Όσοι στέκονται στα όσα λέει ο Αλέξης Τσίπρας,
προσπαθώντας να προσδιορίσουν την στρατηγική του, τελικά σηκώνουν τα
χέρια, διότι ο υπό διερεύνηση ηγέτης δεν πατά σε στέρεο έδαφος. Άγεται
και φέρεται από πρόσκαιρους ανέμους. Στρατηγικά λοιπόν, ο Τσίπρας
θυμίζει φτερό στον άνεμο! Γι’ αυτό η αναζήτηση της όποιας σταθερής
πυξίδας του, αποτελεί αδιέξοδο βασανιστήριο. Κατ’ αρχάς, οι θέσεις Τσίπρα μεταλλάσσονται διαρκώς. Άλλοτε καθορίζονται από το ακροατήριο του. Άλλοτε από εσωκομματικές ισορροπίες. Άλλοτε από την ροπή για ατάκες της στιγμής. Τις εκλογές του Ιουνίου, ο Τσίπρας δεν ήθελε να τις κερδίσει (όπως είχα σημειώσει τότε στην «Η» και ανέλυσα αργότερα στο τελευταίο βιβλίο μου). Τώρα μοιάζει να επιδιώκει τη νίκη. Όπλα του είναι η φρεσκάδα και οι επικοινωνιακές ικανότητες. Αδυναμίες του είναι η διάφανη δημαγωγία και ορισμένα ακραία
