε να αυτοκτονήσει πολιτικά ή όχι. Δικό του θέμα είναι να αποφασίσει αν αντέχει την πίεση, ειδικά την πίεση όσων ακόμη πιο δύσκολων έρχονται. Εμάς αυτό που μας ενδιαφέρει είναι αν μαζί του καλείται να αυτοκτονήσει και μια ολόκληρη χώρα, γιατί αυτό πια αφορά εμάς, τα παιδιά μας και πολύ πιο σημαντικά, τέλος πάντων, πράγματα από το μέλλον ενός συγκεκριμένου πολιτικού...
Ολοι μας συμμεριζόμαστε το πόσο αφόρητη πρέπει να είναι η πίεση πάνω στον κ. Παπανδρέου. Θα έπρεπε, βεβαίως, να το περιμένει, να έχει ένα σαφές σχέδιο και ένα λαμπρό επιτελείο. Προφανώς δεν

Αρχηγοί και εγωισμοί, του Aλεξη Παπαχελα

Ρώτησα ένα κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης τι θα γίνει σε περίπτωση που ο πρωθυπουργός αυτοπαγιδευθεί, πάρει ένα ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας στις δημοτικές εκλογές, αναγκασθεί να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές και δεν εξασφαλίσει την αυτοδυναμία. «Μα φυσικά», μου απάντησε, «θα πάει αμέσως σε άλλες εκλογές». Οταν ρώτησα, αφελώς, αν υπάρχει περίπτωση να σκεφθεί το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης συνεργασίας, η απάντηση ήταν «αποκλείεται, εδώ τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, θα θελήσει μια καθαρή εντολή».
Ρώτησα μετά έναν κορυφαίο συνεργάτη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης τι θα συμβεί με βάση το ίδιο σενάριο, αν ο κ. Παπανδρέου τηλεφωνήσει στον παλιό του συγκάτοικο και του προτείνει να συγκυβερνήσουν. «Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί ο Αντώνης», μου εξήγησε και πρόσθεσε: «Θα επιμείνει να ξαναγίνουν αμέσως εκλογές».
Ομολογώ ότι ύστερα από αυτές τις δύο συνομιλίες μού ερχόταν να βάλω τις φωνές και να ρωτήσω αν «τελικά παίζετε για τη φανέλα της

Οπως το ’40... του Αλεξη Παπαχελα

Το πολιτικό μας σύστημα κινδυνεύει σύντομα να βρεθεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, το οποίο το ίδιο δημιούργησε εδώ και 30 χρόνια, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον το ίδιο θα μπορέσει τελικά να λύσει. Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ φοβούνται, δικαιολογημένα, το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Θεωρούν ότι οι κάλπες μπορεί να βγάλουν ένα «ηχηρό χαστούκι» λόγω της οργής του κόσμου και της όλο και πιο βαθιάς ύφεσης.
Το ζήτημα είναι τι μπορεί να κάνει την επόμενη μέρα ο κ. Παπανδρέου. Να αλλάξει πολιτική και να αρχίσει να καταφέρεται κατά του Μνημονίου θα ήταν μια πράξη παραλογισμού, θα τον εξέθετε στο εξωτερικό και θα οδηγούσε τη χώρα σε στάση πληρωμών. Οι ράγες θα είναι οι ίδιες, όποιος και να είναι ο πρωθυπουργός της χώρας από σήμερα έως τουλάχιστον το 2013. Μπορεί να αλλάξει λίγο το μείγμα, να ξαναδιαπραγματευθεί κάποιος μερικά εδάφια του Μνημονίου, αλλά η τροχιά θα είναι απολύτως η ίδια, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να εκτροχιασθεί ηθελημένα, να βγάλει τη χώρα από την

Ψευδοκαραμανλισμός, του Αλεξη Παπαχελα

Ισως είναι καλό να ξεκινήσω αυτό το άρθρο με μια εξομολόγηση: θαυμάζω βαθιά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Γιατί ήταν ο άνθρωπος που πήγαινε κόντρα στο ρεύμα όταν χρειαζόταν, που τόλμησε να μας πει ότι «ανήκομεν εις την Δύση» όταν ο λαϊκισμός είχε προσβάλει για τα καλά τον μεταπολιτευτικό μας εγκέφαλο, που διοικούσε με πυγμή, και για πολλούς άλλους λόγους. Πρέπει όμως να ομολογήσω επίσης ότι με ενοχλεί βαθύτατα ο ψευδοκαραμανλισμός και κυρίως το φαινόμενο διαφόρων παραγόντων της δημόσιας ζωής, οι οποίοι επιμένουν να έχουν ρόλο και άποψη στο όνομα μιας καραμανλικής κληρονομιάς.
Δεν είναι βεβαίως μοναδικό φαινόμενο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Είναι προφανές πως επί δεκαετίες ανθούν και λειτουργούν συστήματα εξουσίας και παραεξουσίας στο όνομα κάποιου μεγάλου ηγέτη, ο οποίος απεβίωσε προ καιρού. Ανθρωποι που γνωρίζουν το ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, μου λένε πως το «περιβάλλον» της κ. Φώφης Γεννηματά θα

