Υστερα από πολλές ώρες
έντασης για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι γιατροί εργάζονται μηχανικά,
χωρίς ικανοποίηση, και βιώνουν «burn out» (εργασιακή εξουθένωση).
Τον περασμένο
Σεπτέμβριο, η 46χρονη νευρολόγος παραιτήθηκε από το «ανθρακωρυχείο».
Ετσι αποκαλεί το νοσοκομείο πρώτης γραμμής στην Αθήνα όπου εργαζόταν για
μία δεκαετία. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Πάντα ήθελε να γίνει
νοσοκομειακός γιατρός. Ζητούσε την τριβή με βαριά περιστατικά στα
επείγοντα, τη συνεργασία με «μάχιμους συναδέλφους», την εξέλιξη των
γνώσεών της. Από τα πρώτα της βήματα στον χώρο, όμως, προσπαθούσε να
συμβιβαστεί με την υποστελέχωση και τις συχνές εφημερίες. «Αρχικά αυτό
το πλαίσιο εργασίας σού δίνει ένα ηρωικό αίσθημα», λέει. «Το πρόβλημα
εμφανίζεται όταν ξεπερνιέται το όριο θραύσης και το επάγγελμα γίνεται
επικίνδυνο για την ψυχική και σωματική σου υγεία».
Αν και έχουν περάσει
οκτώ μήνες από την παραίτησή της, δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμη να μιλήσει
επώνυμα, ούτε θέλει να δημοσιοποιηθεί σε ποιο νοσοκομείο
Αναρτήσεις
