Συγγνώμη....

Τις τελευταίες ημέρες ομολογώ οτι η οργή έχει κάπως καταλαγιάσει μέσα μου. Εχασε εκείνη την πρώτη της ορμή καθώς μου ανακοίνωναν οι κυβερνώντες μου οτι ζω σε μια χώρα υπο πτώχευση. Οτι όλα αυτά τα χρόνια έχτιζα την προσωπική μου διαδρομή ,σε τούτη την μικρή κώχη αυτού του κόσμου,πάνω σε αρρωστιάρικα θεμέλια και ανεύθυνες φλυαρίες. Στην πορεία απώλεσε και την όποια ορμή, της έδιναν, τα τηλεοπτικά παραληρήματα των κατεξοχήν υπεύθυνων αυτής της κρίσης καθώς και τα υπουργικά διαγγέλματα των μωρών παρθένων του συστήματος για τους απανταχού κοπρίτες. Τώρα λοιπόν που ηρέμησα μπορώ και εγώ, ως ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας, να ψελίσω επιτέλους ένα συγγνώμη.
Συγγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια που αντιμετώπιζα τις εκλογές σαν μια ακόμα ευκαιρία για καφέ και ευτελή συζήτηση περι ανέμων και υδάτων. Που σταύρωνα στο ψηφοδέλτιο όλες τις

Το πολιτικό κόστος και η Δημοκρατία, του Πασχου Mανδραβελη

Στην Ελλάδα η μόνη βιομηχανία που ανθεί είναι αυτή της μεταφοράς ευθυνών. Για κάθε πρόβλημα ποτέ δεν συζητείται μια λύση· πάντα αναζητείται ένας υπεύθυνος. Σπανίζει η αυτοκριτική και περισσεύει η κριτική. Κυρίως προς αόρατες δομές. Παλιότερα για όλα έφταιγαν οι «ξένες δυνάμεις» που μετά μετονομάστηκαν σε «ιμπεριαλισμό» και στις νεότερες εποχές πάντα έφταιγε το «σύστημα» που μετά συγκεκριμενοποιήθηκε στο «πολιτικό σύστημα».
Με το ελληνικό πολιτικό σύστημα δυστυχώς ισχύει η παροιμία «βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε έξι» ευθύνες κοινωνικών φορέων ή ατόμων.