Να ξαναβρούμε το μέτρο, του Αλεξη Παπαχελα

Είμαστε από τη φύση μας ένας λαός που κατρακυλάει εύκολα στην υπερβολή. Αυτό πληρώνουμε σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις υπερβολές που δοκιμάσαμε μετά τη μεταπολίτευση για να δούμε πόσο μακριά μπορεί να εκτείνει κανείς τα όρια της δημοκρατίας. Πολλές φορές θα ήθελα να βρω μερικά από τα καλά μυαλά της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου και να τους ρωτήσω τι είχαν τότε στο μυαλό τους. Βεβαίως και χρειαζόταν να ξεριζωθούν αναχρονιστικοί θεσμοί, αυτό που έλεγαν παλιότερα «να φύγει ο χωροφύλακας από τη ζωή μας». Το εκκρεμές όμως πήγε πολύ μακριά από την άλλη πλευρά... Το περίφημο πανεπιστημιακό άσυλο, π.χ., θεσμοθετήθηκε για να προστατεύσει την ακαδημαϊκή ελευθερία και κατέληξε να προστατεύει εγκληματικά στοιχεία, χούλιγκαν - οπαδούς της βίας, που τρομοκρατούν όποιον τολμά να έχει άλλη άποψη από τη δική τους.
Ο φόβος απέναντι στο αστυνομικό «όργανο» έγινε «λεσέ πασέ» σε όποιον θέλει ακόμη και να σηκώσει χέρι απέναντι στον εκπρόσωπο του κράτους. Η ιδέα της ιεραρχίας στη δημόσια διοίκηση καταργήθηκε και ο οδηγός, αν ανήκε στο κατάλληλο κόμμα ή συνδικαλιστική φατρία, διεκδικούσε ρόλο στη

Πάμε για greek statistics 2; του Αλεξη Παπαχελα

Τίποτα δεν θα έκανε μεγαλύτερη ζημιά στην Ελλάδα από μια επανάληψη του επεισοδίου greek statistics. Ας μην ξεχνάμε πως έτσι ξεκίνησε η κατρακύλα της χώρας, όταν οι αγορές και η διεθνής κοινή γνώμη αντελήφθησαν σε όλη του τη διάσταση το «ελληνικό μαγείρεμα» στα δημοσιονομικά μεγέθη. Αν η Ελλάδα έχει μία, περιορισμένη είναι η αλήθεια, ευκαιρία να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών αυτή περνάει μέσα από την ακριβή και ειλικρινή καταγραφή τόσο του ελλείμματος όσο και του χρέους. Αν η τρόικα και οι αγορές πιστέψουν ότι είτε δεν είμαστε σε θέση να καταγράψουμε την πραγματικότητα είτε ότι θέλουμε πάλι να τους κοροϊδέψουμε, οι συνέπειες θα είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστες.

Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα; Το ελληνικό κράτος είχε βαρέσει διάλυση εδώ και πολλά χρόνια, λόγω ενός συνδυασμού ανικανότητας και χαμαιλεοντισμού ανώτερων κρατικών υπαλλήλων. Κρίσιμες υπηρεσίες, όπως είναι το Γενικό Λογιστήριο και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, είχαν καταστεί κέντρα απόκρυψης, χειραγώγησης και εντέλει μεταμόρφωσης των διαφόρων στατιστικών. Επισκέπτης κορυφαίου οικονομικού υπουργού θυμόταν την έκπληξή του όταν τον άκουσε να λέει σε αρμόδιο υπάλληλο «βγάλτο τόσο βρε παιδί μου τώρα και βλέπουμε», αναφερόμενος σε κάποιο κρίσιμο δημοσιονομικό μέγεθος. Οι υπηρεσίες αυτές έχουν ακόμη ικανότατα στελέχη και επιστήμονες, ενώ κάποτε δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχες ευρωπαϊκές.

Με τα χρόνια, όμως, βούλιαξαν στο ίδιο τέλμα που ρούφηξε τον υπόλοιπο κρατικό μηχανισμό... Σήμερα στελέχη της τρόικας, εξ αυτών που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν στη συγκρότηση ενός αποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού στην Ελλάδα, δεν κρύβουν την έκπληξή τους με αυτά που διαπιστώνουν: υπουργεία και υπηρεσίες που δεν έχουν έναν έστω άνθρωπο με πλήρη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί εκεί, παντελή απουσία στοιχείων για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά και έλλειψη τεχνογνωσίας στη συλλογή στοιχείων. Πέραν τούτου, όμως, βλέπουν ενδείξεις εσκεμμένων καθυστερήσεων ή και παρελκυστικών τακτικών, προκειμένου να αποκρυβούν στοιχεία για τα swaps περασμένων ετών ή το πραγματικό χρέος ΔΕΚΟ, νοσοκομείων κ.α. Μέχρι τώρα πιστεύουν ότι δεν ευθύνονται οι επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου, ούτε βεβαίως και ο νέος επικεφαλής της ΕΣΥΕ που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη τους με τον επαγγελματισμό του. Αντιλαμβάνονται, όμως, ότι η κουλτούρα της απόκρυψης και του ψέματος μαζί με την απουσία επαγγελματισμού κάνει τη συλλογή πραγματικών στοιχείων πολύ δύσκολη.

Δύο είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν. Το πρώτο τι θα κάνει η κυβέρνηση, αν θα επιμείνει στην αρχική δέσμευσή της που έλεγε ότι «όλα τα [...] θα πρέπει να βγουν στη φόρα» ή αν θα υποκύψει σε εκείνους που για λόγους δήθεν εθνικής υπερηφάνειας επιμένουν στις παλιές καλές μεθόδους των greek statistics. Και το δεύτερο ερώτημα είναι τι θα συμβεί αν τον Δεκέμβριο τα στελέχη της τρόικας αποφασίσουν ότι η Ελλάδα είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να μάθει και να πει την αλήθεια...

