
Δε θα πω απλώς αλίμονο στις κυβερνήσεις και τους ηγέτες που δεν μπορούν να εμπνεύσουν, αλλά προσπαθούν να επιβιώσουν με απειλές. Θα πω ότι τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια. Γι’ αυτό η εκλεγμένη μόλις
πριν από ένα χρόνο και με ευρεία πλειοψηφία κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα. Έχοντας μόνο ένα χρόνο στην εξουσία και άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κάθε πραγματικά ειλικρινής κυβέρνηση θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αλλιώτικα τις όντως μεγάλες δυσκολίες.
Όμως τούτη εδώ η κυβέρνηση λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως δεν πιστεύει αυτά τα οποία κάνει. Επαναλαμβάνει πολύ συχνά πως η θεραπεία που ακολουθεί είναι πέρα από την ιδεολογία της. Αν η ιδεολογία της, όμως, είναι σωστή, η θεραπεία είναι λάθος. Επομένως, γιατί να την πιστέψουν άραγε οι εμβρόντητοι οπαδοί της; Ζητάει στήριξη όταν η ίδια διακηρύσσει πως αυτά που κάνει δεν τα πιστεύει και είναι περίπου εσφαλμένα. Ζητάει στήριξη όταν δεν βλέπει την αντιμετώπιση των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων ως πρόκληση, αλλά ως επιταγή από ξένα κέντρα. Η ίδια ενοχοποιεί πρώτη ουσιαστικά με τη στάση της το μνημόνιο και μετά έχει την απαίτηση από την αντιπολίτευση να το αντιμετωπίσει με πιο θετικό τρόπο απ’ όσο η ίδια. Το μόνο που δε ζήτησε είναι να ζητωκραυγάσουμε για την πολιτική της.
Μπροστά, λοιπόν, στα αδιέξοδα που συσσώρευσαν τα ψέματα και ο πολιτικός αλλοιθωρισμός της κυβέρνησης, ως τελευταία πράξη του έργου, προστίθεται ο εκλογικός εκβιασμός. Ακόμα και αν πιάσει, ακόμα και αν δεν υπάρξουν αρνητικές συνέπειες στην οικονομία -που δεν το βλέπω- μ’ αυτές τις πρακτικές η κυβέρνηση δε θα πάει μακριά.