Γιατί οι φίλοι Σέρβοι ήταν έτοιμοι για όλα; του Φ. Συρίγου

Θέμα της παγκόσμιας επικαιρότητας έγινε η άγρια συμπλοκή ελλήνων και σέρβων διεθνών, στον αγώνα μπάσκετ της Πέμπτης.

Αν και η εικόνα μιλάει από μόνη της, γράφτηκαν και ακούστηκαν πάρα πολλά. Ακόμα και εκ διαμέτρου αντίθετα μεταξύ τους, που τελικά προκαλούν ζάλη.

Κι άλλα πολλά όμως αποσιωπήθηκαν, ίσως γιατί σε ένα δεύτερο επίπεδο λειτούργησε το δίπολο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, το οποίο έτσι κι αλλιώς συμμετείχε στην «άσκηση» του ΟΑΚΑ. Και ταυτόχρονα δημιούργησε τις γνωστές προκαταλήψεις μεταξύ παραγόντων, προπονητών, παικτών, οπαδών αλλά και δημοσιογράφων!

Οταν ο Ιβκοβιτς αποχώρησε από τον αγώνα, διαμαρτυρόμενος για τη μεταχείριση που έτυχε ο ίδιος, αλλά και η ομάδα του από τους διαιτητές, βρέθηκαν έλληνες θεατές που τον αποθέωσαν! Προφανώς όχι γιατί ήθελαν να συμπαρασταθούν στην Εθνική Σερβίας, αλλά γιατί ήθελαν να του πουν ότι αυτή πρέπει να είναι η αντίδρασή του όταν θα αδικείται και ως προπονητής του Ολυμπιακού...

Εκ του αποτελέσματος, λοιπόν, ο πολύπειρος σέρβος προπονητής έκανε «πρόβα νυφικού» για το ελληνικό πρωτάθλημα. Και ταυτόχρονα, ηθελημένα ή όχι, έδωσε το σύνθημα για ό,τι ακολούθησε. Γι' αυτό άλλωστε όταν άναψε η σπίθα ανάμεσα στον Τεόντοσιτς και τον Φώτση, όλοι οι παίκτες της Σερβίας όρμησαν να χτυπήσουν, παρ' ότι οι περισσότεροι από τους δικούς μας προσπαθούσαν να το παίξουν ειρηνοποιοί.

Νομίζω ότι περιττεύει να πει κανείς πως η ενέργεια του Κρίστιτς να χτυπήσει με σιδερένια καρέκλα στο κεφάλι τον Μπουρούση, που προσπαθούσε να τον προστατέψει, υποδήλωνε δειλία αλλά και απώλεια φρένων. Γενικά άλλωστε οι Σέρβοι μέσα σε όλο αυτό το κακό λειτούργησαν ως προβοκάτορες και παλικαράδες της κακιάς ώρας. Οπότε...

Μερικοί είπαν «καλά να πάθουμε», αφού καθ' όλη τη διάρκεια της αθλητικής τους απομόνωσης, στη 10ετία του '90, τους δώσαμε φιλοξενία, υποστήριξη και ευκαιρίες, σαν εκείνη του ευρωμπάσκετ της Αθήνας, χάρη στην οποία ξαναμπήκαν στον χάρτη. Ομως, για να είμαστε έντιμοι και ωραίοι, πρέπει να παραδεχθούμε ότι και εκείνοι μας υποστήριξαν θερμά όταν το 2005 κερδίσαμε το χρυσό μέσα στο Βελιγράδι όπου νιώσαμε σαν στο σπίτι μας.

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν στο παρελθόν. Το παρόν φταίει για όλα και η κακιά στιγμή, η οποία παραδόξως βρήκε τους Σέρβους έτοιμους για το χειρότερο. Γιατί, εντάξει, ο Τεόντοσιτς με τον Φώτση είχαν ενδεχομένως να λύσουν διαφορές από τα τελευταία πλέι οφ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Αυτός ο «κομήτης» ο Κέσελι, όμως, πότε πρόλαβε να μπει στο πνεύμα του συλλογικού μίσους και άρχισε να χτυπάει πισώπλατα, κατά σύμπτωση, μόνο παίκτες του Παναθηναϊκού; Αλλά και ο Κρίστιτς από το ΝΒΑ, πού αγωνίζεται; Και αυτό το νέο πουλέν του Ιβκοβιτς, ο Μπιέλιτσα, που παραλίγο να ερχόταν κι αυτός στον Ολυμπιακό;

Το χειρότερο όμως είναι ότι μετά την παρέμβαση του γεν. γραμματέα της FIBA, Πάτρικ Μπάουμαν, οι παίκτες που ενεπλάκησαν στα επεισόδια κινδυνεύουν να τιμωρηθούν εν όψει Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Και που εάν συμβεί θα ισοδυναμεί με καταστροφή και για τις δύο ομάδες. Γιατί τόσο εμείς όσο και η Σερβία έχουμε δυνατότητες για υψηλές διακρίσεις, που εάν υπάρξουν αποκλεισμοί παικτών πιθανότατα θα πάνε περίπατο. Θα πει ίσως κανείς, ότι οι παίκτες μας, που στην συντριπτική τους πλειονότητα εκτός από καλοί αθλητές είναι και καλά παιδιά, έπρεπε να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία. Ναι. Μόνο που κάτι τέτοιο είναι εύκολο να το λες και δύσκολο να το κάνεις. Ιδίως όταν μέσα στο σπίτι σου δέχεσαι επιθέσεις σαν αυτές που εξαπέλυσαν ο Τεόντοσιτς, ο Μπιέλιτσα, ο Κέσελι και ο θρασύδειλος ψυχάκιας Κρίστιτς.