Το DNA του λαϊκισμού, του Αλεξη Παπαχελα

Ο συσσωρευμένος λαϊκισμός των τελευταίων 30 ετών έχει ριζώσει για τα καλά στο ελληνικό DNA και αποτελεί ένα από τα βασικά εμπόδια στην ανάπτυξη της χώρας. Πάνω του κτίζουν καμπάνιες στείρας άρνησης τοπικοί άρχοντες, ομάδες αριστεριστών ακτιβιστών και άλλες ομάδες διαμαρτυρίας που κάπως καταφέρνουν στο τέλος να επιβάλλουν την αδράνεια. Το ζήσαμε με την υπόθεση του μεγάλου Πάρκου που θα γίνει στο Φαληρικό Δέλτα όπου στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης το πολέμησαν με πείσμα και τώρα έχουν το θράσος να βγαίνουν στα ραδιόφωνα και να δηλώνουν με ύφος πως «μαζί με τον Ιταλό αρχιτέκτονα Πιάνο θα δημιουργήσουμε ένα εκπληκτικό αθλητικό πάρκο κ.λπ. κ.λπ.». Είναι εντυπωσιακό: το πολέμησαν, έκαναν τα πάντα για να το σαμποτάρουν, δεν έχουν κοπιάσει καθόλου για να γίνει, δεν πληρώνουν τίποτα και κατόπιν το εμφανίζουν ως έργο τους...

Τα ίδια, περίπου, συμβαίνουν και με το παλιό αεροδρόμιο στο Ελληνικό. Οι τοπικοί άρχοντες έχουν οχυρωθεί πίσω από το μαξιμαλιστικό όραμα ενός μητροπολιτικού πάρκου, πληρώνοντας μάλιστα αμφισβητούμενης αξίας μελέτες για να αποδείξουν πόσο εύκολο και φτηνό είναι να κατασκευάσεις και να συντηρήσεις ένα τεράστιο πάρκο. Η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, ξέρει πως αυτό είναι ανέφικτο αλλά προτιμά να σιωπά και να συντηρεί την αδράνεια. Κανείς πολιτικός δεν έχει τα κότσια να εξηγήσει ευθαρσώς στις τοπικές κοινωνίες πως «δεν έχουμε χρήματα για να κατασκευάσουμε ένα τόσο γιγαντιαίο πάρκο, χωρίς να δώσουμε ένα κομμάτι του Ελληνικού για ήπια και ίσως ακριβή οικιστική ανάπτυξη».

Υποτίθεται ότι η σημερινή κυβέρνηση εξελέγη με το σύνθημα της πράσινης ανάπτυξης. Απ’ ό, τι φαίνεται, κανείς μας δεν είχε καταλάβει ότι πράσινη ανάπτυξη μπορεί να σημαίνει και ανεμογεννήτριες στο απέναντι από εμάς βουνό ή κόλπο. Ετσι, τοπικές κοινωνίες, στη Σκύρο, στη Ραφήνα και αλλού ξεσηκώνονται, θεωρώντας πως το θέαμα των ανεμογεννητριών θα χαλάσει το τοπίο. Αναρωτιέται κανείς πού ήταν όλη αυτή η ευαισθησία όταν κτίζονταν εκτρώματα σε πανέμορφα σημεία της χώρας!

Η διαχείριση των σκουπιδιών είναι ακόμη ένας τομέας όπου επιδεικνύουμε μια συλλογική ανωριμότητα να καταλάβουμε την πραγματικότητα. Μας ενοχλεί η κατασκευή ενός εργοστασίου καύσης σκουπιδιών, έστω και αν είναι σύμφωνο με τα πιο αυστηρά ευρωπαϊκά πρότυπα, αλλά προφανώς δεν μας ενδιαφέρει πώς θα λυθεί το πρόβλημα των σκουπιδιών.

Είναι πολλά τα φαινόμενα των λαϊκιστικών αντιδράσεων σε επιχειρηματικές πρωτοβουλίες σε καίριους τομείς της οικονομίας. Οι πολιτικοί συχνά φοβούνται να πουν την αλήθεια και υποχωρούν απέναντι στην έμφυτη δυσπιστία και καχυποψία των ψηφοφόρων τους. Εκείνο το δηλητηριώδες «ε, καλά, αυτός το κάνει για να βγάλει κέρδος» έχει ριζώσει στο μυαλό του Ελληνα ο οποίος προφανώς παραβλέπει τη λαμογιά αλλά ενοχλείται από το κέρδος. Ο μόνος τρόπος να αλλάξει η νοοτροπία μας για να πάμε μπροστά είναι να ορθώσει η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση έναν ορθολογιστικό λόγο που θα εξηγεί στην κοινή γνώμη την πραγματική κατάσταση και τα κρίσιμα διλήμματα κάθε απόφασης. Αν οι πολιτικοί μας συνεχίσουν να το βάζουν στα πόδια κάθε φορά που μια μικρή ομάδα καθ’ έξιν φωνασκούντων, συμφερόντων και ανεύθυνων τοπικών αρχόντων υιοθετεί μια ακραία λαϊκιστική θέση, δεν θα αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα. Γι’ αυτό, η κυβέρνηση, και οι πολιτικοί γενικά, οφείλουν να μπουν σε έναν απ’ ευθείας διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες όπου θα φαίνεται ποιος οχυρώνεται πίσω από τα κλισέ και τη λατρεία της μιζέριας και της αδράνειας και ποιος όχι.

(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Αναζητείται Kεντροδεξιά, του Αλεξη Παπαχελα

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια σοβαρή κεντροδεξιά παράταξη με φιλελεύθερες απόψεις και στελέχη που μπορούν να πείσουν ότι είναι έτοιμα να κυβερνήσουν την Ελλάδα του 2010. Το έχουμε πει και ξαναπεί, άλλωστε, πως η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση όσο και μια καλή κυβέρνηση. Και η κοινή γνώμη, εξάλλου, νιώθει πάντα την ανάγκη μιας αξιόπιστης εφεδρείας...

