«Ελυσε, επιτέλους, τη σιωπή του», που λέει και
το πατροπαράδοτο δημοσιογραφικό στερεότυπο. Μιλώ για τον τέως υπουργό
του ΓΑΠ Παύλο Γερουλάνο, ο οποίος παρενέβη με ένα ταρατατζούμ στην
ομφαλοσκόπηση που η πολιτική ορθότητα μας επιβάλλει να αποκαλούμε
«διάλογο για την Κεντροαριστερά» και έθεσε το τρομερό ερώτημα: Μήπως το
«Ελιά» ντρέπεται για το πασοκικό παρελθόν του. Το ερώτημα, ασφαλώς, δεν
είναι δύσκολο να απαντηθεί ― ούτε καν από τον ίδιο, αν προσπαθήσει.
Αρκεί για τον οποιονδήποτε να ανακαλέσει στη μνήμη τις φάτσες της
Μαριλίζας, του Ρέππα, της Φώφης ή του Παναγιωτακόπουλου και η απάντηση
προκύπτει αβίαστα: πώς να μην ντρέπεται κάποιος, αν έχει πάρει χαμπάρι
τι συνέβη και από ποιους;Ας προσπεράσουμε, όμως, το συγκεκριμένο θέμα, διότι από το άρθρο του προσφιλούς μου Παύλου προκύπτει ένα σοβαρότερο ζήτημα: δυστυχώς για τους γονείς του και όσους άλλους τον νοιάζονται, ο Παύλος είναι –πιστεύει ότι είναι, εν πάση περιπτώσει– σοσιαλιστής. Προσωπικώς, γνωρίζω ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι Ναπολέοντες, αλλά αυτό δεν είναι κάτι σοβαρό στην Ελλάδα ― εδώ, λίγο ή πολύ, όλοι πάσχουμε από τη νόσο. Αλλά σοσιαλιστής είναι κάτι πολύ σοβαρότερο! Και οφείλουμε να εγκύψωμεν στο θέμα, διότι ο Παύλος δεν είναι ο μόνος που υποφέρει από αυτήν. Σε
Αναρτήσεις