(πηγη ΚΥΡ.ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Το τουρκικό «μονοπάτι», η σημασία ενός αγώνα! του Φ.Συρίγου

Οι Τούρκοι, σε συνεργασία με τα εντιμότατα αφεντικά της FIBA, Πάτρικ Μπάουμαν και Λούμπο Κοτλέμπα, έχουν φτιάξει ένα «μονοπάτι», το οποίο όποια ομάδα βγει πρώτη στον προκριματικό όμιλο της Αγκυρας, το παίρνει και πάει καρφί μέχρι τον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος!

Φυσικά στον όμιλο της Αγκυρας παίζει η Τουρκία, για την οποία έγινε όλη η «μαϊμουδιά». Ομως στον ίδιο όμιλο είναι και η εθνική μας ομάδα -η μόνη ικανή να χαλάσει τα σχέδια των... τουρκοφιμπέων και να περπατήσει τελικά αυτή στο «απαγορευμένο μονοπάτι».

Με βάση τη δυναμικότητα και των άλλων ομάδων (Ρωσία, Π. Ρίκο, Κίνα, Ακτή Ελεφαντοστού), για να γίνει αυτή η ανατροπή, χρειάζεται η Εθνική μας να νικήσει την αντίστοιχη της Τουρκίας στο ματς της 31ης Αυγούστου, ημερομηνία κατά την οποία οι γείτονες γιορτάζουν την εκδίωξη των Ελλήνων από τη Σμύρνη!

Αν το πετύχει αυτό η ελληνική ομάδα, εκτός δραματικού απροόπτου θα τερματίσει πρώτη, με την Τουρκία δεύτερη, ενώ με αντίθετο αποτέλεσμα η σειρά θα είναι μάλλον αντίστροφη.

Ενώ όμως, όπως είπαμε, ο πρώτος θα έχει μια πολύ εύκολη πορεία προς τα μετάλλια και τον τελικό, ο δεύτερος θα πέσει πάνω στα θηρία της διοργάνωσης, δηλαδή τις ΗΠΑ (προημιτελικός) και την Ισπανία (ημιτελικός), γεγονός που καθιστά μια υψηλή διάκριση σχεδόν αδύνατη. Γι' αυτό και ο αγώνας της 31ης Αυγούστου θα είναι εκ των πραγμάτων τεράστιας σημασίας!

Μπορούμε όμως να τον κερδίσουμε; Με την Τουρκία η Εθνική μας βρέθηκε αντίπαλος στον προημιτελικό του περσινού Ευρωμπάσκετ, στην Πολωνία, προερχόμενη από δύο ήττες με τη Ρωσία και τη Γαλλία, που σίγουρα δεν είχαν ανεβάσει το ηθικό των παικτών στα ύψη. Ομως, παρά το άσχημο μομέντουμ και τις απουσίες των Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή, Παπαλουκά, η ελληνική ομάδα νίκησε και μπήκε στη μάχη των μεταλλίων.

Η Τουρκία είναι σχεδόν η ίδια ομάδα, με μεγάλη δύναμη στους ψηλούς και πολλά ερωτηματικά στους κοντούς όπου, σε πλήρη αντίθεση με τη δική μας ομάδα, δεν διαθέτει ταλέντο και προσωπικότητες. Βέβαια η διαφορά είναι ότι οι Τούρκοι παίζουν στην έδρα τους, αλλά αν δεν μπορέσουν να διαχειρστούν το άγχος και την πίεση του φαβορί, το υποτιθέμενο πλεονέκτημα θα γίνει μειονέκτημα. Πόσω μάλλον, που οι δικοί μας μοιάζουν να είναι μια φορά καλύτεροι από πέρυσι!

Νομίζω, λοιπόν, ότι η Εθνική μας είναι σίγουρα καλύτερη και επιπλέον διαθέτει την ωριμότητα και την εμπειρία που απαιτούνται για να αντέξει στην πίεση της έδρας, η οποία αναμένεται τρομερή. Αρα, το μόνο που έχει να φοβηθεί είναι ο «παράγων διαιτησία», που σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως δουλεύει υπέρ της ομάδας που αντιπροσωπεύει τη διοργανώτρια χώρα.

Για να ξέρουμε όμως τι ακριβώς λέμε, ιδού οι τόσο διαφορετικοί δρόμοι του πρώτου και του δεύτερου της Αγκυρας:

* ΠΡΩΤΟΣ: Στη φάση των 16 (νοκ άουτ) με Λιθουανία ή Καναδά. Στη φάση των 8 (νοκ άουτ) με Σλοβενία ή Βραζιλία ή Αυστραλία ή Κροατία. Στη φάση των 4 (νοκ άουτ) με Αργεντινή ή Σερβία ή Γαλλία.

* ΔΕΥΤΕΡΟΣ: Στη φάση των 16 (νοκ άουτ) με Λιθουανία ή Καναδά. Στη φάση των 8 (νοκ άουτ) με ΗΠΑ. Στη φάση των 4 (νοκ άουτ) με Ισπανία.