Σήμερα η Ν.Δ. βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν το ΠΑΣΟΚ το 2004 μετά τον θρίαμβο του Κ. Καραμανλή. Δεν ξέρει πού να ξεκόψει από το παρελθόν της και τι να προστατεύσει, έχει χάσει την αξιοπιστία της σε θέματα διακυβέρνησης και χαρακτηρίζεται από λειψανδρία. Ο,τι όμως και να κάνει ή να πει τώρα ο κ. Σαμαράς, η αλήθεια είναι πως θα χαθεί, γιατί ο κόσμος είναι θυμωμένος με το κόμμα του. Ο κ. Παπανδρέου είχε βρεθεί στην αντίστοιχη θέση και ρώτησε Αμερικανούς συμβούλους τι μπορεί να κάνει (το 2004) για να ανατρέψει την κατάσταση. Εκείνοι του απάντησαν «τίποτα, απλώς να έχεις υπομονή».

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και μία ακόμη διάσταση. Ενα δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει τώρα ότι η εμπειρία της διακυβέρνησης 2004–09 ήταν η απόλυτη προδοσία της αστικής τάξης σε αυτήν τη χώρα. Είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν στα περί νέας διακυβέρνησης και που είχαν κουρασθεί από τη συσσωρευμένη σαπίλα του βαθέος ΠΑΣΟΚ και των υποσυστημάτων του. Πολλοί εξ αυτών είχαν εγκαταλείψει τη Ν.Δ. προς όφελος του κ. Σημίτη, αλλά τον εγκατέλειψαν όταν είδαν πως δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τα υπόψια του κόμματός του. Αυτοί οι άνθρωποι, που συχνά δείχνουν τον δρόμο που ακολουθεί το εκλογικό σώμα, θα είναι εξαιρετικά δύσπιστοι απέναντι στον κ. Σαμαρά.

Ο νυν αρχηγός της Ν.Δ. απέτυχε σε ένα πρώτο τεστ υπευθυνότητας με την ψήφο του κατά του Μνημονίου. Είναι όμως ακόμη νωρίς στη θητεία του για να βγουν οριστικά συμπεράσματα. Ο κ. Σαμαράς αντιμετωπίζει το πρόβλημα που έχουν συνήθως οι Ρεμπουμπλικανοί υποψήφιοι για την προεδρία. Εξελέγη παίζοντας το «αντισυστημικό» χαρτί και βασιζόμενος σε μια αφοσιωμένη ομάδα αουτσάιντερ που συχνά υιοθετεί ακραίες θέσεις. Ετσι πήρε το χρίσμα, αλλά για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης, πρέπει να απεγκλωβισθεί από τους «Tαλιμπάν» και να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει.

Η πολιτική έχει πάντοτε πολλές εκπλήξεις. Οποιος είναι έτοιμος να ξεγράψει τον αρχηγό της Ν.Δ. θα πρέπει να θυμηθεί όσα λέγονταν και γράφονταν για τον νυν πρωθυπουργό το 2004 έως το 2008 ή και, αντιστρόφως, για τον Κώστα Καραμανλή. Ο «ποτέ δεν θα γίνει πρωθυπουργός» εξελέγη πανηγυρικά και ο «εγώ σου λέω θα κάνει τρεις τετραετίες» βρίσκεται στα ορεινά της Βουλής.

Το ζητούμενο, όμως, για τη χώρα δεν είναι το ποιος θα τελειοποιήσει την τακτική του ώριμου φρούτου για να κερδίσει το επόμενο ματς ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. Αυτό αφορά μια ολοένα μειούμενη κατηγορία φανατικών φιλάθλων, ορισμένοι εκ των οποίων αισθάνονται γενετικώς προκαθορισμένοι ως προς την ψήφο τους. Το ζητούμενο είναι να σχηματισθεί ένας κεντροδεξιός χώρος, που δεν θα θυμίζει λαϊκή Δεξιά του ’50, αλλά δεν θα ντρέπεται να πει ότι ανήκει και στη Δεξιά. Αυτό όμως προϋποθέτει να ξεφύγει σήμερα η Ν.Δ. από την καθυστέρηση της καμαρίλας διαφόρων μετρίων και παλαιοκομματικών προσώπων και να προσελκύσει νέους ανθρώπους, με ανοιχτά μυαλά και φιλελεύθερες απόψεις. Αν δεν το πράξει εγκαίρως έως τον επόμενο εκλογικό κύκλο, το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας είναι βέβαιον ότι θα αναζητήσει άλλες λύσεις.

Φθινοπωρινό στοίχημα, του Αλεξη Παπαχελα

Το φθινόπωρο θα είναι σκληρό και ενδεχομένως απαρχή πολιτικών εξελίξεων. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει καταφέρει να περάσει πολύ σημαντικά μέτρα και τομές, υπό την πίεση της τρόικας, και χωρίς πραγματικά να εκδηλωθούν μεγάλες αντιδράσεις. Ορισμένοι, μάλιστα, στην κυβέρνηση κάνουν το λάθος να επαναπαύονται και να θεωρούν πως τα δύσκολα έχουν περάσει. Είναι όμως έτσι;

Η κυβέρνηση θα βρεθεί σύντομα απέναντι στις πιο σκληρές συντεχνίες που έχουν εδραιώσει τη δύναμή τους τα τελευταία 30 χρόνια, με πρώτη τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ που αποτελεί ένα αμιγώς πασοκικό δημιούργημα, το οποίο κανείς δεν έχει τολμήσει να ακουμπήσει. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει καταλάβει πως η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει με τέτοιου τύπου ισχυρές συντεχνίες να εκβιάζουν την εκάστοτε κυβέρνηση και να απορροφούν πολύτιμους κοινωνικούς πόρους. Αν κάτι έχει πραγματικά αλλάξει τους τελευταίους μήνες στην Eλλάδα είναι πως έσπασαν πολλά ταμπού και ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει τι είναι αυτά τα περιώνυμα «κεκτημένα» ορισμένων συντεχνιών. Μέσα από τη συλλογική ψυχοθεραπεία στα καφενεία και τις τηλεοράσεις, η κοινή γνώμη έχει αντιληφθεί πλήρως γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Είναι πιθανό κάποια στιγμή να επικρατήσει μια κόπωση από τις πολλές και ραγδαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό και σε άλλους τομείς. Προς το παρόν πάντως ένα ζωτικό κομμάτι της μεσαίας τάξης δεν ανέχεται τις εκβιαστικές κινητοποιήσεις και τον συνδικαλιστικό αυτισμό διαφόρων ομάδων. Και αυτό γιατί καταλαβαίνει πια πως προκαλούν τεράστια οικονομική ζημία στις τσέπες όλων.

