
Για 15 μέρες βρέθηκε στη Γαύδο η Βούλα Νικολιδάκη για να αναπληρώσει την κενή θέση του αγροτικού ιατρείου του μικρού νησιού. Δεκαπέντε μέρες που άλλαξαν τη ζωή της αλλά και τις δικές μας, όλων εμάς που είχαμε την τύχη να βρεθούμε στη Γαύδο αυτή την περίοδο και να μοιραστούμε την ανθρωπιά μας χωρίς δεύτερη σκέψη, αυθόρμητα, με τους 157 ναυαγούς πρόσφυγες.
Θύματα των πολέμων αλλά και της Συνθήκης του Δουβλίνου 2, που λειτουργεί απαγορευτικά στο να ξαναβρούν αυτοί οι άνθρωποι τους συγγενείς τους που είναι σπαρμένοι στην Ευρώπη
Γνωριστήκαμε στη Γαύδο και η πρώτη εντύπωση ήταν η εικόνα μιας γυναίκας δυναμικής και σίγουρης για τη δουλειά της. Μια γυναίκα ιδιαίτερη που κουβαλά αυτή τη γοητεία της κρητικής τρέλας και της έντονης δίψας για ζωή. Η καθημερινότητά της, πέραν των ιατρικών της υποχρεώσεων, είναι γεμάτη από αθλητισμό. Κολυμβήτρια ανοιχτής θάλασσας, γίνεται ένα με το νερό, ακόμα και όταν βρέχει.
Καθημερινά, ακόμα και τη Μεγαλοβδομάδα που το νησί ήταν αποκλεισμένο από σφοδρή κακοκαιρία, κολύμπαγε για ώρες στη φουρτουνιασμένη θάλασσα κάνοντας πολλά χιλιόμετρα. Μετά τη θάλασσα και εφόσον το επιτρέπει ο χρόνος, συνήθως ακολουθεί ένας περίπατος μερικών

