Aλέξη, έλα να βάλουμε φωτιά στο κωλόμπαρο!...του Β.Μπόνιου

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ.
Πέρασαν τόσες μέρες από το καουμπολίκι του super Mario με την μείωση των επιτοκίων και η Μέρκελ δεν έχει βγάλει τσιμουδιά. Το ίδιο κι Σόιμπλε. Κι όλως περιέργως αυτή η εκκωφαντική σιωπή περνά απαρατήρητη από τα διεθνή ΜΜΕ και ήδη ο Παπασπύρου της ΑΔΕΔΥ είναι έτοιμος να ξεσαλώσει στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης παρέα με τον Καλφαγιάννη-όπως τον παλαιό καλό καιρό-συνοδεύοντας τον νέο αγαπημένο ηγέτη Αλέξη Τσίπρα.
Στον Αλέξη ακουμπάει όλη η «αντιστασιακή» Ευρώπη-δεν είναι τυχαίο ότι ο Μάριο Μόντι, ο μοναδικός ηγέτης που είπε όχι στην Μέρκελ, τον είχε στο πλευρό του στο Κόμο.
Ακούγονται ήδη στο βάθος οι μπουζουχτσήδες καθώς καλοκουρδίζουν τα εργαλεία της δουλειάς τους.
-Αφού θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, τουλάχιστο ας το γλεντήσουμε κουφάλες...
Οι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Σαμαράς και Βενιζέλος δεν άφησαν στη φαντασία μας κανένα έγκλημα που θα μπορούσαν να διαπράξουν κυβερνήσεις κρατιστών, ώστε να μας φοβίζει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Έκαναν ότι χυδαιότερο περνούσε από το χέρι τους. Ρήμαξαν τον ιδιωτικό τομέα. Ασέλγησαν πάνω του για να διαφυλάξουν το χυδαίο διεφθαρμένο πελατειακό κράτος.
Τους μόνους που ήθελαν συμμάχους σ΄αυτή την βρώμικη δουλειά ήταν οι νταβατζήδες των ΜΜΕ

Ο κρατισμός που τρώει την Ελλάδα...του Αθαν.Παπανδρόπουλου*

Με 3,3 δημοσιοσυντήρητους, 1,3 εκατομμύρια ανέργους, 2,8 εκατομμύρια συνταξιούχους και κάπου 3,1 εκατομμύρια μη ενεργό πληθυσμό, το ουσιαστικό ερώτημα που τίθεται για τη χώρα είναι... ποιος θα παράγει πλούτο.

Ο δημόσιος τομέας δεν πρόκειται ποτέ να μειωθεί στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτόν είναι οι καλύτεροι πελάτες του πολιτικού συστήματος και το τελευταίο δεν πρόκειται ποτέ να τους εγκαταλείψει - εκτός κι αν αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν είναι ορατό.
Κατά συνέπεια, από τους 700.000 και πλέον δημοσίους υπαλλήλουςελάχιστοι θα αποχωρήσουν. Θα μειωθούν, βέβαια, κάπως οι αμοιβές τους, ίσως να περιορισθούν και τα «τυχερά» τους, όμως κανείς

Οι ελπίδες και η πραγματικότητα...του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμμερισθώ την σιγουριά και την συγκρατημένη αισιοδοξία φίλων πολιτικών και σχολιαστών που βλέπουν διέξοδο σχετικά σύντομα από την κρίση, εφ’ όσον τηρηθούν οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Η απλή λογική οδηγεί σε διαφορετικά συμπεράσματα. Το χρέος συνέχεια μελώνει. Κάτω από το βάρος κρατικών υποχρεώσεων που ουδείς έχει το θάρρος να περικόψει, είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε όλο και περισσότερα. Ακόμα και η εξαγορά μέρους του χρέους μας πραγματοποιήθηκε με χρήματα που δανεισθήκαμε. Πως λοιπόν υπάρχει ελπίδα πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν τα μέχρι τώρα «επιτεύγματα» οφείλονται στην άρνηση η στην καθυστέρηση εκπλήρωσης υποχρεώσεων του δημοσίου απέναντι σε τρίτους. Χώρια βέβαια από την «αυτόματη» περικοπή μισθών και συντάξεων που δεν προυποθέτει ιδιαίτερη ευφυία