Το αν η κυβέρνηση θα επιβιώσει των συγκρούσεων που έρχονται θα εξαρτηθεί όμως και από τους πολιτικούς της χειρισμούς, το πώς θα πάει η πραγματική οικονομία το φθινόπωρο και -ως συνήθως- τον παράγοντα της τύχης... Ενα μικρό ή μεγάλο σκάνδαλο μπορεί εύκολα να τινάξει όλη την προσπάθεια στον αέρα. Tο ίδιο μπορεί να συμβεί αν ο κ. Παπανδρέου επιχειρήσει ανεπιτυχώς να περάσει από τη Βουλή τη σημαντική αλλαγή του εκλογικού συστήματος που έχει εξαγγείλει. Ο πρωθυπουργός διατρέχει επίσης κίνδυνο να αρχίσει να φαίνεται απόμακρος και ενδεχομένως εκκεντρικός στον μέσο Ελληνα με τα συνεχή του ταξίδια και άλλες συνήθειες που μέχρι τώρα αντιμετωπίζονται με κατανόηση. Η ελληνική κοινή γνώμη έχει μια εκπληκτική ικανότητα να «κόβει κομματάκια» τους ηγέτες της και να τους βάζει σε στερεότυπα του καφενείου, όπως συνέβη με το μυθώδες playstation και τώρα ολίγον με το... κανό. Τα στερεότυπα αυτά μπορεί να είναι άδικα, δύσκολα όμως αποδομούνται όταν σχηματισθούν.

Ο άλλος μεγάλος κίνδυνος είναι να φύγει ο πάτος της πραγματικής οικονομίας τους πρώτους μήνες του φθινοπώρου. Ηδη έχουν κλείσει πολλές μικρές επιχειρήσεις και μαγαζιά. Το στοίχημα για το φθινόπωρο είναι αν θα αντέξουν μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες αυτή την ώρα υποφέρουν ανάμεσα σε επιτόκια που πλησιάζουν το 9% από τις τράπεζες και σε ένα Δημόσιο που δεν τους πληρώνει τις υποχρεώσεις τους. Αν αρχίσουν να κλείνουν πολλές εταιρείες και να έχουμε μαζικές απολύσεις, η ύφεση θα είναι βαθιά και ο θυμός του κόσμου μεγάλος. Κυβερνητικά στελέχη ισχυρίζονται πως ο κ. Παπανδρέου έχει πάρει τα μηνύματα της αγοράς και θα ανακοινώσει στη ΔΕΘ αναπτυξιακά μέτρα που θα δηλώνουν μια νέα εποχή φιλικής αντιμετώπισης των επιχειρήσεων. Οψόμεθα...

Το φθινόπωρο και ο χειμώνας ενδέχεται πάντως να είναι και πολιτικά δύσκολοι. Σκεφθείτε ένα Δικαστικό Συμβούλιο το οποίο, κάτω από την επιρροή του κλίματος στην κοινή γνώμη, προφυλακίζει κάποιους υπουργούς της Ν.Δ. τραβώντας στα άκρα την ερμηνεία του νόμου. Και βεβαίως αναλογισθείτε τι θα πυροδοτήσει μια τέτοια εξέλιξη.

Ολα αυτά συνθέτουν μια εικόνα δύσκολη και εύφλεκτη. Γι’ αυτό ας πάρουμε μια καλοκαιρινή ανάσα και μετά τα μέσα Αυγούστου ας ξαναβάλουμε τις ζώνες ασφαλείας και ας ετοιμασθούμε για ένα απρόβλεπτο και εκρηκτικό φθινόπωρο.

Στις ράγες του Μνημονίου, του Αλεξη Παπαχελα

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους υπουργούς προ Μνημονίου (π.Μ.) και τους υπουργούς μετά Μνημόνιο. Οι υπουργοί π.Μ. ήθελαν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το στάτους κβο σε θέματα που τους αφορούσαν, χωρίς, αν γίνεται, να «σπάσουν αυγά». Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του πρώτου νομοσχεδίου του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για τα φορτηγά, το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους ιδιοκτήτες. Η τρόικα το απέρριψε, το επιτελείο του υπουργείου δούλεψε πιο σοβαρά σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών και έφερε τελικά ένα νομοσχέδιο που κάνει τομές, αλλά δίνει και έξυπνες λύσεις στο αδιέξοδο των ανθρώπων που έχουν επενδύσει μια περιουσία σε μια άδεια. Ανάλογη ήταν η αλλαγή και άλλων υπουργών, όπως του κ. Λοβέρδου, ο οποίος πήρε τελικά στην πλάτη του μία από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις σε έναν πολύ ευαίσθητο τομέα. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με το στυλ του, με τα μπρος-πίσω και τις συγκινητικές εμφανίσεις στα κανάλια, σημασία έχει όμως πως στο τέλος θα αφήσει κάτι σημαντικό πίσω του. Ο κ. Λοβέρδος, όπως και οι άλλοι υπουργοί που έχουν επωμισθεί επώδυνες αλλαγές στους τομείς τους, ξέρουν πως ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων είναι μοναχικός. Σε αυτή την κυβέρνηση ο κάθε υπουργός υπερασπίζεται μόνος του τις τομές στον τομέα του, γιατί όλοι οι άλλοι εξαφανίζονται. Για να τα βγάλεις πέρα σε ένα τόσο εκρηκτικό περιβάλλον πρέπει να πάρεις μια ανάσα, να ξεχάσεις για λίγο δημοσκοπήσεις κ.λπ. και να έχεις τη μεταφυσική πεποίθηση ότι ο κόσμος θα εκτιμήσει την τόλμη σου. Στο παρελθόν αυτές οι τολμηρές κινήσεις «βγήκαν» σε έναν Καραμανλή τη δεκαετία του 1950 ή σε έναν Σημίτη στη δεκαετία του 1990. Η πολιτική δεν έχει βέβαια ποτέ προβλέψιμη πορεία. Ενας υπουργός που σήμερα τολμά, μπορεί να γίνει ο Σημίτης του ΠΑΣΟΚ της επόμενης γενιάς ή μπορεί η αναγνώριση του έργου του να καθυστερήσει τόσο ώστε να αναγκασθεί να μείνει σπίτι του για μεγάλο χρονικό διάστημα ή και για πάντα. Γεγονός, πάντως, είναι ότι επάνω στις ράγες του Μνημονίου κυλάει ένας οδοστρωτήρας που κάθε μέρα ρίχνει ένα ακόμη εμπόδιο ή παράλογο κεκτημένο. Ο οδοστρωτήρας φτάνει τώρα στον πιο σκληρό πυρήνα ζητημάτων και σε προβλήματα που οι πολιτικοί έχουν μάθει να σκέπτονται ότι δεν έχουν λύση, όπως π.χ. τον ρόλο της ΓΕΝΟΠ στη διοίκηση της ΔΕΗ ή τη μαύρη τρύπα του ΟΣΕ. Οι ράγες είναι δεδομένες, τα χρονοδιαγράμματα σφικτά και το ρίσκο ενός εκτροχιασμού εξαιρετικά υψηλό. Από εδώ και πέρα θα φανεί αν αυτή η κυβέρνηση θα αντέξει να τα βγάλει πέρα με αυτά τα εμπόδια απέναντί της, τη στιγμή μάλιστα που ορισμένα εξ αυτών αποτελούν «σάρκα εκ της σαρκός» του κυβερνώντος κόμματος. Προς το παρόν, πάντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πολλά αλλάζουν και πως αν δεν συμβεί κάτι μοιραίο η χώρα θα έχει μια εντελώς άλλη όψη στο τέλος του 2010. Ενας, όμως, είναι ο κίνδυνος: να περάσουν όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις, αλλά η κυβέρνηση να συνεχίσει να «διαβάζει» λάθος την αγορά και να την οδηγήσει στο απόλυτο στέγνωμα και τη χρεοκοπία. Και τότε οι πολίτες θα αποδώσουν την ύφεση στην κυβέρνηση και το Μνημόνιο, ξεχνώντας όλα όσα τολμηρά και ουσιαστικά θα έχουν συντελεσθεί στο όνομά του...

Περιβάλλον και ανάπτυξη, του Αλεξη Παπαχελα

Αυτή η εφημερίδα έχει υποστηρίξει παραδοσιακά και με σθένος την ανάγκη περιβαλλοντικής πολιτικής στη χώρα και την απόκτηση οικολογικής συνείδησης. Φοβούμαι, όμως, πως ορισμένα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης έχουν φτάσει στο άλλο άκρο, από την εποχή Σουφλιά. Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξελέγη με το σύνθημα της «πράσινης ανάπτυξης», αλλά κινδυνεύει να περάσει στη ιστορία ως «πράσινη» μεν, αντιαναπτυξιακή δε.

Η αρμόδια υπουργός έχει δύο μάλλον κακές συνήθειες. Η πρώτη είναι να «ξαναβλέπει τα θέματα από το μηδέν». Αυτό μπορεί να είναι θετικό και αναζωογονητικό, αλλά όσοι θέλουν να επενδύσουν στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην οικοδομή, θέλουν να γνωρίζουν ότι έχουν μπροστά τους ένα σταθερό πλαίσιο κανόνων. Κάποιος που αποφάσισε να ξεκινήσει μια επένδυση στην Ελλάδα το 2000, δεν μπορεί να μαθαίνει ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, το 2010, πως το παιχνίδι άλλαξε και δεν μπορεί να την ολοκληρώσει. Η δεύτερη κακή συνήθεια είναι να λειτουργεί με άγνοια των κανόνων της αγοράς και με μια σχετική εμπάθεια απέναντι στους επιχειρηματίες. Ανέκδοτο έχει γίνει, άλλωστε, η εμπειρία επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στις ιχθυοκαλλιέργειες, τον οποίο παρέπεμψαν σε σύμβουλο της υπουργού γι’ αυτό το θέμα. Στα πέντε λεπτά του ραντεβού, ο σύμβουλος εξήγησε πως «φύσει και θέσει είμαι εναντίον των ιχθυοκαλλιεργειών».

Το πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται νέες επενδύσεις, ολοκλήρωση αυτών που έχουν σχεδιαστεί και μια συνέχεια στον τρόπο που αντιμετωπίζει το κράτος ζωτικούς τομείς. Οι βασικές περιβαλλοντικές οργανώσεις παίζουν έναν εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο στην ελληνική κοινωνία και έχουν βοηθήσει καταλυτικά στην αλλαγή της κουλτούρας μας σε αυτά τα ζητήματα. Αν όμως αφεθούν να χαράξουν μόνες τους αναπτυξιακή πολιτική, υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος να γίνουμε μια πολύ φτωχή χώρα με πολλούς κορμοράνους και άλλα σπάνια πουλιά. Παράλληλα, είναι κοινό μυστικό οτι πίσω από κάποιες εκδηλώσεις κρύβονται μικρές τοπικές διαπλοκές. Η κ. Μπιρμπίλη πρέπει να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στις πεποιθήσεις της και αυτές των συμβούλων της και στην πραγματικότητα. Μέχρι τώρα έχει επιδείξει εξαιρετικά καλές προθέσεις, αλλά άγνοια του τρόπου που λειτουργεί η αγορά. Η δουλειά των περιβαλλοντικών οργανώσεων είναι να μας λένε τι δεν πρέπει να γίνει· η δική της δουλειά, όμως, είναι να αποφασίζει πώς θα προχωρήσουν ή θα γίνουν νέες επενδύσεις για να πάει η χώρα μπροστά.

(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Κρίσιμος Σεπτέμβριος, του Αλεξη Παπαχελα

Οπως ίσως θυμόμαστε όλοι, ο πρωθυπουργός αντελήφθη τον πραγματικό κίνδυνο της χρεοκοπίας όταν πήγε στο Νταβός και βρέθηκε να τον κυνηγούν στους διαδρόμους τραπεζίτες, ξένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Ο κ. Παπανδρέου ήταν τακτικός θαμών στις συναντήσεις του Νταβός και λάτρευε πάντοτε τις συνεδριάσεις που είχαν να κάνουν με διεθνή κοινωνιολογικά ή κλιματολογικά ζητήματα. Υπέστη πραγματικο σοκ όταν όλοι του έλεγαν το ίδιο πράγμα: «Kάνε κάτι, γιατί θα χρεοκοπήσεις». Ακολούθησε, μια Κυριακή μεσημέρι, εκείνη η περίφημη συνάντηση με μια ομάδα τραπεζιτών κατά την οποία άκουσε από τα πιο υπεύθυνα χείλη τα ίδια περίπου πράγματα.

Ισως τώρα έχει έλθει η στιγμή για μια νέα εμπειρία «τύπου Νταβός», μια συνάντηση κατά την οποία ο κ. Παπανδρέου θα ακούσει και θα μάθει τα πράγματα όπως έχουν από την επιχειρηματική «πιάτσα». Η αλήθεια είναι πως έχουν γίνει πολλά τους τελευταίους μήνες. Από τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και το εργασιακό έως τον «Καλλικράτη» και τον νόμο για τη μετανάστευση, η χώρα βιώνει ένα μπιγκ μπανγκ. Ο κ. Παπανδρέου μοιάζει να αγνοεί το πολιτικό κόστος όταν χρειάζεται να πάρει δύσκολες αποφάσεις, αρκεί κάποιος να τις έχει έτοιμες και να έχει τον άνθρωπο που θα τις εφαρμόσει...

Ενας κορυφαίος ξένος τραπεζίτης έθετε το ζήτημα ως εξής: «Ο κ. Παπανδρέου μάς έχει επιτέλους πείσει πως είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι χρειάζεται για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Μοιάζει διατεθειμένος ακόμη και να πηδήξει από ψηλά αν χρειάζεται...». Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση, ιδιαίτερα γιατί προέρχεται από έναν τραπεζίτη που είχε σοκαριστεί το φθινόπωρο, όταν μιλούσε στον κ. Παπανδρέου για «μαύρη χρεοκοπία» και εκείνος του έλεγε για «πράσινα ομόλογα και πράσινη ανάπτυξη». Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, το ΔΝΤ και εν μέρει οι αγορές βλέπουν ότι ο πρωθυπουργός επιχειρεί να εφαρμόσει τις αλλαγές που προβλέπει το Μνημόνιο και δίνουν σημαντικό «τράτο» στη χώρα.

Το ζήτημα είναι, όμως, πως το εγχείρημα μπορεί να τιναχθεί στον αέρα. Ο κ. Παπανδρέου και η πλειονότητα των συνεργατών του δεν καταλαβαίνουν καθόλου, μα καθόλου, σε τι κατάσταση βρίσκονται οι ελληνικές επιχειρήσεις. Κάποιος τους έχει πείσει πως οι επιχειρηματίες έχουν τεράστια ποσά κρυμμένα σε σεντούκια. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, λοιπόν, αντέχουν έστω και αν το κράτος δεν τους αποδίδει τον ΦΠΑ ή αν τους επιβάλλει εξοντωτικούς φόρους. Πρόκειται για μια άρρωστη αντίληψη, που αν συνεχιστεί θα οδηγήσει την αγορά στην απόγνωση. Βεβαίως και υπήρξαν επιχειρήσεις που έζησαν κλέβοντας ουσιαστικά το κράτος, τράπεζες που χρηματοδότησαν απίθανα εγχειρήματα με προσωπικά ανταλλάγματα για στελέχη τους κ. λπ. Και είναι, ίσως, υγιές να κλείσουν κάποιοι εξ αυτών για να «καθαρίσει» λίγο το σύστημα, όπως συμβαίνει διεθνώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο επιχειρηματίας που έκανε μια μεγάλη επένδυση πρέπει να τιμωρηθεί και το κράτος να αρνείται να του δώσει τις επιδοτήσεις που του χρωστάει ή να επιστρέψει τον ΦΠΑ.

Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να έχουμε τον Σεπτέμβριο ένα τσουνάμι «λουκέτων», μαζικών απολύσεων και μη εξυπηρετούμενων δανείων. Αυτή η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο στη διαχείριση της πραγματικής οικονομίας και δεν κάνει τίποτα για να δώσει όραμα ανάπτυξης σε ζωτικούς κλάδους. Ασφαλώς και είναι φυσικό αυτό, όταν τα κορυφαία στελέχη έχουν κυριολεκτικά πνιγεί από τις εξελίξεις στα δημοσιονομικά. Ταυτόχρονα, όμως, δεν είναι λογικό να μην προχωρούν το νέο αναπτυξιακό πλαίσιο, οι μεγάλες επενδύσεις στην ενέργεια ή στον αγροτικό τομέα.

Ισως λοιπόν χρειάζεται κάποια στιγμή σύντομα να ακούσει ο κ. Παπανδρέου από πρώτο χέρι τι περιμένει ο κόσμος της αγοράς για να πάρει μια ανάσα. Ο Σεπτέμβριος θα είναι κρίσιμος. Πολλοί επιχειρηματίες περιμένουν να δουν τι κλίμα θα επικρατήσει και τι σήμα θα δώσει η κυβέρνηση για να λάβουν σημαντικές αποφάσεις. Από αυτές θα εξαρτηθεί πόσο βαρύς και μαύρος θα είναι ο χειμώνας που μας περιμένει, μετά την ανάπαυλα των διακοπών.
(πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Τα σύνδρομα και το μέλλον, του Αλεξη Παπαχελα

Βρέθηκα τις προάλλες στην τελετή αποφοίτησης ενός Αμερικανικού Κολλεγίου στη Θεσσαλονίκη. Και μέσα σε μια ώρα κατάλαβα πόσα λάθη έχουμε κάνει σαν χώρα, πόσες ευκαιρίες έχουμε χάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το Κολλέγιο αυτό είναι μια σοβαρή, μη κερδοσκοπική προσπάθεια στον χώρο της εκπαίδευσης και από τις λίγες που κατάφεραν να επιβιώσουν και να ανθήσουν παρά τον «πόλεμο» που υπέστησαν. Δεν έχει σχέση με τα διάφορα πειρατικά και ημιπειρατικά «κολλέγια» που φύτρωσαν στην Ελλάδα χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο.

Το εντυπωσιακό ήταν πως ο φοιτητής που βραβεύθηκε ως ο καλύτερος της χρονιάς προερχόταν από τα Σκόπια. Με σπαστά ελληνικά και καλά αγγλικά εξηγούσε πόσο αγαπάει την Ελλάδα και πως ήταν γι’ αυτόν μια μοναδική εμπειρία. Κάποιοι καθηγητές θυμήθηκαν βέβαια τι τράβηξαν οι πρώτοι φοιτητές που ήλθαν στο Κολλέγιο από τη FYROM, όταν διάφοροι ανεγκέφαλοι έσπαγαν τα αυτοκίνητα των γονιών τους επειδή είχαν πινακίδες Σκοπίων. Στη φετινή τάξη οι περισσότεροι από τους φοιτητές που πήραν κάποια διάκριση ήταν από γειτονικές χώρες. Στα πρόσωπά τους έβλεπε κανείς μια μελλοντική βαλκανική ελίτ, που ξεκινούσε με κέφι την επαγγελματική αναζήτηση έχοντας ζήσει μερικά καλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Σκεφτόμουν, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, τι μεγάλο λάθος κάναμε όταν μπλέξαμε στη «θεολογική» διαμάχη για την ονομασία των Σκοπίων. Ηταν τόσο, μα τόσο εύκολο, να κατακτήσουμε αυτήν τη χώρα με επενδύσεις ή δίνοντας υποτροφίες στα παιδιά της για να έλθουν στην Ελλάδα να σπουδάσουν. Αυτή η υπόθεση δεν είχε κανένα γεωπολιτικό κέρδος για τη χώρα μας. Το αντίθετο, ξοδέψαμε εκεί πολύτιμο κεφάλαιο που το χρειαζόμαστε για τις σοβαρές απειλές στα συμφέροντά μας. Τώρα, βέβαια, καλό είναι να βρούμε μια αξιοπρεπή λύση που θα δεν θα μας ρεζιλέψει εντελώς, γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να δώσουμε την εικόνα ενός ανίσχυρου κράτους που «τρώει σφαλιάρες» και από τον πιο μικρό γείτονα.

Η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε αντί για τα πανηγύρια και τις γραφικότητες του ξεσηκωμού για το Σκοπιανό να έχει ανοίξει τον εαυτό της στους γείτονες και να κάνει την πόλη πραγματικό επιχειρηματικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό, τουριστικό κέντρο για τα Βαλκάνια. Αντί να σπάνε κάποιοι τα τζάμια και να πουλάνε «εθνική υπερηφάνεια», θα μπορούσαν να έχουν προωθήσει πολύ πιο ψυχρά και επαγγελματικά τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Πέραν τούτου, όμως, σκέφτομαι πόσο μεγάλο λάθος ήταν η απόφαση του κ. Παπανδρέου να τορπιλίσει την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος, που θα επέτρεπε τη δημιουργία ιδιωτικών ή μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στην Ελλαδα. Υπέκυψε τότε σε μια συντεχνία πανεπιστημιακών, ενώ θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να ανοίξει ο δρόμος για σοβαρές προσπάθειες, σαν και αυτές που έχουν κάνει την Τουρκία και την Κύπρο πρωτοποριακά εκπαιδευτικά κέντρα.

Το συμπέρασμα είναι πως όταν αντιδρούμε φοβικά και συναισθηματικά πάμε πίσω. Ας το θυμόμαστε αυτό από εδώ και πέρα, γιατί η χώρα θα βγει από την κρίση μόνο αν ξεφύγει από τα σύνδρομα που την κρατούν αιχμάλωτη στα πολύ μέτρια και μίζερα ελληνικά πανεπιστήμια και αν καταφέρει να γίνει ένα σύγχρονο κέντρο υπηρεσιών για την ευρύτερη περιοχή.